Familiefilm John Travolta’s regiedebuut is een uur durend niemendalletje over een achtjarig kind dat zijn eerste vliegtuigreis maakt naar Los Angeles. Er schort veel aan, maar toch is de film vreemd genoeg vertederend.
Clark Shotwell (Jeff) en John Travolta, die zelf ook een kleine rol speelt in zijn film ‘Propeller One-Way Night Coach’.
Propeller One-Way Night Coach. Regie: John Travolta. Met: Clark Shotwell, Kelly B. Eviston, Ella Bleu Travolta. Lengte: 61 minuten. Te zien op Apple TV.
Groeide je op met John Travolta?
Anders:
Ondanks zijn teleurstellende regiedebuut kreeg John Travolta (72) een minutenlange staande ovatie op het filmfestival van Cannes, half mei.
Hoe kon het ook anders? Vóór de première keek de zaal ontroerd naar een overzicht van Travolta’s leven: Pulp Fiction, Saturday Night Fever, Grease, wát een carrière, wát zat hij strak in zijn discobroek. Daarna nam de acteur verrast een ere-Gouden Palm in ontvangst. „Dit overstijgt de Oscar!” Tranen. Hij bleef het publiek maar bedanken.
Zijn passieproject van 60 minuten was dus bijzaak van de viering van Travolta: een kindertekening die duizend fans gezamenlijk op de koelkast hingen die avond. Toch voelde de ovatie ook wat onoprecht. Na de première kraakten aanwezigen de film namelijk genadeloos af. Het voelde alsof de koe nog eenmaal door de wei mocht huppelen, voordat hij naar de slacht moest.
Vrijdag werd Propeller One-Way Night Coach zonder promotie op streamingdienst Apple TV gezet. Hoe erg is het? De film is in veel opzichten mislukt. Maar toch héél vertederend.
De achtjarige Jeff (Clark Shotwell), Travolta’s alter ego, maakt zijn eerste vliegreis. In een soort boemelvliegtuig hinkstapspringen hij en zijn moeder gedurende meerdere nachten door de VS. Eindbestemming: Los Angeles. Moeder heeft daar een gesprek voor een kans op een mogelijke filmrol. Of zoals zij het zegt: „Hollywood belde en zei: ‘Pak de eerstvolgende vlucht!’”
Terwijl moeder v-vormige cocktails drinkt en vampt met zout-en-pepermannen, beleeft Jeff avontuurtjes. Hij ontmoet een driemeterlange man, ontdekt de cordon bleu, kletst met een kind dat nét zo geobsedeerd is door vliegen. En hij wordt verliefd op een stewardess, gespeeld door Travolta’s echte dochter Ella Bleu (naar: cordon?), een leuke Freudiaanse twist.
Dat is het wel zo’n beetje. Er is geen conflict (of je moet de cordon bleu tellen), en Travolta maakt geen probleem van de flirtzieke moederfiguur. Propeller One-Way Night Coach is meer een nostalgisch plakboek. Vol verwijzingen naar de films waarmee Travolta opgroeide. En vol gesmacht naar de hoogtij van de luchtvaart – toen men nog een pak aandeed om te vliegen en de stewardess kwam vragen of jij en je kinderen wel genoeg sigaretten hadden voor de vlucht.
Het is daarom een vreemde kijkervaring – een vliegtuig dat taxiet maar nooit opstijgt. Vaak is het onbedoeld grappig. Travolta praat letterlijk onophoudelijk over de film heen in een voice-over. Hij beschrijft álles. „Het vliegtuig stuurde ietwat naar rechts.” Oké! „Ik voelde dat er een dienblad voor me neergezet werd.” We zien het, John!
Maar toch… Propeller is zó sentimenteel en pretentieloos dat hij ontwapent. John Travolta liet zijn innerlijke kind naar buiten om een film te maken – hij regisseerde, schreef, produceerde, financierde en speelde (kort) in de film, die hij baseerde op het gelijknamige kinderboek dat hij bijna dertig jaar geleden schreef.
Als het niet van Travolta kwam, had je deze film niet gepikt. Maar is dat iets slechts? Je gunt Travolta deze kinderlijke ode aan een kinderdroom die uitkwam. Als je behoort tot een van de vier generaties die met hem is opgegroeid, dan voel je toch met hem mee. En anders? Ach, het duurt maar een uurtje.