Herinneringen NRC vroeg aan lezers welke festivalherinnering hen altijd bij zal blijven. „Voor ik het wist, liepen we backstage.”
Festivals versmelten vaak in een warrige aaneenschakeling van optredens, koude knakworstjes, trillende trommelvliezen, lauwe blikjes bier en verloren uren slaap. Toch heeft elke festivalganger herinneringen die de waas ontstijgen.
NRC vroeg lezers naar hun favoriete festivalmomenten. Reacties liepen uiteen van de eerste editie van Lowlands, de tango dansen in een modderpoel tot backstage bij Lenny Kravitz. Een selectie van de meest memorabele.
Eén ding maakte nog meer indruk dan Nick Cave bij zonsondergang: de blik die ze me toeschoot terwijl ik me langs haar wurmde naar een plekje verderop in het publiek. Niet veel later stond ze bij me. Na afloop leidde ze me naar een klein strandje onder de sterren terwijl honderden festivalgangers halfdronken naar hun tent strompelden. Het is uiteindelijk niks geworden tussen ons. Maar de herinnering aan die kus zal voor altijd onaangetast blijven.Thibaut Coenegracht (32)
Er mochten alleen plastic flessen water het festivalterrein op. Toen Sting Message in a bottle begon te zingen vloog een enkele fles hoog de lucht in. Toen hij zong: „Walked out this morning, don’t believe what I saw / Hundred billion bottles washed up on the shore”, vlogen daadwerkelijk ‘a hundred billion bottles’ de lucht in. Een golvende zee van flessen. Niemand keek meer naar het podium; iedereen was bezig om met veel enthousiasme grote hoeveelheden plastic flessen zo hoog mogelijk de lucht in te gooien. Groot feest.Judith Boer (66)
Hoewel ik héél veel vrolijke herinneringen aan festivals heb, heeft deze me het meest geraakt: tijdens Rayes concert op Lowlands sprak ze over misbruik. Over hoe veelvoorkomend dit is en wat het van jezelf vraagt om daar doorheen te komen. Ze moest huilen – en ze was niet alleen. Dat zij zo krachtig en openlijk durfde te spreken over iets waar ik zelf nog geen plek aan heb kunnen geven, raakte mij en vrijwel iedereen die ik kon zien. Ik was zelf met vier meiden die ik pas een halve dag kende omdat we allemaal vrijwilligers waren. Zonder iets te zeggen kwamen ze met hun armen om me heen staan. Deze steun ontvouwde zich ogenschijnlijk over het hele veld: overal sloegen mensen hun armen om een persoon in hun groep die was begonnen met huilen. Nooit eerder heb ik zoveel compassie, liefde, verdriet en steun zichtbaar zien worden door de kracht van wat één persoon op het podium deelt. Eveline* (29)
Tijdens het festival liet het verband los van mijn flink verstuikte enkel. Een beveiliger bracht mijn vriendin Irma en mij naar de EHBO achter het hoofdpodium. Toen we met nieuwe tape weer naar buiten kwamen, was de beveiliger verdwenen. Irma keek me aan en zei: „Kom, we doen gewoon alsof we hier horen.” En voor ik het wist, liepen we doodleuk backstage. Zonder pasjes, zonder twijfel en richting het podium met Lenny Kravitz. We passeerden met gemak twee, drie beveiligingsposten. Bij het beklimmen van de trap kreeg ik een moment van twijfel, net iets te zichtbaar. Hardhandig werden we het festivalveld op gekwakt. Bijna backstage bij Lenny Kravitz. Bijna.Jacqueline Duerinck (57)
Op het podium voor een uitpuilende tent zegt Def P dat de organisatie hem had gevraagd zich een beetje in te houden. De sfeer zou te opgefokt zijn. Dat was tegen het zere been van het publiek, dan hadden ze de rapper maar op het grotere Alfapodium moeten programmeren. Tijdens het optreden ging het helemaal los. In de kleine tent werden palen beklommen, gestagedived en ging het publiek het podium op (ik ook). De band probeerde in de chaos zo goed en zo kwaad als ging door te spelen. Een soort euforisch anarchisme dat op een 16-jarige puber een onuitwisbare indruk maakte.Coert van Gemeren (46)
Niet zozeer mijn mooiste herinnering maar wel bijzonder: Amy Winehouse op het hoofdpodium, wij voor het festivalterrein bij een dranktent van een plaatselijke vereniging. Iemand vraagt of we nog een biertje drinken of naar Amy gaan kijken. „Doe nog maar een pintje, ze komt vast nog wel een andere keer optreden.” Eeuwig spijt.Eric Boschman (64)
Het was al 48 uur noodweer in Denemarken. De grasmat was een modderpoel, douchen had geen zin meer. Het publiek was verdeeld in een kamp dat de humor er wel van kon inzien, en een kamp waarvoor het laatste optreden niet snel genoeg kon komen. En toen Sexteto Mayor. Een Argentijns tangosextet met een gemiddelde leeftijd van 70plus, mét dansers. Vlekkeloze smokings en tango-outfits tegenover een publiek van aangekoektemoddermonsters. En het werd feest. Pogingen om te tangoën in zompige legerkisten, uitzinnig applaus, vooral toen de bandoneonist bij zijn solo besloot om eens van zijn krukje op te staan. Even waren we niet in een kleine tent, omringd door een stinkende oceaan van blubber en lege bierbekers. We waren in Buenos Aires. Zelfs de grootste pessimist (zoals ondergetekende) liep een paar ons lichter en vrolijker de tent uit.Jacco Kuipers (49)
Mijn mooiste festivalervaring is het optreden van Jan van Mersbergen. Deze Amsterdammer schreef een boek over de Venlose Vastelaovend en kwam op Lowlands om hieruit voor te lezen. Onder begeleiding van een joekskepèl in een kleine tent. Een tent vol Venlonaren en vastelaovesliefhebbers. Het was 34 graden, hartje zomer en wij vierden voor even Vastelaovend met elkaar in die tent.Susan Finke (44)
Het was de eerste festivalzomer na de coronapandemie. Op dancefestival Liquicity draaide een DJ, Fox Stevenson, die later dat jaar de nummer-1-positie in mijn Spotify-jaarstatistieken zou innemen. Toen ik en een vriendin aankwamen in de moshpit draaide hij mijn favoriete nummer. De sterren stonden op één lijn, want op het exacte moment van de ‘drop’ viel er een opblaaszwemband over mij heen. Deze fungeerde als het perfecte stootkussen om mij compleet te laten gaan in de moshpit.Jelle Huvers (27)
Ik was 16 en had alleen geld voor de tweede dag. Het onbetwiste hoogtepunt: The Who. Ik stond meters, centimeters, van Pete Townshend (die een gitaar kapot sloeg) , Roger Daltrey (die zijn microfoon rondzwaaide), John Entwistle (die niet bewoog) en toen ook nog Keith Moon. Geen enkel concert heeft er ooit aan kunnen tippen. Ton van Wingerden (69)
Muziek golft over het veld. Je staat op rechts, schuin achter me. Je danst ook. Ik voel hoe je steeds een heel klein beetje dichterbij komt. Het maakt me zenuwachtig, op een goede manier. Dus verzamel ik de moed om voorzichtig jouw kant op te bewegen. Millimeterwerk. Ik voel jouw hand op mijn schouder. Heel even maar, want je begint op de maat van de muziek mee te kloppen. Alsof ik hier toevallig sta, en jij ook. Een hand die zachtjes met de bas meeklopt. Lichtjes, een klein beetje uit de maat. De rest wil verder, maar we blijven. (Inmiddels wonen we samen en ik ben nog nooit zo gelukkig geweest.) Nanet Hazenbosch (37)
De eerste editie van Lowlands, ik moest het even opzoeken, in 1993. Volgens mij was een kaartje 75 gulden, 25 gulden per dag. Mijn grappigste herinnering heeft niks met muziek te maken. Toen ik over het donkere terrein wandelde, zag ik een paar jongens twee verlengsnoeren die dwars over het veld liepen, lostrekken. Vervolgens gingen de lichten bij één van de horecatenten uit.Esther Dijkstra (55)