Het Isala-ziekenhuis is aansprakelijk voor de fouten van twee neurologen bij dezelfde patiënt. Toch krijgen de nabestaanden in hoger beroep maar een fractie van de claim toegewezen.
Tijdens een vakantie met haar echtgenoot in Frankrijk, in 2005, krijgt een vrouw van middelbare leeftijd plotseling te maken met een verlamde linkerarm, een scheef gezicht en een spraakgebrek. In een Frans ziekenhuis blijkt dat ze een herseninfarct heeft gehad. Na thuiskomst wordt ze behandeld in het Isala-ziekenhuis in Zwolle, waar verder onderzoek plaatsvindt.
De behandelend neuroloog laat de huisarts weten geen aanwijzingen voor multiple sclerose (MS) te hebben gevonden. Een familielid van de echtgenoot van de vrouw, neuroradioloog bij een ander ziekenhuis, ziet wel afwijkingen die bij die ziekte passen. Daarna blijft de vrouw met diverse klachten zitten en met de onzekerheid of ze niet toch MS heeft.
In 2010 onderzoekt een andere neuroloog van het Isala haar. Ook die sluit MS uit.
Pas in 2016 krijgt de vrouw de diagnose MS. Op de vraag waarom de diagnose niet eerder gesteld is, komt geen antwoord en in de jaren erna volgen diverse procedures.
Uiteindelijk oordeelt de rechtbank dat alleen de eerste neuroloog in de fout gegaan is. Tijdens de procedure in hoger beroep overlijdt de vrouw. De erfgenamen zetten de zaak voort. Het gerechtshof concludeert in een tussenvonnis dat beide neurologen van het Isala toerekenbaar tekortgeschoten zijn in de behandeling, onder andere door MS uit te sluiten, en vraagt de erfgenamen de schade te onderbouwen. Over die schade buigt het gerechtshof zich.
De vrouw claimde ruim 388.000 euro, grotendeels voor immateriële schade vanwege lichamelijk en psychisch letsel. De rest betreft kosten voor zorg en huishoudelijke hulp thuis, extra scans en (advies)rapporten van deskundigen voor tucht- en rechtszaken.
Het gerechtshof legt in het eindvonnis uit dat aansprakelijkheid op zichzelf geen recht op schadevergoeding biedt. Dat hangt af van de vraag of er voldoende causaal verband is tussen fouten en schade. De belangrijkste vraag: wat zou er gebeurd zijn als de neurologen MS niet hadden uitgesloten?
Hierin ziet het gerechtshof direct een probleem: per schadepost had de advocaat van de vrouw concreet moeten onderbouwen hoe die het gevolg is van de fouten. Dat is niet gebeurd, terwijl het gerechtshof er uitdrukkelijk om had gevraagd in het tussenvonnis. Daarom wijst het hof de meeste posten af.
Wel wijst het alle kosten voor extra scans en een klein deel smartengeld toe, samen ruim 16.000 euro. Ook zonder concrete onderbouwing is het volgens het gerechtshof aannemelijk dat de fouten die zijn gemaakt de vrouw ertoe dwongen extra scans te laten maken en dat die haar „extra stress, gemis aan levensvreugde, depressieve gevoelens, verwerkingsproblemen en een verlies aan vertrouwen in artsen of ziekenhuizen” opleverden.
Dat een ziekenhuis volgens de rechter aansprakelijk is voor twee artsen, komt niet zo vaak voor, volgens advocaat Martin de Witte van Forza Letselschade Advocaten. „Hier had de tweede neuroloog, die de patiënt pas vijf jaar later behandelde, mogelijk wat last van tunnelvisie.”
Toch krijgen de nabestaanden bij lange na niet wat de vrouw geëist heeft. De Witte: „Het is best sneu, want misschien heeft zij gedacht dat ze tonnen aan schadevergoeding zou krijgen als de aansprakelijkheid eenmaal zou vaststaan. Maar de manier waarop hier is geprocedeerd, maakt de uitkomst wel begrijpelijk.”
Wie de schadevergoeding eist in zo’n procedure, moet aantonen – en vaak ook bewijzen – dat de schade is veroorzaakt door de medische fout. In dit geval zit de fout met name in het uitsluiten van MS. Volgens De Witte moet een advocaat in zo’n proces alles doen om de feiten naar boven te krijgen die zijn of haar standpunten kunnen dragen. Dat is hier niet gebeurd. Zonder concrete onderbouwing of bewijs kun je dan niet zo veel.
De Witte: „Zo valt niet in te zien waarom zorg en huishoudelijke hulp thuis het gevolg zijn van de gemaakte fouten. Hetzelfde geldt voor de immateriële schade, voor zover het om lichamelijk letsel gaat.”
De advocaat van de vrouw had onvoldoende onderbouwd dat de ziekte minder ernstig zou zijn verlopen als de artsen MS niet hadden uitgesloten. De Witte: „Met MS is dat wel extra lastig aan te tonen, omdat de ziekte niet te genezen is, maar met algemene verwijzingen kom je er niet.”
Er zijn dus behoorlijk wat juridische hoepels waar een patiënt of nabestaande doorheen moet. Er zijn ook financiële gevolgen, omdat iemand vooraf al kosten moet maken voor een (medisch) deskundige, zonder te weten wat de uitkomst van de procedure zal zijn. Dit kan verklaren, aldus De Witte, waarom het aantal claims vanwege medische schade al jaren relatief laag is. Volgens hem is het gevolg dat niet alle medische fouten goed in beeld komen en onderzocht worden. De Witte: „Ziekenhuizen moeten daar zelf een actieve rol in pakken, zodat van fouten geleerd wordt.”
Details uitspraak Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 19 mei 2026, ECLI:NL:GHARL:2026:3107
Deze rubriek belicht wekelijks rechterlijke uitspraken met economische gevolgen voor mensen of bedrijven