Coming-of-late-age ‘Calle Málaga’ vermijdt de clichés die vaak opduiken in tragikomedies, over tweede kansen in het derde deel van het leven. Op elegante wijze smeedt regisseur Maryam Touzani alles tot een ontroerend geheel.
De Spaanse actrice Carmen Maura als weduwe María Ángeles in ‘Calle Málaga’.
Calle Málaga. Regie: Maryam Touzani. Met: Carmen Maura, Marta Etura, Ahmed Boulane, María Alfonsa Rosso.
Het is moeilijk om geen zwak te ontwikkelen voor weduwe María Ángeles, de eigenzinnige hoofdpersoon van Calle Málaga. Een bitterzoete feelgoodfilm die op elegante wijze populaire filmthema’s verweeft. María Ángeles (Carmen Maura) woont al haar hele leven binnen de hechte Spaanse gemeenschap van Tanger. In de jaren dertig, zo lezen we bij aanvang van de film, vestigden talloze Spanjaarden zich in de Marokkaanse kuststad, op de vlucht voor de Spaanse dictator Franco.
Een deel keerde terug, velen bleven, omdat ze zich er ondertussen thuis voelden, zoals María Ángeles. Maar de dochter van deze 74-jarige weduwe is na een jeugd in Tanger wel in Madrid gaan wonen en heeft nu geld nodig. Zij wil dus dat haar moeder alsnog naar Spanje komt, zodat ze haar appartement kunnen verkopen. De weduwe verzet zich op hoogst originele wijze tegen deze ongevraagde ontworteling.
María en haar dochter. De laatste wil het appartement van haar moeder verkopen.
Maryam Touzani’s eerdere films voelden soms wat gekunsteld, bijvoorbeeld om hete hangijzers in de Marokkaanse samenleving een verhaal binnen te smokkelen. Calle Málaga vermijdt die val en smeedt op elegante wijze uiteenlopende elementen tot een ontroerend geheel. Zo krijg je een mooie blik op een levendige en minder bekende migrantengemeenschap in Marokko.
De wijze waarop voelt af en toe vet aangezet, maar altijd spreekt er veel liefde uit –Touzani’s eigen grootmoeder maakt deel uit van de Spaanse gemeenschap. Zo zien we María Ángeles regelmatig haar hart luchten bij een katholieke non die een eed van zwijgen heeft afgelegd, maar met blikken duidelijk maakt wanneer ze niet gecharmeerd is van gevloek of de beschrijvingen van seksuele escapades. Ook speelt het enthousiasme waarmee de Spaanse voetbalcompetitie wordt gevolgd in Tanger een rol – María Ángeles profiteert ervan dat ze er geen moeite mee heeft om alcohol te schenken bij een wedstrijd.
In deze originele setting, plaatst Touzani een verhaal dat de laatste tijd geregeld opduikt in tragikomedies, over tweede kansen in het derde deel van het leven. En over de weigering om gedwee achter de geraniums te kruipen. Touzani omzeilt clichés van het coming-of-late-age-genre door bekende fenomenen net iets anders aan te vliegen en verrassende plotwendingen toe te voegen.
María vindt weer liefde.
Zo denk je in eerste instantie dat María Ángeles na licht verzet accepteert in een tehuis voor Spaanse senioren te gaan wonen. Het levert scènes op die je verwacht binnen het genre, zoals een geestige verbale krachtmeting tussen de ijdele weduwe en ijverige kapster in het tehuis die haar een korte coupe wil aansmeren. Maar plots komt er een heel andere twist uit de bus, die een vleugje chantage bevat, liefde op onverwachte momenten of ritjes in een zeer schattige cabrio.
Toch wordt Calle Málaga nooit zoetsappig. Dat komt door het scenario, dat ondanks geestige plotwendingen, ook realisme en scènes die echt schuren niet schuwt. Maar vooral door Maura. De actrice, bekend uit de films van Pedro Almodóvar, geeft haar personage een heerlijke combinatie van tragiek, eigenzinnigheid en egoïsme – María Ángeles heeft wel erg weinig medeleven met de moeilijkheden van haar dochter. Het laat Calle Málaga ver boven de andere recente tragikomedies in het genre uitstijgen.