Oerol Op de vijfenveertigste editie van locatietheaterfestival Oerol op Terschelling spelen in de duinen, in bossen en op het strand opvallend veel muzikale voorstellingen waarin angst, morele verantwoordelijkheid en de zoektocht naar verbinding centraal staan.
Publiek bij een optreden van Typhoon op Oerol.
Hoeveel kilometer zou de gemiddelde Oerol-bezoeker afleggen op de fiets? Gehuld in een regenjack, met flinke tegenwind en verzuurde benen doortrappend over het eiland? Uiteindelijk geen druppel regen voelend, omdat de buienradar had het weer eens mis had? In de fietsfile speurend naar wegwijsbordjes voor verstopte theaterlocaties? Heel veel.
Oerol 2026
Diverse locaties op Terschelling. T/m 21 juni. Gezien: 12 en 13 juni.Tobal: AZC de Musical
Veenfabriek: Pucks Midzomernachtsdroom
Orkater/De Nieuwkomers: Patroon: Geschiedenis van een ongeluk
Urland: Before The Story Starts
YoungGangsters: North Side Story
Met een zitkussentje onder de arm zoek je vervolgens naar de tribune van de buitenvoorstelling. Na afloop wacht een nieuwe uitdaging: tussen honderden identieke huurfietsen je eigen exemplaar terugvinden. En dan terug door de duinen en heidevelden, langs de weilanden en Terschellingse dorpjes.
Zo trekken naar schatting 50.000 bezoekers ook dit jaar, tussen 12 en 21 juni, door het prachtige waddenlandschap van Terschelling, het decor voor de vijfenveertigste editie van theaterfestival Oerol. Verspreid over veertig bijzondere locaties vinden er 27 theatervoorstellingen plaats, aangevuld met muziekoptredens en beeldende kunst.
De fiets brengt je bijvoorbeeld naar de plek waar tot 1999 een asielzoekerscentrum stond. Inmiddels heeft dat gebouw plaatsgemaakt voor luxe appartementen van een miljoen euro. Met de appartementen op de achtergrond brengen George Tobal, Lot van Lunteren, Marloes IJpelaar en Milan Sekeris de muzikale satire AZC de Musical.
De scènes en liedjes gaan over het asieldebat, verdraagzaamheid en individuele verantwoordelijkheid. Ze volgen elkaar in hoog tempo op, waardoor het soms voelt als een verzameling losse stukjes. Toch is er een goede balans tussen ernst en humor, tussen het voorschotelen van ‘hoe het hoort’ en het belichten van verschillende perspectieven.
Een aantal scènes springen eruit, zoals het moment waarop Tobal een lijst voorleest van mensen die hem hielpen toen hij zelf in azc’s woonde. Juist zij, suggereren de makers, verdienen meer aandacht in een debat waarin tegenstanders vaak de boventoon voeren. Ook blijft de scène hangen waarin IJpelaar vol zelfvertrouwen vertelt hoe zij zich als asielzoeker wel zou redden, waarop Tobal haar geduldig confronteert met de pijnlijke werkelijkheid van vluchten.
Tegelijkertijd is er ruimte voor humor. Bijvoorbeeld als de makers zingend en dansend de spot drijven met angst voor verandering van het ‘gewone’ Nederland en hoe je trauma’s achter je kunt laten. Achter die luchtigheid schuilt de vraag hoe we met elkaar omgaan in een samenleving waarin angst vaak het debat bepaalt.
‘AZC de Musical’ heeft een goede balans tussen ernst en humor.
De vraag over morele verantwoordelijkheid klinkt ook door in Pucks Midzomernachtsdroom van De Veenfabriek. Op het eerste gezicht lijkt de sprookjeswereld in deze voorstelling ver van de maatschappelijke actualiteiten uit AZC de Musical te staan. Toch nemen beide voorstellingen angst op de hak, en pleiten ze voor meer liefde en medemenselijkheid.
Dat doet het muziektheatergezelschap met liefdesgod Puck, Sneeuwwitje, drie dwergen, een dj, ezel en een koning. Vanuit een boomhut gaan de personages op zoek naar de mogelijkheid om te dromen. Puck wordt verliefd op Sneeuwwitje en met zijn allen voeren ze Shakespeare’s Midzomernachtdroom op: een toneelstuk in een toneelstuk dus.
Aan creativiteit geen gebrek. Toch mist de voorstelling in de eerste helft tempo, vooral tijdens een lange monoloog van de koning over moraliteit. En de rommelige verzameling sprookjesfiguren zal alleen niet iedereen aanspreken. Gelukkig beginnen de spelers daarna aan de tweede dimensie van het stuk en landt de boodschap. Het idee is dat verandering begint wanneer we durven te geloven dat een andere wereld mogelijk is.
Aan creativiteit geen gebrek in ‘Pucks Midzomernachtsdroom’.
Een ander sprookjesachtig tafereel ligt verscholen tussen de bomen bij de locatie van Geschiedenis van een ongeluk, de debuutvoorstelling van Orkater/De Nieuwkomers: Patroon. De wind ruist door het bos, terwijl de zon weerkaatst op de glitterpakken van de vier acteurs. Maar het verhaal op deze idyllische plek blijkt allesbehalve sprookjesachtig. Vanuit een feloranje hok ontvangen drie vrouwen het publiek met een catchy lied over de lange wachtrij bij de hulplijn.
Het is oudejaarsavond en Mette (Evalinde Lammers) wil haar huis in brand steken. Ze belt zelf het noodnummer, waar hulpverlener Pien (Bitha Babazadeh) opneemt. In het uur dat volgt voeren zij een intiem, intrigerend telefoongesprek. Pien luistert, maar is alleen luisteren genoeg? Mette oogt eenzaam, haar vriendinnen zien haar niet staan op het oud en nieuw feest en ze verlangt naar meer verbinding.
Mette verzamelt omliggende takken en dennenappels voor het vuur dat ze wil maken, maar gaat ze haar plan uitvoeren? De compositie van Wieke van Rosmalen, die in het hokje achter de dj-set klanken mixt, en de saxofoonklanken van mede-acteur Renée de Graaf, voert de spanning op.
Tegen het einde rijst de vraag of Pien wel daadwerkelijk de stem aan de andere kant van de lijn is, of dat het oranje hok symbool staat voor Mettes binnenwereld. Het geeft de meeslepende voorstelling een extra psychologische gelaagdheid. Ik verlaat met veel vragen deze magische plek in het bos.
‘Geschiedenis van een ongeluk’ is de debuutvoorstelling van Orkater/De Nieuwkomers: Patroon.
Wees voorbereid om je bij Before The Story Starts van Urland verder te laten meeslepen op een psychologische reis. Deze indrukwekkende, Engelstalige solo van Oerol-routinier Thomas Dudkiewicz is vrij abstract: hij neemt de je naar onontgonnen plekken in zijn hoofd. Zoals hij het zegt: op zoek naar waar je begint als je nog niet weet waarom je een verhaal wilt vertellen.
In een schuur, met een sober decor van zwarte doeken en twaalf luidsprekers, leidt dat tot een virtuoos eenmansspel. Uit de speakers klinken geluiden die naadloos samenvallen met zijn spel. Dudkiewicz opent deuren, roert in een kop thee, vuurt een geweer af. Hij schakelt tussen personages, zet een Spaans en Russisch accent in, en voert filosofische dialogen.
De scènes zijn moeiteloos te visualiseren: een tocht op zee, het betreden van nieuwe ruimtes, zelfs een orale bevrediging. De vertelling vraagt aan het begin enige overgave, maar wie zich laat meevoeren belandt in een ingenieuze doolhof waarin werkelijkheid en verbeelding zorgen voor een mindfuck.
‘Before The Story Starts’ van Urland.
Terug naar de realiteit keer je bij het spektakel North Side Story van YoungGangsters. Een familie met een bouwbedrijf, twee gemeenteambtenaren en een kunstenaar belanden in een puinhoop. Noord, de wijk van de familie, wordt aangewezen voor een herinrichtingstraject en de bewoners moeten vertrekken. Ze krijgen als compensatie een kunstwerk op het plein, wat eerder voelt als een trap na. Dat schiet de familie in het verkeerde keelgat en een vechtpartij met rake klappen en nepbloed volgt. Te midden van die chaos bloeit een liefde op tussen Julia, gemeenteambtenaar en bewoner van een luxe stadsappartement, en aannemerszoon Rommeo junior (hoe kan het ook anders).
Volksbuurten verdwijnen, bewoners worden verdreven naar ‘Purmerveer’ of ‘Lelydorm’, iedereen leeft in een eigen bubbel. De verwijzingen naar Amsterdam zijn maar al te duidelijk. Toegankelijke humor voert de hele voorstelling de boventoon, maar ook de huidige, problematische ontwikkelingen van gentrificatie komen aan bod.
Er gebeurt veel tegelijkertijd, maar dat stoort niet in het dynamische spektakel. De zes acteurs benutten de locatie aan de haven optimaal. Ze lopen vanaf grasheuvels naar beneden en klimmen in grote stellages. De scènes worden aangevuld met liedjes, waardoor ook deze voorstelling als een musical oogt. Ook de thema’s angst en onbegrip keren terug. Uiteindelijk zorgen Julia en Rommeo junior voor de nodige toenadering en er ontstaat een nieuw begin, met een bakkie pleur aan de keukentafel in Noord.
Op de terugweg is er ruimte om de voorstellingen te laten bezinken. Duinen en bossen trekken voorbij, terwijl de teller van het aantal gereden fietskilometers almaar oploopt.
‘North Side Story’ is een dynamisch spektakel.