Niemand leek echt zin te hebben in het grootste en meest politieke WK ooit. Maar toen de bal donderdag begon te rollen in Mexico-Stad, werd het op het centrale plein van de stad toch nog een voetbalfeest. ‘Viva México!’
is correspondent Latijns-Amerika van de Volkskrant. Hij doet verslag vanuit Mexico-Stad.
Om de openingswedstrijd van het wereldkampioenschap voetbal op het grootste scherm van Mexico te bekijken, moeten de voetbalfans zich eerst door de kleinst denkbare doorgang proppen. De toegangswegen tot het Zócalo, het centrale plein van Mexico-Stad, zijn volledig afgesloten met metershoge stalen barricades. Slechts op twee plekken heeft de politie enkele schotten weggehaald om de tienduizenden gegadigden door te laten.
De reden voor de barricades is dat sinds anderhalve week duizenden stakende leraren hun tentjes hebben opgezet in de straten rond het plein. De docenten eisen hogere pensioenen en beloven de openingsdag van het WK te verstoren. Dat wil de regering koste wat kost voorkomen.
Dus zit er voor de Mexicaanse supporters niets anders op dan zich en masse door de flessenhals te wurmen, soms ‘Viva México!’ schreeuwend, dan weer ‘Niet duwen! Een kind, een kind!’ Politieagenten met paniek in de ogen schreeuwen terug: ‘Langzaam! Langzaam!’
Het chaotische tafereel zou een metafoor kunnen zijn voor hoe Mexico aan zijn derde WK begint, na eerdere legendarische toernooien in 1970 en 1986: op hoop van zegen. Niemand leek vooraf écht zin te hebben in dit Fifa-spektakel verdeeld over drie landen, met 4000 kilometer tussen speelsteden Mexico-Stad en Vancouver, met driekwart van de wedstrijden in het land dat het minst op heeft met voetbal, met exorbitant dure stadionkaartjes, met Trump met z’n waanzinnige vredesprijs, met Infantino (met z’n waanzinnige vredesprijs).
Maar acht jaar geleden, in een compleet andere wereld, besloten de drie Noord-Amerikaanse landen dat het een goed idee was. En nu is het zover. ‘We gaan genieten van het WK’, zei de Mexicaanse president Claudia Sheinbaum, die er maar niet in slaagt overtuigend te veinzen dat ze van voetbal houdt.
Ook lukte het haar niet om de Mexicaanse onvrede over grote binnenlandse problemen vooraf aan het toernooi tot bedaren te brengen. De leraren protesteren, de zoekende moeders van vermiste kinderen protesteren, de studenten van het inmiddels twaalf jaar oude (en onopgeloste) drama van Ayotzinapa protesteren. Sheinbaums antwoord op de onrust is politieagenten met plastic schilden, barricades en dranghekken.
Buiten het fort dat het Zócalo donderdag is, is de stad ongekend stil. Binnen de omheining begint dan toch echt het voetbalfeest. Op het immense plein staat een immens scherm van 510 vierkante meter, waarachter de beroemde kathedraal bijna volledig verdwijnt. Voor een standbeeld van een voetballende axolotl (een Mexicaanse salamander) nemen broer en zus Itzel (34) en Eric Vázquez (32) een selfie. ‘Opdat México vandaag mag winnen’, zegt zij.
Alle respect voor de strijd van de leraren, stelt ze. ‘Maar gelukkig is dit ook gelukt.’ Ze wijst om zich heen naar de tenten en gekleurde schotten van het ‘Fifa Fan Festival’, georganiseerd door de Fifa en het stadsbestuur. ‘We hebben alle vertrouwen in de ploeg, hopelijk maken ze heel het land gelukkig.’ Haar favoriete speler is Raúl Jiménez. Hij zal in de tweede helft met zijn hoofd scoren en de wedstrijd tegen het zwakkere Zuid-Afrika beklinken.
De meeste van de circa 60 duizend aanwezigen gaan gekleed in het Mexicaanse groen. De thuissupporters vormen een warm bad voor de plukjes buitenlandse toeristen die naar het Zócalo kwamen. Drie Brazilianen in geelgroene outfit zingen een samba, Mexicanen staan in de rij voor een foto. Esdras uit de Braziliaanse stad Recife ‘is gek op Mexico’. Hij bezocht al negen WK’s, dit is het meest politieke toernooi tot nu toe. ‘Dit WK wordt omgeven door protesten en problemen, vooral in de VS. Helaas doet dat wel wat af aan het plezier.’
Om vijf over één lokale tijd, wanneer Maná, J Balvin en Shakira hun nummers hebben gezongen vanaf de middenstip, rolt dan toch de bal. Het WK is begonnen en even wordt het stil op het Zócalo. De Mexicaanse selectie zet meteen druk. Al na negen minuten schiet de in Colombia geboren Julián Quiñones de bal door de benen van de Zuid-Afrikaanse keeper Ronwen Williams. Het stadion juicht, het plein juicht.
Gemopperd wordt er ook. De wolken willen maar niet voor de zon schuiven en wie dorst heeft, moet eerst in de rij staan voor een speciale Fifa-betaalpas om vervolgens in de rij te staan voor een (duur en alcoholvrij) biertje. In een immense opstopping voor de wc’s verzucht een lange blonde toerist: ‘This is fucking crazy’. Wanneer een camera in het Azteca-stadion een moment op Infantino blijft hangen, klinkt er boegeroep op het plein.
Met drie rode kaarten wordt het geen mooie wedstrijd, maar wel een met mooie momenten. Hoogtepunt is de beslissende kopbal van Jiménez, zes jaar nadat de 35-jarige vedette een schedelbreuk opliep in de Engelse competitie. De twee zwaarste wedstrijden in de groep wachten nog, maar dit is het moment waarop Mexico een beetje van dit WK begint te houden.
De Mexicaanse ploeg profiteert niet van de twee Zuid-Afrikaanse rode kaarten en loopt in de laatste minuten onnodig zelf ook nog rood op. Het blijft 2-0. ‘Mexico heeft makkelijk gewonnen, maar we moeten eerlijk zijn, het spel moet veel beter’, concludeert Hermilo Jorge Angulo (66), die uit de zuidelijke deelstaat Chiapas naar de hoofdstad kwam. Hij verwacht dat Mexico overeind blijft tot de achtste finales.
Als de extra speeltijd ook gespeeld is, brengen de wolken alsnog verkoeling. Eerst vallen een paar druppels, dan komt de regen met bakken uit de hemel. De natte voetbalfans vertrekken huiswaarts. Buiten het Zócalo lopen ze langs de natte tentjes van de stakende leraren. Zij wonnen vandaag niet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant