Moederrol Op theaterfestival O. staan bij zowel Club Satelliet als Club Gewalt moeders op het toneel te worstelen met de wereld. Duik je terug in klassieke rolpatronen of deal je op andere manieren met je stress?
Tradwives de musical
Noise van Club GewaltGezien: 28/5, Katoenhuis, Rotterdam. Te zien t/m 18/12, Info:clubgewalt.nl/project/noise
Tradwives de musical van Club SatellietGezien: 29/5, Oude Luxor Theater, Rotterdam.Te zien t/m 21/6. Info:clubsatelliet.nl/tradwives
De moderne vrouw is een wezen onder hoogspanning. Die indruk krijg je bij twee (totaal verschillende) voorstellingen op muziektheaterfestival O. Zo onderwerpen de drie vrouwen in Tradwives de musical zich aan het patriarchaat, in een poging om hun wereld overzichtelijker te maken. Ze plaatsen hun echtgenoten op een voetstuk en hebben zelf maar weinig te vertellen. Het trio staat te schoffelen in de moestuin, baart nog maar een baby, babbelt over huiselijke taken. Zij zorgen thuis voor het grut, terwijl hun mannen op zakenreis gaan.
De voorstelling zoomt in op drie voordeuren, waarachter deze ‘tradwives’ (vrouwen die bewust voor ‘traditionele’ rolpatronen kiezen) wonen. De omslag komt als één van hen besluit naar de grote stad te vertrekken om als ‘vrije vrouw’ te gaan leven.
In de debuutproductie van Club Satelliet wordt deze benauwende wereld in pastelkleuren vormgegeven. Tradwives is een klassieke musical, maar met een knipoog. Er zijn komische choreografieën en meta-momenten waarin de personages doorhebben dat ze op het toneel staan. De tekst en muziek zijn vloeiend en kennen vaart, maar het verhaal mist richting, zeker tegen het einde. Wat wil Satelliet nou eigenlijk vertellen over deze tradwives? De productie voelt fris, maar is uiteindelijk vooral parodie.
In Noise van Club Gewalt, op locatie in het industriële Katoenhuis, worstelen personages ook met hun plek in een wereld. De stresslevels zijn hoog, dus adem even diep in, hinnik mee met lachtherapie of geef je buurman een lange knuffel. De anti-stress-workshop waarmee de voorstelling aftrapt, zet de toon: dit wordt een heen-en-weer-schietende, bizarre performance. Goeroe Sanna (met identieke outfit en pruik gespeeld door meerdere performers) voert het publiek langs wat stress wetenschappelijk is en hoe je er vanaf komt.
Want er is ook wel iets aan de hand in de wereld, zo blijkt uit de absurdistische scènes die volgen. De Sanna-pakken worden ingewisseld voor kostuums waar lichaamsdelen op zijn gestikt, de workshopleider wordt agressief ondervraagd over wie zij nu eigenlijk is. De situatie loopt uit de hand, beats dreunen, licht flitst. De voorstelling schetst de spagaat van een moeder met kind én carrière en laat oorlog beuken tegen de wanden van ons dagelijks leven.
Noise is een fragmentarische voorstelling die van hyper-rationeel naar emotioneel kan schieten, van monoloog naar muziek. In gelaagde composities mengen vocalen zich met elektronisch geweld. Gewalt port het publiek wakker: doe iets, pak je problemen aan, sta op tegen onrecht! Noise voelt als een pamflet tegen kleinzerig geneuzel, een oproep om te knokken tegen wat de hoogspanning veroorzaakt. Dit activisme staat haaks op de situatie in Tradwives, waar het leed zich beperkt tot een vergeten lunchtrommeltje of haperend kolfapparaat.
Beeld uit Noise