Van mijn jeugd heb ik veel vage en een paar scherpe herinneringen, maar die gaan meestal niet over de mijlpalen. Ik weet nog hoe duizelingwekkend laag de wc-pot was als ik rolschaatsen aan had. En ik zie nog de mieren door de vanillevla lopen op de stoep voor ons huis, waar de fles die de melkboer had neergezet, was omgevallen. Dit klinkt alsof ik opgroeide in de jaren vijftig, maar het waren de jaren tachtig, in Enschede. Ook weet ik nog precies waar ik stond toen ik huilde om het nummer ‘Kon ik maar even bij je zijn’ van Gordon, begin jaren negentig, toen ik 16 was. Ik stond midden in mijn zolderkamer en keek naar de houten latjes op de muur. Gordon zong over zijn overleden oma, ik huilde om mijn ex-vriend. Hij was 20, werkte in een stomerij en had een uitkering, omdat hij de overheid belazerde. Hij woonde nog samen met zijn vorige vriendin, met wie hij mij belazerde. Daarom had ik het uitgemaakt. Dat hij aan de heroïne verslaafd was, vond ik geen probleem. Mijn ouders zeiden daar ook niets over. Mijn vader vond het vooral problematisch dat hij onze jonge hond een ‘oudje’ had genoemd en mijn moeder bleef maar herhalen dat hij haar had gevraagd of ‘de stad los was’ toen hij wilde weten of de cafés open waren.
Als mijn vriend me meenam naar zijn dealer, zat ik daar zwijgend op de bank terwijl zij babbelden en heroïne rookten. Dat ik niets zei, vond hij niet erg. Als je maar mooi bent, zei hij. Ook met z’n tweeën hadden we weinig gespreksstof. Hij kon goed flipperen. Hij had platinablond geverfd haar en droeg strakke spijkerbroeken. Daarom vond ik hem leuk. Toen het uit was stuurde hij me een brief waarin hij zijn pijn verwoordde. Mijn moeder viel nogal over de taalfouten, maar ik voelde me geliefd. Hij miste me, zoals Gordon zijn oma miste. Kon ik nog maar even met je praten / zoals we vroeger uren zaten / oh was het nog maar zo.
Een paar maanden later viel ik op een bleke gothic-dj met sluik zwartgeverfd haar die probeerde seks met me te hebben op een kerkhof, waarvoor ik bedankte. Toen ik waterpokken kreeg, gaf hij me een mixtape met de titel ‘Lovely Death Feelings’. Je kamer ziet eruit als een sauna, zei hij. Hij zei niet dat hij al een vriendin had maar daar kwam ik vrij snel achter.
Nog iets later kreeg ik iets met een jongen die bij mijn oudste zus in de klas had gezeten. Toen ik terugkwam van vakantie gingen we samen in bad. Nadat we de witte plekken hadden bekeken waar mijn bikini had gezeten vertelde hij dat hij weer terug was bij zijn ex, een kleine brutale punker die ik wel leuk vond omdat ze altijd gewoon zei wat in haar opkwam, terwijl mijn gedachten en gevoelens alleen via de langst mogelijke weg, of via Gordon, naar buiten kwamen. Deze vriend deed een keer lachend na hoe ik mijn zinnen nooit afmaakte. We liepen voor mijn huis, niet ver van de lavendelstruik waar ik ooit als zesjarige naast stond en dacht: zo gelukkig als ik me nu voel, dat moet ik onthouden voor later. Dat is mijn scherpste herinnering, trouwens, en wél een mijlpaal, wat mij betreft.