Elke week luncht NRC mee bij een bedrijf. Deze week: Boston Consulting Group, waar een plas pomodori-paprikasoep op de grond ligt en de „work-life-balance” voor Maxim écht heel belangrijk is.
Vlnr: Clemente van der Aa, Soufyan Roubiou, Isabelle Meij, en Kaj Hoogenboom dragen overhemden in alle tinten blauw in de kantine van de Boston Consulting Group.
Naam bedrijf: Boston Consulting Group Locatie: AmsterdamBranche: consultancyJaaromzet: 217 miljoen euroAantal werknemers: 330Kosten lunch: 4 euro en 5 cent
Als iemand op de Zuidas in Amsterdam een bord geroosterde pomodori-paprikasoep laat vallen, is de hele kantine in shock. Kleng, pats, stilte. Op de terrazzovloer ligt het kapotte diepe bord in een rode plas met brokjes. „OMG, ik krijg helemaal plaatsvervangende schaamte”, fluistert een jonge consultant tegen een andere. Managing partner Tessa van Swieten (37) vouwt haar nog lege dienblad kordaat onder haar arm en vraagt iemand van het keukenpersoneel om de kledder soep op te moppen. Dit soort disruptieve intermezzo’s zijn de werknemers van de Boston Consulting Group niet gewend.
De lunch is uitgebreid en elke dag anders. Vandaag pappardelle met prei en een optie op stoofvlees, een blini met avocadocrème en garnaal, een salade van wilde spinazie met feta en edamameboontjes. Betalen hoeft niet, dat gaat via het salaris. In het Pinterestachtige droomkantoor is ook ontbijt geregeld en er is een ‘specialty coffeebar’. Om 12 uur stipt stroomt de kantine vol. Iedereen is jong. Elke Zara-variant van het blauwe corporate overhemd is op de zesde verdieping van het consultancykantoor te zien.
Maarten de Nooijer (26) zit aan tafel met drie Belgische collega’s die hier zijn voor een „case”. Maxim, Sebastiaan en Jean zijn net als Maarten halverwege de twintig en dragen, net als Maarten, een lichtblauw overhemd. Alle vier namen ze de pappardelle met stoofvlees en verse Parmezaanse kaas. Het kantoor in Brussel heeft geen lunch, de mannen zijn blij als ze in Amsterdam mogen werken en lunchen.
Ze zijn „consultants in de due dilligence en private equity”. Volgens Maxim gaat het op de hele Zuidas over het grote geld, niet alleen bij hen. Los van de beter geregelde lunch hebben Nederlanders sowieso een betere „work-life-balance”, denkt Maxim. Maandag tot en met woensdag werken de jonge consultants van negen uur ’s ochtends tot tien uur ’s avonds. Donderdag en vrijdag stoppen ze rond zes uur.
Een kantinemedewerker dweilt de geroosterde pomodori-paprikasoep op van de grond.
Doen ze weleens wat leuks na werk? „Naar de sportschool”, zegt Jean. Maxim zegt nog drie keer het woord „work-life-balance”. Volgens Sebastiaan is het „echt heel tof werk”. Elke twee tot vier maanden krijgen de mannen een nieuwe „case” en dus een volledig nieuw onderwerp. „Je moet dan binnen een paar weken een expert zijn op dat gebied”, zegt Sebastiaan. Kan dat? „Ja, je belt gewoon iemand met jaren ervaring en dan zet je dat in een powerpointslide.”
Een tafel verderop zitten Kaj, Isabelle, Clemente en Soufyan. Kaj draagt zijn blauwe overhemd losjes, met een wit T-shirt en een oorbel. Clemente een donkerblauwe variant van stevig katoen. Isabelle een diep blauw overhemd met driekwartmouw en matchende broek. Soufyan een standaard lichtblauw kantoorhemd. Alle vier zijn ze halverwege de twintig. Ze werken als „associates aan cases”. „We zijn echt aangenomen als generalisten”, zegt Clemente. De associates kunnen „echt voor alles slides maken”. Isabelle wilde al vanaf de vijfde klas middelbare school consultant worden.
De lunch is een belangrijk moment op de lange werkdag. „Er wordt op werk beter voor mij gezorgd dan dat ik voor mezelf kan zorgen”, zegt Kaj. De associates lunchen ook weleens bij klanten, zoals de Nederlandse overheid of energiebedrijven. Daar is „aanzienlijk meer frituur”. Dan neemt Kaj altijd een kroket. Bij de kantine van de Boston Consultancy Group is eigenlijk nooit frituur. Volgens Isabelle was de blini met avocadocrème en garnaal „superlekker”.
Vandaag werkt Kaj „maar” tot acht, want hij moet dan naar tennis. Voor de avonden op kantoor krijgen de werknemers geld om eten te bestellen. Soufyan bestelt altijd sushi. „Ze noemen me hier Soufshi, ik eet het echt heel veel.” Dat ze elke week tot laat moeten werken, vinden de associates niet erg. „Bedrijven hebben gewoon vaak die capabilities niet in house”, zegt Clemente. „Aan de cases waar ik tot nu toe aan heb gewerkt, denk ik dat we echt een goede bijdrage hebben geleverd”, zegt Kaj. Daar is hij trots op. Dat zijn vriendin daar soms minder blij mee is, begrijpt hij ook.