Kika Sprangers Bij het herlezen van Vele hemels boven de zevende van Griet Op de Beeck kreeg jazzsaxofonist Kika Sprangers (31) precies op hetzelfde moment een brok in haar keel.
Kika Sprangers
„De titel is al zo prachtig: Vele hemels boven de zevende. Het wekt een soort Toy Story-gevoel op: ‘To infinity and beyond!’. Het idee dat er vele hemels boven de zevende zijn, straalt iets romantisch uit en tegelijk iets melancholisch of triests. Iets wat we ons niet echt kunnen voorstellen, maar waar we tegelijkertijd naar hunkeren. Die dubbelzinnigheid hoort ook bij het leven: verlangen naar controle maar ook naar iets wat ongrijpbaar, utopisch of oneindig is.
Vele hemels boven de zevende volgt de levens van vijf personages, allemaal van een andere leeftijd: 12, 36, 42, 46 en 71 jaar. Per hoofdstuk volg je hun perikelen. Het boek gaat over liefde geven, liefde ontvangen en alle onzekerheden die daarbij komen kijken. Je leeft mee met hun schaamte, verdriet en ongemak. Het boek volgt de weg van de personages langs die gevoelens. En ja, een aantal personages loopt vast.
Als ik dit boek aanraad, waarschuw ik altijd: deze is heavy. Je wordt echt meegenomen in het hoofd van alle vijf de personages. Dat heb ik niet eerder meegemaakt. Hoe dat Op de Beeck lukt, is briljant. Op precies hetzelfde moment kreeg ik weer een brok in mijn keel: als je leest over een heftige gebeurtenis bij een van de personages, maar vanuit het perspectief van alle anderen.
Toen ik het boek voor het eerst las, zo’n acht jaar geleden, bevond ik me in een soort schemergebied: ik was net klaar met studeren, woonde alleen en begon mijn leven als musicus vorm te geven. Destijds greep de twaalfjarige Lou me het meest aan. Stukjes van haar hoofdstukken heb ik ook later herlezen, omdat het de inspiratie was voor mijn debuutplaat Human Traits. Ik vond het zo mooi hoe het boek zo veel verschillende karakters schetst; hetzelfde wilde ik proberen bij het componeren van muziek.
Bij herlezing voelde het alsof ik weer moeiteloos de wereld van het boek instapte. Ook al lees ik vaak tussendoor of onderweg, het boek wist me meteen weer te grijpen. Nu heb ik het nog sneller gelezen, waardoor de ervaring intenser was. Deze keer was ik meer geïntrigeerd door Eva, het personage van 36 jaar. Daaraan merk ik ook dat ik wat ouder ben geworden.
De muziekwereld is vrij imponerend. Iedereen heeft ambitie, wil beter worden, wil alle belangrijke albums die uitkomen luisteren – ik ook. Bij lezen probeer ik de prestatiedruk weg te halen. Geen leeslijstjes, of jaarlijkse leesdoelen. Het belangrijkste voor mij is om een inkijkje te krijgen in de belevingswereld van anderen.
Uit Vele hemels boven de zevende haalde ik bijna een soort berusting: we doen allemaal ons best. Tijdens het lezen stond de tijd echt even stil. Het boek liet me inzien dat het leven misschien banaal is, maar dat het uiteindelijk ook gaat om het leren waarderen van die banaliteit.”
In de rubriek ‘Teruglezen’ vertellen boekenliefhebbers over een werk dat in het verleden veel indruk op hen heeft gemaakt.