Spitsuur Maud Stamsnijder (20) studeert, heeft twee bijbaantjes en schrijft geregeld opiniestukken. Jongerenparticipatie staat centraal in al die ondernemingen. „Ik weet nog niet wat voor baan ik hierna wil, maar ik ben pas twintig. De wereld ligt nog aan mijn voeten.”
Maud Stamsnijder in het raamkozijn van haar woning in Den Haag.
Maud Stamsnijder: „Het is niet zo dat ik dagelijks wakker word en denk: nou, vandaag ga ik weer eens lekker participeren! Maar jongerenparticipatie is wel iets waar ik altijd al mee bezig ben geweest. Op mijn dertiende zag ik al een advertentie van de Kindertelefoon, waar ik me voor aanmeldde. Ik zat in de tweede en kreeg vrij van school ervoor. Toen voelde ik me de coolste van de klas.
„Dat soort dingen ben ik eigenlijk gewoon blijven doen. Op mijn vijftiende zat ik in het jongerenpanel van de maatschappelijke diensttijd, dat het ministerie van OCW adviseerde over onder andere social media en jongerenverbinding. Momenteel werk ik één dag per week als secretariaatsmedewerker en persoonlijk assistent bij ZijSpreekt, een sprekersbureau voor vrouwelijke deskundigen. Daarnaast schrijf ik als zzp’er voor een duurzaamheidsplatform en soms geef ik workshops opiniestukken schrijven. Op een gegeven moment wordt het vanzelfsprekend om zulke dingen te ondernemen. En ik vind het echt heel leuk.
„Vaak hebben jongeren het idee dat ze niet mee kunnen praten over maatschappelijke zaken, maar dat is niet zo. Er zijn zoveel plekken voor jongerenparticipatie. Door je daarbij aan te sluiten, neem je dat gevoel weg. Het is makkelijk om te klagen en niets te ondernemen, maar ik ben ervan overtuigd dat mensen altijd het gesprek aan willen gaan, op een constructieve manier. Ik had zelf ook niet verwacht al op mijn vijftiende het ministerie te adviseren.
„Wel zie ik dat zo’n gesprek ingewikkelder is geworden. Mensen zijn tegenwoordig sneller bang om verkeerde dingen te zeggen. Daardoor gaan ze moeilijker het gesprek aan en wordt het ook lastiger elkaar daarin te vinden. Online spreken veel mensen namens de uitersten en lijkt het politieke middenveld een beetje te ontbreken. Dat ging vroeger, denk ik, beter. Toen kon je discussiëren over een probleem, nu wordt je het niet eens over wat het probleem is.”
„Momenteel zit ik in het eerste jaar van mijn studie Interdisciplinaire sociale wetenschap (ISW) aan de Universiteit Utrecht. Het is een combinatie van vier wetenschappen: sociologie, psychologie, pedagogiek en antropologie. Wat mij eraan bevalt, is dat het heel oplossingsgericht is. Je krijgt een sociaal probleem voorgeschoteld en gaat dan vanuit die vier disciplines kijken hoe we dit concreet kunnen aanpakken. Dat spreekt me veel meer aan dan alleen een beetje het probleem definiëren.
„Hiervoor begon ik met de opleiding bestuurskunde aan de Haagse Hogeschool, maar dat klikte niet. Alles was gericht op binnen de lijntjes kleuren, terwijl ik mij het liefst buiten de lijntjes begeef. Doordat ik die vrijheid miste, merkte ik dat ik erg weinig energie overhield. Toen een docent zei dat ik niet zo ambitieus moest zijn, was dat voor mij de druppel.
„Ik heb eerst nog een bestuursjaar bij een roeivereniging gedaan. Die lage energie heb ik nu helemaal niet meer, dus ik ben blij dat ik in Utrecht op mijn plek zit. De universiteit had laatst een opiniestuk van mij uit de Volkskrant gebruikt voor een tentamenopdracht, dat was echt zo gaaf.
Maud heeft de agenda van haar oma ingelijst aan de muur hangen, net als een tekening gemaakt door haar vrienden. Ze kan niet zonder boeken en muziek.
„Ik woon wel nog steeds in Den Haag. Ik heb hier 23 keer vergeefs gehospiteerd en toen via via alsnog mijn huidige studio gekregen. In Utrecht staat de teller nu op 16, steeds kreeg ik nee te horen. Op een gegeven moment daalde mijn ego onder het nulpunt. Ik denk dan: ik ben best aardig, ik ruim op, ik ben geen helse huisgenoot. Ik weet wel dat het niet aan mij ligt, maar dat ga je op een gegeven moment wel denken. Ik heb even een pauze genomen. Nu ga ik er weer tegenaan!
„Werk en studie combineren lukt me door mijn agenda secuur bij te houden. Iets wat mij erg geholpen heeft, is het terugbrengen van de schermtijd op mijn smartphone van vijf naar twee uur. Dat was hard werken, maar ik ben er blij mee. Ik heb alle social media van mijn telefoon verwijderd, maar het lukte vooral door anders te kijken naar hoe je je tijd wil doorbrengen. Nu heb ik drie uur extra op een dag en lees ik veel meer boeken, vorig jaar stond de teller op 115.
„Sinds een jaar ben ik samen met mijn vriendin Nienke, die ik via Breeze heb leren kennen. Via deze app spreek je direct na een match af in een café, zonder eerst nog te chatten. Bij de derde date sloeg de vonk over. Ze studeert rechten in Leiden en werkt drie avonden per week in de horeca, om zelf haar studie te betalen. Ik zou echt gillen, maar zij doet het heel relaxed, zonder te klagen. Ik ben echt zo trots op haar.”
„Ook leer ik veel van Nienke. Haar familie woont in het Drentse plattelandsdorp Taarlo, een wereld die ik helemaal niet ken. Ik was er laatst op een verjaardag en ze hebben gewoon tweehonderd koeien. Dat is zo cool! Ze grapten wel dat ik er rondliep alsof het een openluchtmuseum is. Dat we niet in dezelfde stad wonen, is fijn. Dan heb je elkaar aan het einde van de dag nog wat te vertellen. Al is de reistijd wel irritant.
„Hiervoor datete ik met mannen. Ik wist natuurlijk wel dat mensen in homorelaties vaak vervelende ervaringen hadden, maar dat gevoel van onveiligheid had ik zelf nog nooit ervaren. Als we in het donker een grote groep mannen tegenkomen, houden we even elkaars hand niet vast. Ik vind het heel stom dat ik dat soms heb, want het zou niet moeten boeien van wie ik houd. Ik heb het gevoel dat de homoacceptatie achteruitholt in Nederland, vooral onder middelbare scholieren. Dat baart we wel zorgen. Maar ik ben ook gewoon heel erg verliefd, dus ik denk daar niet de hele tijd aan.
„Ik heb echt achtenhalf uur slaap nodig. Daar maak ik ook graag tijd voor. Ik sta tussen 8 en 10 uur op, dan douche ik, drink ik een kop koffie en ga ik naar Utrecht of aan het werk. Meestal ben ik rond 17 uur weer thuis. Als Nienke niet hier is, werk of studeer ik ’s avonds nog een beetje door. Anders kijk ik een film of lees ik een boek, ik ben echt dol op lezen. Vaak lees ik een ‘troepboek’ en een boek waarbij ik meer moet nadenken naast elkaar. Ik heb een hele verzameling van uitgeverij Das Mag, dat zijn echt parels. Ze komen wel een beetje uit een Amsterdamse bubbel, maar dat vind ik wel een grappige bubbel, haha.
„Ik zou meer willen sporten, al vind ik dat niet leuk. Ook zou ik mijn schermtijd nog wel verder omlaag willen brengen en meer grip krijgen op mijn geldzaken. Ik red het altijd wel, maar het overzicht ontbreekt. Waar het heengaat met de wereldorde, maakt me vaak ook bezorgd. De oplossing is dan om je op je omgeving te richten en te kijken waar je wél iets kan doen.
„Ook zou ik soms beter willen weten waar ik mee bezig ben en waarom. Ik heb nog geen idee wat ik hierna voor werk wil doen. Aan de andere kant: ik vind alles leuk wat ik nu doe en het kan nu, dus waarom moet ik dat nu al weten? Ik ben pas twintig. De wereld ligt nog aan mijn voeten.”
Maud Stamsnijder (20) woont in een studio in de Haagse Bomenbuurt, haar vriendin Nienke woont in Leiden. Ze studeert ISW aan de Universiteit Utrecht en werkt daarnaast voor sprekersbureau ZijSpreekt en duurzaamheidsplatform thegreenlist.nl en geeft trainingen opiniestukken schrijven. Haar inkomen wisselt tussen de 1.500 en 2.000 euro per maand en bestaat uit een DUO-uitwonendenbeurs, een (studie)bijdrage van haar ouders en de inkomsten uit haar werk.
„Dat was 13,45 euro naar een vriendin voor een lezing die we samen bezochten in TivoliVredenburg, waarbij negen sociaal psychologen korte presentaties gaven over hun onderzoek.”
„Mijn ritme is nogal onregelmatig, maar het liefst koop ik groente en fruit eens per week op de Haagse Markt en andere ingrediënten die ik nodig heb per dag.”
„370 euro voor een wandeltocht die ik ga maken op de Azoren. Het is voor vijf dagen ontbijt en avondeten, overnachtingen, slaapzak en bagagevervoer. Elke dag loop ik dan 12 tot 20 kilometer.”
„Tweedehands! Ik heb een paar favoriete merken en dan speur ik graag Vinted af naar echte pareltjes. De kringloop in Scheveningen heeft een hele goede boekenafdeling en ik kijk graag op Marktplaats. Het cd-rek en een kast in mijn studio stonden hiertegenover bij het grofvuil.”
„Iedere dag een beetje, en stofzuigen een keer per week, soms per twee weken.”
„B-merk stiften van de Pipoos. Ik vond het A-merk te duur, maar ze zijn na één keer gebruiken al kapot.”
„Ik wil gevarieerd eten, maar daar moet ik nog in groeien. Meestal wordt het toch pasta of een AVG’tje [aardappelen, vlees, groente]. Nienke kan heel goed koken, dus als ik met haar eet, heb ik geluk.”
„Boeken. Het is niet iets wat ik nodig heb, maar ik word er zo blij van. Vaak neem ik lunch mee naar Utrecht, maar dan zie ik in de kantine een lekker broodje en koop ik dat toch. Ik heb vooral een schuldgevoel over het feit dat ik al anderhalf jaar een Swapfiets huur; van dat geld had ik allang een fiets kunnen kopen. Ik stel dat laatste alleen steeds uit en dan wordt er na een maand weer 18 euro afgeschreven. Mijn broer is supergoed met geld en kan daar echt geïrriteerd om worden.”
„Ik heb allerlei spaarpotjes: voor mijn zomervakantie, een buffer, het lustrum van mijn studentenroeivereniging, verjaardagscadeaus en een nieuwe telefoon.”
„Zet een vast bedrag om te sparen apart als je daar de ruimte voor hebt. Bij mij gaat er op de 24ste automatisch een bedrag naar mijn spaarrekening en dat vind ik heel fijn. De drempel is daarmee weggenomen.
„Koop tweedehands en doe je boodschappen op de markt. Verkoop oude spullen via Vinted of Marktplaats. Maak iedere dag een beetje schoon, dat bespaart een hoop werk in één keer.”