Voetbal is nooit de populairste sport geweest in de Verenigde Staten, maar langs de lijn bij 9-jarige spelers van Brooklyn Central is daar niets van te merken. De soccer moms schreeuwen er de longen uit hun lijf. ‘Ik mag niet te hard roepen, maar doe het toch.’
is correspondent Verenigde Staten van de Volkskrant. Ze doet verslag vanaf de voetbaltribune in Brooklyn.
De gordijnen zijn nog dicht als om zeven uur ’s ochtends de bal van de 9-jarige Nkrumah Sam, rugnummer 86, door het huis vliegt. In Brooklyn maakt hij zich klaar voor zijn wekelijkse wedstrijd tegen Borussia, een ander New Yorks team. ‘I love it’, zegt moeder Odessa Sam (39), die ook een voetbalshirt met rugnummer 86 heeft aangetrokken. ‘Mijn geboortejaar!’
In de keuken maakt onderwijzeres Odessa broodjes met smeerkaas en jam voor de wedstrijd van haar zoon. Nkrumahs drie trainingssessies en de wedstrijd zijn de hoogtepunten van haar week: dan staat zij langs de lijn te roepen, huilen en filmen. In die vier jaar dat hij speelt, heeft ze nog nooit een wedstrijd gemist.
‘Ik denk wel dat je mij gerust een soccer mom kunt noemen’, zegt Sam. ‘Als hij scoort roep ik altijd… that’s my baby, terwijl hij natuurlijk geen baby meer is. Mag ik je zijn voetbalvideo’s laten zien?’
Hoewel voetbal nooit tot de populairste sporten in de Verenigde Staten behoorde, is de soccer mom, oftewel voetbalmoeder, inmiddels een fenomeen. Hoogopgeleide moeders in de buitenwijken die hun kinderen in grote SUV’s naar wedstrijden rijden en met hun gejuich boven het fluitje van de scheidsrechter uitkomen, zijn een vaste aanwezigheid geworden in de Amerikaanse samenleving.
De sport is in de VS al lang geen ondergeschoven kindje meer. Volgens The Economist is voetbal inmiddels voor 10 procent van de Amerikanen de favoriete sport. De meesten zijn nog altijd het meest fan van American football, gevolgd door basketbal. Maar voetbal heeft het populaire honkbal in de VS van de derde plek verstoten.
Niet eerder was de groeiende liefde van Amerikanen voor voetbal duidelijker dan nu, tijdens het WK dat dit jaar wordt georganiseerd door de VS, Mexico en Canada. In elf Amerikaanse steden, van Kansas City tot aan Boston en Seattle, vinden er internationale wedstrijden plaats.
Ook op veertig minuten rijden van Brooklyn, in New Jersey, wordt er gespeeld. Nkrumah en zijn teamgenoten van Central Brooklyn zijn uitverkoren om op 22 juni, als Senegal en Noorwegen tegenover elkaar staan, de internationale voetbalsterren het veld op te begeleiden.
‘Nooit gedacht dat mijn zoon een WK-wedstrijd zou meemaken’, zegt zijn moeder. ‘Laat staan echte spelers ontmoeten.’
Engelse migranten namen in de 19de eeuw de ronde voetbal mee naar de VS, maar die werd nooit zo populair als de ovale. Rugby evolueerde door in American Football, wat uitgroeide tot de populairste sport in de VS. Voetbal liep altijd achter. Pas sinds de jaren zestig van de vorige eeuw groeit de interesse van Amerikanen voor voetbal.
Het zijn vooral immigranten uit Latijns-Amerika en Europa die interesse hebben in voetbal. Zo hebben veel spelertjes van Central Brooklyn, net als Nkrumah, een achtergrond uit het Caribisch gebied.
‘We moeten echt gaan’, zegt Odessa Sam, die geboren is in Guyana, ‘anders komen we te laat voor onze wedstrijd.’ Nkrumah begint zijn tas in te pakken, zij pakt haar videocamera en het schilderij dat ze heeft gemaakt van zijn rugnummer (‘die houd ik omhoog tijdens wedstrijden’) en bestelt een Uber.
Nkrumah vertelt onderweg wat hij als middenvelder leuk vindt aan voetbal: hoe snel en strategisch hij moet zijn, de communicatie met zijn teamgenoten, het aanmoedigen van mensen die er doorheen zitten. Zijn favoriete speler, zegt hij, is Cristiano Ronaldo, de Portugees die dit jaar aan zijn zesde WK meedoet.
‘Beloven jullie dat jullie vandaag niet te veel lawaai maken?’, roept coach Dario Trujillo (51) naar de tribune, waar nog meer voetbalmoeders en enkele voetbalvaders klaar zijn gaan zitten voor de wedstrijd. Nkrumah en zijn teamgenoten staan klaar op het veld, voor de wedstrijd.
‘Tuurlijk, coach’, roepen de ouders in koor.
Maar Odessa Sam weet nu al dat dit alleen maar uit beleefdheid is. ‘Er zijn allemaal regels over hoe we ons als ouders horen te gedragen, maar daar houden we ons niet aan’, zegt ze. ‘Een van die regels is niet het veld op lopen, niet te hard roepen, dat doe ik allemaal toch wel.’
De term soccer mom werd in 1996 populair toen Bill Clinton de presidentsverkiezingen won, omdat – zo klonk het in Washington – ‘voetbalmoeders’ massaal waren overgestapt van de Republikeinse Partij naar zijn Democraten. Omdat Clinton zich uitsprak voor beter onderwijs en ouderschapsverlof, gaven deze veelal witte, hoogopgeleide moeders hun stem aan hem.
Als de aftrap is genomen en de jongens beginnen te rennen, wordt het al snel serieus. De eerste twee doelpunten komen van de tegenpartij, maar die worden ruimschoots ingehaald door Central Brooklyn. ‘That’s my baby!’, roept Sam, als haar zoon scoort.
De tranen springen in haar ogen. Ze neemt alles op voor een video die ze straks online plaatst, op zijn YouTube-kanaal, met zeventien volgers. ‘Als hij groter is, kan hij terugkijken op hoe hij zover is gekomen.’
Een groot verschil met de rest van de wereld is dat voetbal in de VS een elitesport is. Hoewel het vrouwenteam van de VS wereldwijd op nummer twee staat, komt het mannenteam niet veel hoger dan de top-20 – op een bevolking van 340 miljoen mensen.
‘Omdat het hier een sport is voor de rijkere klasse is het Amerikaanse team minder goed’, zegt Salah Zalatimo (46), de vader van de 10-jarige Sina vanaf de tribune. ‘De beste spelers wereldwijd leerden voetballen op straat.’ Maar straatvoetbal zit (nog) niet in de Amerikaanse sportcultuur. Zij lopen volgens hem vele decennia achter op landen waar jongeren in de banlieus, favela’s en getto’s hun eerste bal hooghouden.
Dat kan in New York gaan veranderen, met lokale politici die de sport toegankelijker willen maken.
In aanloop naar het WK heeft gouverneur Kathy Hochul 5 miljoen dollar vrijgemaakt voor voetbalvelden in armere buurten van New York. Ook is er in stadsdeel Queens het eerste grote voetbalstadion in aanbouw. Om het WK toegankelijker te maken regelde burgemeester Zohran Mamdani bij de Fifa duizend tickets die inwoners voor 50 dollar toegang geven tot een WK-wedstrijd.
‘Let’s go Central Brooklyn!’, roepen de voetbalmoeders tijdens de tweede helft. Ze zitten verspreid over meerdere rijen op het puntje van hun stoel. Zodra een van de kinderen scoort, springen ze in de lucht. Vaders zijn er ook, maar niet zo aanwezig als de moeders.
Nkrumahs zogenoemde traveling team – elftallen die op hoog niveau wedstrijden spelen tegen teams uit andere steden – staat twee punten voor. Daarna drie, vier. Ze winnen uiteindelijk met 9-3.
‘De soccer moms zijn hier zeker uitgesprokener dan die op andere clubs’, zegt vader Zalatimo, die het opvalt dat ouders hier juichen voor elk kind en niet alleen hun eigen. ‘Ze zijn niet alleen aan het voetballen, maar ze bouwen hier langs het veld aan een gemeenschap.’
Coach Trujillo noemt de betrokkenheid van voetbalmoeders aanvankelijk agressief, maar schakelt dan over op ‘gepassioneerd’. ‘Ik zie dat de kinderen daardoor scherper zijn tijdens de wedstrijd’, zegt hij na afloop. ‘Je merkt het gewoon wanneer ze thuis een peptalk hebben gehad. Dan zijn ze veel meer emotioneel aanwezig.’
Ook Nkrumah kreeg die vanochtend van zijn moeder te horen: bij de les blijven, je teamgenoten helpen waar het kan, en vooral, veel plezier maken. Met opgeheven hoofd komt hij, samen met zijn teamgenoten, het veld af.
Zijn moeder zegt dat ze er niet aan moet denken dat hij ooit ineens een andere sport wil gaan doen, omdat hij voetbal toch niet ziet zitten. ‘Ik ben zelf ook zo aan het genieten op dit soort dagen’, zegt ze. ‘Ik ben helemaal vergeten dat ik vandaag om half zes ben opgestaan om erbij te zijn.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant