DEN HAAG - 'Een taalcursus? Ik versta die Spanjaarden toch niet.' De lach is niet van het gezicht van Leo Dommanschet te krijgen. De ras-Hagenees, bekend van Leo's Koffiehuis, had lang de vurige wens om te emigreren naar Spanje. Nu is het er eindelijk van gekomen. 'Ik lig met mijn blote bast in mijn loungeset. Het zonnetje schijnt, bakkie koffie in mijn hand, heerlijk. Het enige is dat een pak hagelslag zes euro kost.'
Tijd heeft Leo wel als je hem vraagt of je hem kan bellen. 'Dat is lief', antwoordt hij, wanneer de 67-jarige Hagenees wordt geconfronteerd met het feit dat veel Hagenaren nog regelmatig denken aan dé man van het geel-groene koffiehuis in Laakkwartier.
'Ik vind het prachtig om te horen dat mensen nog steeds zeggen dat ze een biertje gaan halen bij Leo. Het lijkt dan haast alsof ik mijn koffiehuis nooit aan een ander heb verkocht.'
Het is de zomer van 2024 wanneer Leo Dommanschet zijn koffiehuis van de hand doet. Leo en zijn vrouw Christa willen aan de andere kant van de bar zitten en houden het voor gezien. 'Het weer, de mensen en de vele regeltjes in dit land. Ik ben er helemaal klaar mee', klinkt het.
Bijna twee jaar later is het Leo eindelijk gelukt om te genieten van het pensioen dat hij voor zich zag. Sinds januari woont hij in zijn nieuwe huis. En wat voor een… een riante woning, met vier slaapkamers, drie badkamers én een dakterras.
'In december hadden mijn vrouw en ik een bezichtiging bij een huis dat onderaan ons lijstje stond', blikt Leo terug op de moeizame huizenjacht. 'Het was spotgoedkoop, dus stelden we ons er niet veel bij voor. Maar de lange doodlopende weg bleek omringd te zijn met bergen, waarbij je alleen maar vogeltjes hoorde.'
Alsof het moest zijn, blijkt bij aankomst dat ook de buren Haagse roots hebben. 'Zij vonden hun huis te groot, dus hebben we als oplossing bedacht dat we gewoon van woning zijn geruild.'
Leo en Christa Dommanschet zijn naar Arboleas verhuisd. Dit dorp in de regio Andalusië telt ruim 4.000 inwoners en ligt in het zuidoosten van het land.
In de zomer zijn temperaturen tot ver in de 30 graden geen uitzondering.
Het zit Leo opeens allemaal mee. Eerder ging er juist een streep door de koop van een huis in de Spaanse zomerzon. 'Ik nam allemaal verkeerde mensen in de armen. Maar nu ben ik in een paradijs beland. Alhoewel, de grond in mijn tuin is zo droog als mijn reet.'
Leo moet grinniken wanneer hij beschrijft hoe hij tegenwoordig om half zeven 's ochtends staat te schoffelen in zijn tuin, die veel weg heeft van een landgoed.
'Dat onkruid groeit als de cholera. Dat is niet normaal. Daarom heb ik een paar duizend kilo grind laten storten. Alleen moet ik nu al die steentjes een voor een op hun plek leggen.'
Het Haagse stel hoopte in Spanje 'op levenslange vakantie te gaan'. Vakantievieren lijkt niet het juiste woord als hij in plat Haags omschrijft hoe hij op een goede dag de afvoer van de citroengaard repareert, hekken verft en de schade van een flinke regenbui herstelt. 'En toch vliegt de tijd hier voorbij.'
Dat heeft er niet alleen mee te maken dat zijn vrouw gaat aquajoggen en de plaatselijke bingo bezoekt als Leo een biertje doet bij de buurman. Vooral het feit dat hij naar eigen zeggen niets meer hoeft, zorgt ervoor dat hij zich in de zevende hemel bevindt.
'Er zijn hier geen verkeerslichten, geen files, mijn autoverzekering kost bijna niks, en wat te denken van een avondje uiteten. In Den Haag kon ik met 25 meier net de rekeningen betalen. Hier kan ik drie keer in de week uiteten.'
Hij vervolgt: 'Als ik naar het strand wil, zet ik mijn auto op de boulevard. Parkeergeld is er niet en een biertje kost 1,50 euro.'
Spaans spreekt Leo amper, waardoor bestellingen met handen en voeten gaan. 'Een taalcursus ga ik niet doen, want ik versta die Spanjaarden toch niet. Zeker niet als ze snel praten.' Een boodschap in het tuincentrum gaat inmiddels wel redelijk. Mede omdat Leo en Christa er kind aan huis zijn.
Leo: 'Als ik korrels voor mijn hortensia's wil, roep ik: Hé camerades, ik wil vitamines voor de hortensiasas. Dat begrijpen ze. Je hoeft het allemaal niet zo ingewikkeld te maken.'
Met het aankomende wereldkampioenschap voetbal voor de deur, zal het wel nog even wennen zijn om niet 'ouderwets' met zijn maten in het koffiehuis te kijken. Ook het kampioenschap van ADO, in april van dit jaar, ging langs hem heen. Leo volgt het voetbal tegenwoordig op afstand.
'Ik ben nog niet terug geweest, al heeft dat bij ADO's promotie wel door mijn hoofd gespookt. Maar ik wist niet zeker wanneer ze echt definitief kampioen zouden worden. En lastminute iets boeken, vind ik te duur.'
Bovendien heeft Leo, op zijn oude Haagse maten na, in Spanje alles wat hij ook in de Hofstad had. 'Het leven is hier goedkoop, al kost een pak hagelslag wel zes euro. Daar betaal je de hoofdprijs voor, net als voor pindasaus. Maar we hebben nog geen seconde spijt gehad.'
Source: Omroep West Den Haag