Stille tocht Vele honderden mensen liepen zondagavond mee in een stille tocht voor de drie basisschoolleerlingen en directeur die donderdag omkwamen bij een ernstig verkeersongeluk bij het Zeeuws-Vlaamse Axel. „Dit is officieel een stad, maar iedereen hier kent elkaar. Dus iedereen kent ook die kinderen.”
De stille tocht in Axel ter nagedachtenis aan de slachtoffers van een ongeluk waarbij drie basisschoolkinderen en een schooldirecteur omkwamen trok veel rouwenden.
Op de dag dat de straten op sommige plekken in het land oranje kleuren, overheerst wit in het Zeeuwse stadje Axel. In de vroege zondagavond verzamelen plukjes in het wit geklede mensen zich bij een meubelzaak aan de noordkant van de stad. Daar begint een stille tocht voor de slachtoffers van het ernstige verkeersongeval dat afgelopen donderdag plaatsvond in het nabijgelegen Terhole.
Drie leerlingen uit groep 8 en een vrouwelijke basisschooldirecteur uit Axel werden op weg naar schoolkamp op de fiets aangereden en stierven, drie andere scholieren liggen nog in het ziekenhuis.
Het dodelijke ongeluk heeft in Axel, een stadje in Zeeuws-Vlaanderen met achtduizend inwoners, een diepe krater geslagen. Overal hangen vlaggen halfstok. De organisatoren van de stille tocht hebben mensen gevraagd om in het wit te komen, om te benadrukken dat het vanavond nog geen uitvaart is. Vrijwel iedereen heeft zich aan die kledingcode gehouden. Tegen zeven uur ‘s avonds hebben zich bij het startpunt vele honderden mensen verzameld voor de tocht die bij de getroffen school zal eindigen.
„Het zijn onthutsende dagen voor de mensen hier,” zegt burgemeester Franc Weerwind van de gemeente Terneuzen voorafgaand aan de tocht. „Er is heel erg veel verdriet. Als je denkt aan de slachtoffers, de kinderen die nog in het ziekenhuis liggen, aan al die andere leerlingen, dat is ongelooflijk. De gemeenschap hier is hecht. Die wil met deze tocht haar verdriet uiten.”
Bij de stille tocht plaatsten mensen bloemen bij basisschool De Warande.
De overleden leerlingen en directrice werden donderdagmiddag geschept door een 19-jarige automobilist, die meteen na het ongeluk werd opgepakt en nog vastzit. Hoe het ongeluk kon gebeuren, is nog niet duidelijk. In totaal waren veertien leerlingen en hun begeleiders op de fiets onderweg naar kamp.
Vooraan de stoet lopen de ouders van de slachtoffers, vergezeld door burgemeester Weerwind en Hugo de Jonge, commissaris van de koning in Zeeland. Veel mensen hebben bloemen meegebracht, of een knuffel. Iedereen is stil, niemand kijkt op zijn mobieltje. De omliggende straten zijn uitgestorven terwijl het witte mensenlint zich door het stadje beweegt. Veel ouders houden de hand van hun eigen kind stevig vast. „Goeiedag”, fluistert een man. „Nee weet je, haal dat ‘goeie’ er maar af.”
„De sfeer in Axel is anders nu,” zegt de vijftienjarige Mylo Scherbeijn, die het initiatief voor de tocht nam, voorafgaand aan vertrek. „Het is voor iedereen een grote schok. Iedereen voelt zich verslagen, droevig. Axel is officieel een stad, maar iedereen hier kent elkaar. Dus iedereen kent ook die kinderen.” Volgens Scherbeijn zijn ook veel mensen uit andere plaatsen in Zeeuws-Vlaanderen en verder uit Zeeland naar Axel gekomen om hun steun te betuigen.
De organisatie heeft twee uur voor de tocht uitgetrokken, maar na ongeveer drie kwartier arriveert de stoet bij protestants-christelijke basisschool De Warande, de school van de overleden leerlingen en directeur. Voor de ingang van de school is de afgelopen dagen al een bloemenzee ontstaan, die wordt deze avond alleen maar groter. Bij de school aangekomen, houden de aanwezigen twee minuten stilte ter nagedachtenis aan de vier doden „en voor de kinderen die nog liggen te vechten in het ziekenhuis” – tijdens de twee minuten is het stiller dan het toch al was.
Burgemeester Weerwind sluit op het schoolplein de tocht af met een korte, geëmotioneerde toespraak. „Een diepe buiging voor de organisatoren, die voelden hoe Zeeland meeleeft en mee rouwt. Met de jonge inwoners die er niet meer zijn, de kinderen in het ziekenhuis en de jongeren die dit hebben meegemaakt. En met de docenten, die hier morgen weer aan het werk gaan. Die blijven doen wat hun directeur altijd deed: er staan voor de kinderen.”
„Dit leed is zwaar en pijnlijk. Het laat een leegte achter. U toont met uw aanwezigheid dat dit iets groots is dat je niet alleen kunt dragen, dat doen we samen,” vervolgde Weerwind. „Het is nu zaak dicht bij de getroffen families te blijven en hen te steunen. Niet alleen vandaag en morgen, maar juist de komende tijd. Een mens sterft twee keer. De tweede keer is als ze je naam niet meer noemen. Dus laten we hun namen blijven noemen en herinneren.”