Pop FKA Twigs toont het publiek haar veelzijdige mogelijkheden: van groepschoreografie, naar luchtacrobatiek, naar haar eigen paaldans. Haar stem werd wel regelmatig overstemd door de elektronica.
FKA Twigs omringd door dansers in de Ziggo Dome in Amsterdam
FKA Twigs. Gehoord: 6/6, Ziggo Dome Amsterdam.
Als jonge vrouw voelde zangeres FKA Twigs zich niet thuis in de wereld. Haar omgeving was vijandig. Dat gevoel bleef toen ze rond 2012 haar zangcarrière begon, maar de Britse Tahliah Debrett Barnett, alias FKA Twigs (‘Formerly Known As Twigs’) paste zich niet aan aan maatschappelijke normen. Niet privé en niet als performer. Barnett werd juist steeds uitgesprokener. En in die eigenwijze stijl herkennen veel jonge mensen zich, ze noemen zich ‘Twiglets’.
Daarom was het een mooi toespraakje dat Barnett hield tegen het eind van haar concert in het niet geheel uitverkochte Ziggo Dome in Amsterdam op zaterdagavond. Ze zei dat ze altijd een buitenstaander was maar nu deel uitmaakt van een ‘beautiful community’, waarbij ze wees naar het publiek.
Die gemeenschap creëert Barnett ook op het podium, waar ze zich laat omringen door een groep dansers. Kronkelend, kruipend, om haar heen stuwend, zijn ze haar dans-troupe en toevlucht tegelijk. Als muzikant is Barnett experimenteel, de instrumentaties van haar nummers zijn elektronisch en soms ondoorgrondelijk. Zaterdagavond des te meer omdat het volume hard stond waardoor haar stem werd overspoeld. De elektronische elementen zijn origineel en vaak minimalistisch, met vervormde lagen en spichtige ritmes. Ook haar zangstem is uitzonderlijk: met veel lucht en snel stijgende en dalende melodielijnen. Die vrije val van de vocalen is Barnetts handelsmerk, als expressie van haar veranderlijkheid.
Want FKA Twigs (38) is veelzijdig en grillig. Ze wil veel laten zien. Haar optreden zaterdag begon en eindigde op een kingsize bed, samen met muzikanten en dansers. Daartussen schakelde ze van groepschoreografie, naar luchtacrobatiek, ballroom (performancestijl uit de scene van LHBTQ+) door Nederlandse deelnemers, haar eigen paaldansen, en razendsnelle kledingwissels van Barnett: van zwart naar grijs naar beige.
Ondanks de hechtheid met haar dansvrienden, toonde FKA Twigs haar publiek hier een somber beeld, op een kil verlicht podium dat er door de ijzeren stellages uitzag als een verlaten garage. Haar huidige tournee, Body High, is een uitbreiding van Eusexua, de tournee rond haar gelijknamige album van vorig jaar. De choreografieën en het totaalbeeld zijn nu anders. Nummers en dansstijlen staan los van elkaar, er is geen overkoepelend idee. De dansbewegingen zijn virtuoos maar laten vaak dezelfde gebalde vuisten, gekromde ruggen en stuiptrekkende bewegingen zien. Af en toe werd er vrolijk gedanst, meestal was de stemming grimmig.
De muziek klonk live meedogenlozer: aan het liedje ‘Eusexua’ werden felle zweepslagen toegevoegd. Van het swingende ‘Papi Bones’ speelden ze slechts een snipper. Wat niet wil zeggen dat de fans niet meeleefden. Vaak stonden de mensen op de tribune als een man op bij een emotioneel moment, zoals tijdens ‘Fallen Alien’ toen de uitgelichte dansers mooi als silhouetten tegen het achterdoek te zien waren.