Het debat over plastic blijft vaak hangen bij de vraag wat er in de afvalbak ligt. Maar het is interessanter hoe het daar terechtkomt, stelt Wim van Lieshout.
Vaak kan het niet anders. Dat was mijn eerste gedachte bij het artikel in de Volkskrant over het onderzoek naar nascheiding van plastic.
De onderzoekers stellen dat plastic na nascheiding vaak viezer, vochtiger en minder voorspelbaar van samenstelling is dan plastic dat bij de bron is gescheiden. Dat klopt, maar vaak kan het niet anders. Op heel veel plekken in Nederland is bronscheiding nauwelijks mogelijk en dat heeft talloze redenen. Zo hebben mensen in grote steden vaak geen ruimte voor meerdere afvalbakken. Als er dan geen nascheiding plaatsvindt, gaan er grote hoeveelheden plastic verloren.
Het gaat uiteindelijk niet om de inzamelmethode, maar om de vraag hoeveel grondstoffen we daadwerkelijk weten terug te winnen. Want wat geen enkele installatie kan, is hoogwaardig materiaal maken van plastic dat aan de voorkant slecht is ontworpen.
En precies daar zit de kern van het probleem.
Over de auteur
Wim van Lieshout is directeur van AEB Amsterdam.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Het debat over plastic blijft vaak hangen bij de vraag wat er in de afvalbak ligt. Maar het is interessanter hoe het daar terechtkomt. Waarom produceren, importeren en kopen we zoveel spullen die na een paar keer gebruiken waardeloos zijn? Waarom accepteren we verpakkingen die nauwelijks recyclebaar zijn? En waarom blijft nieuw fossiel plastic vaak goedkoper dan gerecycled materiaal?
Een discussie over bron- en nascheiding helpt hier niet bij, want we hebben in Nederland allebei nodig. Uiteindelijk telt of plastic opnieuw als grondstof kan worden gebruikt. We zullen beter moeten normeren welk plastic we wel en niet willen hebben. Daarnaast blijft ook de vraag naar gerecycled plastic achter. Nieuw fossiel plastic is vaak goedkoper dan recyclaat. Nationale of Europese maatregelen die het gebruik van gerecycled materiaal stimuleren of verplicht stellen kunnen daarom minstens zo belangrijk zijn als de discussie over inzameling.
Als half juli het WK voetbal is afgelopen, kun je bij ons goed zien wat er mis is. Dan kleurt onze afvalbunker weer oranje met hoeden, brillen, vlaggetjes, slingers en plastic gadgets. Vaak gemaakt van goedkoop plastic, moeilijk te sorteren en nauwelijks geschikt voor hoogwaardige recycling. Ik vind het steeds weer een verdrietig gezicht.
Wij kunnen als afvalverwerkers veel. We verwerken niet alleen afval, maar winnen ook grondstoffen terug, leveren energie en willen zoveel mogelijk investeren in schonere technologie. Maar we kunnen pas echt het verschil maken als producten zo worden ontworpen, verkocht en gebruikt dat ze na afdanking weer opnieuw een grondstof kunnen worden. En dan moeten we niet alleen kijken naar wat we zelf moeten produceren, maar ook wat we importeren, zoals oranje vlaggetjes.
De onderzoekers hebben gelijk, kwaliteit doet ertoe. Maar vanuit de praktijk voeg ik daar graag aan toe dat we verder moeten kijken dan de inzamelmethode. En alleen plastic op de Nederlandse markt brengen waar we later nog iets mee kunnen. Alleen dan wordt plastic weer een grondstof in plaats van afval.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant