In 1992 studeerde ik in Barcelona. Elke keer als ik mijn achternaam moest spellen was het gedoe. In het Spaans begint eigenlijk maar één woord met een k: kilo.
Ik zei dan: „Kuiper. Con K…” en dan was het meteen: „Con K?!” tot ik door had dat ik dan moest zeggen: „Con K, como Koeman.”
Dan snapte iedereen meteen hoe ze mijn naam moesten spellen.
Lezers zijn de auteurs van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl