Jason Isbell | zanger-gitarist Na (en dankzij) zijn echtscheiding maakte de Amerikaanse zanger-gitarist Jason Isbell een van de mooiste platen van 2025. Dit weekend speelt de felle criticaster van Trump in Tilburg en Groningen. ‘Ik wil iedereen laten zien: niet alle Amerikanen zijn klootzakken.’
Jason Isbell.
Natuurlijk gun je het hem niet, maar dat het huwelijk van Jason Isbell (47) op de klippen liep, leverde wel een van de mooiste platen op van 2025. Hoewel de Amerikaanse zanger-gitarist zijn reputatie allang had gevestigd als lid van de respectabele (alt)country-rockband Drive-By Truckers en daarna als soloartiest maar liefst zes Grammy’s binnensleepte, werd Foxes in the Snow een bloedstollend egodocument van een bijna bezweken man die eenzaam is achtergebleven met enkel een gitaar en heel veel liefdesverdriet. „I was useless for a week”, stamelt hij in ‘Eileen’. „I didn’t eat, I didn’t speak.”
Dit weekend treedt Isbell op in Tilburg en Groningen, samen met zijn naar een psychiatrische afdeling vernoemde begeleidingsband The 400 Unit. Die mocht destijds niet mee naar de legendarische Electric Lady Studios in New York, waar Isbell in vijf dagen zijn gebroken hart uitstortte. „Ik voelde dat ik het alleen moest doen en wilde de band niet dwingen om mede-samenzweerders te zijn”, zegt hij via een Zoom-verbinding. „Bovendien heb ik bij het opnemen soms de neiging tot kitchen-sinking: liedjes onnodig volproppen met extra gitaren, strijkers en piano. Dat is eigenlijk een manier om jezelf te verbergen. Normaal gesproken kan ik ook uren puzzelen op de teksten en moet alle binnenrijm perfect kloppen. Maar nu niet: dit keer kwam alles direct uit het hart: snel, bruut, rechttoe rechtaan.”
„Ik heb er niets over gehoord. Het is geen onderdeel van onze co-ouderschapsregeling (lacht). Maar ik weet in ieder geval dat ze van mijn gitaarspel houdt. Misschien moet ze daar vooral naar luisteren, en minder naar de teksten.”
„Ik kom uit een lange traditie van treurige muziek. Als klein jongetje uit Alabama speelde ik al intens droevige country en blues. Dat het nu over mezelf gaat, maakt het niet vervelender. Sterker nog, het maakt me vrolijk: elke keer als ik over een fout uit mijn leven zing, geef ik mezelf een punt.
„Ik heb er genoeg gemaakt, of het nu gaat over drank- en drugsmisbruik of over de liefde. Het is goed om dat onder ogen te blijven komen. Het werkt niet om problemen diep weg te stoppen in een la, want op den duur moet je die la toch openen, al was het maar om je sokken eruit te halen.
„Bovendien bepaal ik zelf natuurlijk wat ik wel en niet deel in mijn liedjes. Soms is het personage zeventig procent mij, soms dertig. En het zijn geen verwijten, maar verhalen over het leven. Ik geef niemand de schuld. Je mag nooit bitter zijn in songs.”
„Ik ben ontslagen en was wettelijk verplicht om te vertrekken. Terecht hoor: in 2007 was ik een puinhoop: verslaafd aan drank, voornamelijk whisky, maar ook cocaïne. Waar ter wereld ik ook was, grapte ik altijd, overal dronk ik het water van mijn geboortegrond: Jack Daniel’s.
„Sinds 2012 ben ik nuchter en zijn we gelukkig weer vrienden. We doen mee op elkaars platen en in oktober komen ze naar mijn jaarlijkse festival in Alabama. Dan spelen we samen de hele Drive-By Truckers-plaat Decoration Day (2003).
„Het is sowieso al een zware klus om een band bij elkaar te houden, maar zeker als je ook nog samen het leiderschap deelt. Drive-By Truckers was en is echt een democratie. Ik was er op dat moment in mijn leven zo slecht aan toe en had zo’n veel te groot ego dat ik totaal ongeschikt was om daaraan deel te nemen. Net zoals Amerika op dit moment…”
„Ik moet wel. Het is net als belasting betalen. Door de manier waarop ik ben opgevoed en de plek waar ik vandaan kom, kan ik niet van het leven genieten als ik me niet uitspreek.
Jason Isbell in 2025.
„Als je iemand op straat zijn vrouw in elkaar ziet slaan, grijp je ook in – wat de gevolgen ook zijn – omdat je deel uitmaakt van een gemeenschap. In het huidige Amerika heb je dezelfde verplichting om je uit te spreken omdat het echt, echt heel erg slecht gaat. En we sleuren de rest van de wereld met ons mee naar beneden.
„Het is ronduit beschamend om nu als Amerikaan rond te reizen. Maar tegelijkertijd wil ik met mijn band en crew een soort ambassadeur zijn en iedereen laten zien: ‘Kijk, we zijn niet allemaal klootzakken.’”
„Dat boeit me niet. Trump-aanhangers lijken op straatpredikers die hier overal met grote borden zwaaien en door megafoons schreeuwen. Ze zijn vooral irritant omdat ze luid zijn. Maar ze zorgen er nooit voor dat je opeens denkt: ‘Wauw, misschien hebben ze gelijk en komt Jezus ons écht redden met een ruimteschip.’ Dat geldt ook voor alle backlash die ik krijg: het is alleen maar lawaai.
„Maar het is voor mij – een witte man met genoeg geld – heel makkelijk om te zeggen wat ik geloof. Juist omdat dat voor anderen veel moeilijker is, voel ik me extra verplicht me uit te spreken. Ik weet ook niet wanneer het eindelijk gaat veranderen, maar het zal beter worden.”
Jason Isbell and the 400 Unit spelen zaterdag 13 juni in 013 (Tilburg) en zondag 14 juni in SPOT/De Oosterpoort (Groningen)