Dromen van profvoetbal begint op straat, op het pleintje of veldje in de buurt. Terug naar Gemaalpad in Zwolle, waar Tijjani en Eliano Reijnders opgroeiden. Nu zijn de broers internationals. ‘Ze liepen nooit naast hun schoenen’, weten hun oude buren.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Als Chris den Hertog (31) international Tijjani Reijnders op tv ziet, denkt hij aan de jongen met wie hij vroeger eindeloos voetbalde in Zwolle. Het tengere lijf, de techniek van de straat, de lach in zijn spel, het hupje tijdens het lopen. Alles op techniek. Hij denkt aan al die spelletjes met de bal. Ezelen. Kontje kick.
Ezelen is een puntenspel waarbij de verliezer de ‘ezel’ is. Bij kontje kick draait de verliezer om, met de bips naar achteren, en mogen anderen zo hard mogelijk met de bal tegen zijn billen schoppen. Lachen was dat.
Terug naar Gemaalpad in Zwolle, een straatje van vijftien huizen, opgeleverd in 2005, waar Tijjani (27) en Eliano Reijnders (25) hun jeugd beleefden. Tijjani won dit seizoen twee bekers met Manchester City en speelt zondag in Dallas met Oranje tegen Japan, in de eerste wedstrijd van Nederland op het WK. Eliano liet zich onlangs door miljoenen Indonesiërs toejuichen na de landstitel van zijn club Persib Bandung. Moeder Angelina is van Molukse afkomst.
De Volkskrant sprak met vrijwel alle huishoudens in de straat en vroeg naar de link met voetbal en naar hun band met de familie Reijnders. Dertien huizen aan de ene kant, twee aan de andere zijde. In een van die twee, op huisnummer 3, woonde de familie Reijnders. Met voor de deur een pleintje van steen en naast het huis een veldje dat uitnodigt om te voetballen. Aan de andere kant van dat veldje ligt de Bronstraat.
Tijjani Reijnders diept een herinnering op: ‘We voetbalden altijd tegen de muur van ons huis. Daarop hadden we met stoepkrijt een doel getekend. We schoten zo hard mogelijk tegen de muur, zodat onze ouders niet rustig tv konden kijken.’
Eliano Reijnders: ‘We voetbalden altijd voor het huis. Eerst haalden we alle buurjongens op, om partijtjes te kunnen spelen. Of we gingen ezelen.’
In de zoektocht naar het voetbalgevoel van Gemaalpad, dat model staat voor duizenden straten in Nederland, verwijst menig bewoner naar de familie Ruiter, al woont die dan aan de Bronstraat, aan de andere kant van het veldje. De man des huizes, Alle Ruiter: ‘Als ik ’s ochtends om half zes onder de douche stond, kwam het busje van FC Twente de straat inrijden. Ze voetbalden in de jeugd van FC Twente. Moeder Angelina stond haar jongens uit te zwaaien in haar badjas. Zij was een echte voetbalmoeder.
‘Tegen half zeven ’s avonds waren ze weer thuis. Vader Martin heeft geen rijbewijs; hij was ook wat gemakzuchtiger. Wat dat betreft heeft Tijjani echt het karakter van zijn moeder; zij reed overal naartoe. De ouders hebben er samen heel veel voor gedaan. De buitenwereld denkt altijd: ja, dat is lekker, ze verdienen veel geld. Maar die jongens waren 11, 12 jaar. Dan weet je nog niet of er succes zal zijn.’
De Ruiters zijn voetbalgek. Als de Volkskrant aanbelt, zitten ze naar Roda JC - RKC te kijken, in de nacompetitie. Ze hebben twee kinderen, van ongeveer dezelfde leeftijd als de jongens van Reijnders.
Jeanet Ruiter: ‘Onze dochter trok veel met ze op.’
Alle: ‘Bij de WK-finale in Zuid-Afrika keken we hier buiten met de hele buurt.’
Jeanet: ‘We legden geld bij elkaar. Alle koelkasten waren vol.’
Alle: ‘Kingsley Ehizibue, die nu in Italië speelt, kwam hier ook. En Arne Slot woonde een straat verder, aan de Frankhuizerallee.’
Jeanet: ‘Het was een gewoon, leuk gezin. Ze liepen nooit naast de schoenen. Het is jammer dat de ouders zijn verhuisd.’ Ze wonen nu verderop in Zwolle, in een groter huis.
Alle: ‘Toen Tijjani naar AC Milan ging, hebben we Ziggo genomen, anders konden we hem niet meer volgen. Maar ja, toen ging hij naar Manchester City; dat is Viaplay en dat hebben we niet. En anders zitten we zeven dagen per week alleen nog voetbal te kijken.’
Alle: ‘Eliano kon met spelletjes niet tegen zijn verlies. Vroeger was hij beter, vonden sommigen in de straat. Ik vond het mooi wat analist Anco Jansen bij RTV Oost zei: dat hij niet snapte dat ze duizenddingendoekje Eliano zomaar hadden laten vertrekken bij Zwolle.
‘Tijjani was een timide, ingetogen mannetje. Ze hebben nog één jaar bij de amateurs gevoetbald, nadat ze waren vertrokken bij Twente. Toen vroeg technisch directeur Max Huiberts Tijjani voor AZ. Daar is hij een kerel geworden.’
Nee, ze hebben niet veel contact meer. Alleen soms nog op de app. Jeanet: ‘Ik appte altijd nog, als Tijjani een mooie voorzet had gegeven of een doelpunt had gemaakt. Zo van: hoppa, weer eentje. Maar sinds hij bij Manchester City zit, is het verwaterd. Ze zijn ook druk, ze reizen de hele wereld over.’
Linda Westenberg en Terence Aries, van nummer 1, waren de directe buren in het aan nummer 3 geschakelde huis. Ze geven weinig om voetbal; ze kijken alleen naar het WK, met vrienden. Hun huis staat vol bordspellen.
Westenberg: ‘Wij wisten helemaal niet wie onze buren precies waren, totdat mijn zus zei: weet jij wie daar woont? Zij wist dat vader Martin profvoetballer was geweest. Wij wonen hier sinds 2012. Hun zusje was net geboren.
‘Toen de ouders verhuisden, heeft Eliano nog even alleen in dit huis gewoond. En wij waren hun pakketpunt, daar kennen we ze eigenlijk het beste van. Eliano en Tijjani kwamen altijd netjes aan de deur: dank u wel, mevrouw, hahahaha.’
‘Een autoloos straatje, geen volksbuurt’, zo omschrijft vader Martin Reijnders de straat. Hij is voormalig speler van onder meer PEC Zwolle, Veendam en Nashville Metros. Toen hij in 1998 bij die laatste club speelde, was hij te laat terug uit de VS om bij de geboorte van Tijjani te zijn.
‘In het begin deed ik nog mee als we op straat voetbalden’, vertelt hij. ‘Maar de jongens werden te snel en te goed. Wat je in je hoofd bedenkt, kan je lichaam niet meer uitvoeren. Maar wat was het leuk, met dat WK van 2010 bijvoorbeeld, met zelfgebouwde tribunes in de straat.’
Overbuurman George Bishar (nummer 4) doet de deur open in een voetbalshirt. Hij is student en voetballer. Hij wijst naar het veldje, waar hij met de broers een balletje trapte.
‘Als ik Tijjani nu zie bij Manchester City, denk ik: hoe is het mogelijk dat ik met hem voetbalde? Laatst zat ik naar een documentaire over Tijjani te kijken op een Arabische zender. Ze hadden ook zijn ouders en broertje gesproken.’
De vader van Bishar voetbalde in Syrië. Twaalf jaar geleden kwam de familie naar Nederland. Zijn eigen loopbaan? Dieze West, WVF en volgend seizoen Zwolsche Boys, het eerste elftal. ‘Dat lijkt me een goede stap.’
Sommige mensen in de straat kijken geen voetbal, of alleen als er een WK is. Andere gaan soms naar PEC Zwolle, voor de gezelligheid. Eén jongen staat op de wachtlijst voor een club in de buurt.
De straat vergrijst, zegt Marzena Idema: ‘Vroeger voetbalden hier elke dag heel veel kinderen op dat veldje. Enthousiaste buurmannen deden ook mee, voor de lol. Nu zie je, uitzonderingen daargelaten, niemand meer, behalve mensen die de hond uitlaten. De kinderen die hier woonden, zijn verhuisd. Veel mensen kwamen hier gelijktijdig wonen.’
Echtgenoot Niek: ‘Het was zo gezellig in de buurt, met voetbal kijken, dat het soms moeilijk was om weer te gaan werken, de volgende ochtend. Wij buurmannen keken elkaar soms aan, als we er helemaal werden uitgelopen door die jongens van Reijnders. Dat was meteen een heel ander niveau.
‘Maar je ziet natuurlijk niet hoe goed ze precies zullen worden. Later kwamen ze met steeds mooiere auto’s. Wij kunnen altijd blijven zeggen: die jongens van Reijnders waren buren van ons.’
Trijnie Saadan, van nummer 2: ‘Natuurlijk kijken wij alles van het WK. We leven met ze mee. Ja, Eliano was vroeger misschien beter, maar later niet meer. Martin zat ze flink achter de kont aan, vooral Tijjani.
‘Martin zelf was makkelijk; hij reed op een scootertje. Hij is trainer geweest van Mo, bij Dieze West.’ Echtgenoot Mo: ‘Hij was een goede trainer.’
Trijnie is nog steeds bevriend met Angelina: ‘Ik werkte op de kinderopvang, hun dochter Syane zat bij mij in de groep. We zijn vriendinnen gebleven. Het was altijd supergezellig; Angelina en ik gingen elke dag in onze ochtendjas bij elkaar op de koffie.
‘Ze deed alles voor haar jongens, echt alles. Ik denk dat ze niet zover waren gekomen als zij er niet was geweest; ze ging altijd mee. De jongens waren vrolijk. Tijjani was de gangmaker, Eliano is sneller geprikkeld. Die wil alleen winnen.’
Iedereen spreekt met lof over de familie Reijnders. Al vertelt Karin Posthuma ook over van de muur geschoten lampen, een deurbel, kapotte regenpijpen. Op straat voor het huis stond in de zomer ook zo’n tafel waarop je een voetbalversie van tafeltennis kunt spelen.
Posthuma: ‘Ze zijn heel gewoon gebleven. Op een gegeven moment stond er een tritsje Mercedessen in onze buurt; die bleken van de sponsor te zijn. Ik weet dat ik eens vroeg aan mijn man: waar werken die jongens eigenlijk? Dan zei hij: werken? Hun hobby is hun werk. Zo kwam ik daarachter.
‘Het waren vrijgevige buren. Vaak vroegen ze of je nog iets kon gebruiken wat zij niet meer hoefden. Dan gaven ze het weg.’
Martin Reijnders, die af en toe nog een pakketje ophaalt in de straat, deed alles zelf voor de loopbaan van zijn jongens. Hij is ook hun zaakwaarnemer. En vertel hem niet dat ze een echte zaakwaarnemer nodig hadden. Hij bracht Tijjani van AZ naar AC Milan, zonder tussenstop bij de Nederlandse top; en van AC Milan naar Manchester City, naar Pep Guardiola zelf.
Martin Reijnders: ‘Tijjani had zelfs meteen naar Barcelona gekund, vanaf AZ. In zijn eerste tijd bij AZ kreeg hij weinig speeltijd. Ik heb vaak ruzie gemaakt met de club, zo van: stel hem nou op. We wilden dat hij meteen de goede stap zou zetten, dat hij volop speeltijd zou krijgen.
‘Ze zeiden bij Barcelona dat hij mogelijk de nieuwe Busquets was, maar dat is hij niet. Milan paste wat dat aangaat beter bij hem. En hij wilde dolgraag bij Guardiola spelen, bij City. Het is uniek als je alleen al onder hem mag trainen; hij heeft het hele voetbal veranderd, iedereen wil hem kopiëren.
‘Met Eliano hadden we een ander plan. Als hij niet de absolute top kon halen, zouden we voor het beste contract gaan. We zouden kiezen voor het geld. In Nederland is dat een vies woord, maar het is fijn als je met voetbal je financiële toekomst veilig kunt stellen, voor al die jaren die je nog hebt na je loopbaan. En ook hij is international, van Indonesië.’
Zo was het allemaal uitgestippeld en uitgetekend, thuis in Zwolle, op Gemaalpad 3.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant