Titelgevecht Oud-kickbokser Rico Verhoeven vocht bij de piramiden van Giza in pas zijn tweede gevecht als bokser tegen de ongeslagen wereldkampioen Oleksandr Usyk. Hij verloor door een omstreden beslissing die tot ver buiten Egypte tot verontwaardiging leidde. ,,From Halsteren, Netherlands, the king of kickboxing, Ricardo Ricoooooooooooo Ver-hoe-ven’’
Uitdager Rico Verhoeven in de hoek tegen de ongeslagen wereldkampioen Oleksandr Usyk bij het titelgevecht in Caïro.
‘Usyk is kapot, hij is kapot Riek.’’ Het is de tiende ronde, daarna zijn er nog twee te gaan, en het gevecht bij de piramiden van Giza tussen wereldkampioen zwaargewicht Oleksandr Usyk en Rico Verhoeven gaat nagenoeg gelijk op. Dennis Krauweel, een van de twee trainers van de Nederlander, roept aanwijzingen en aanmoedigingen de ring in. ,,Niet overmoedig worden, je bent aan het winnen op deze manier.’’ Naarmate het gevecht vordert en Verhoeven niet onderdoet voor de titelverdediger, scanderen steeds meer toeschouwers zijn naam.
Als de bel heeft geklonken zet Krauweel het krukje weer in de blauwe hoek om Verhoeven – bezig aan pas zijn tweede boksgevecht ooit – klaar te maken voor de voorlaatste ronde. Krachttrainer John van Dijk geeft een zak ijsblokjes aan, Krauweel legt die in Verhoevens nek, de Belgische ‘cutman’ Basha Valon verzorgt het gezicht van Verhoeven, de Britse trainer Peter Fury praat op hem in.
Na een minuut staan de Nederlander (37) en de Oekraïener (39) weer tegenover elkaar, en aan het eind van die elfde en voorlaatste ronde raakt Usyk Verhoeven met een rechtse uppercut en de uitdager gaat neer. De Britse scheidsrechter Mark Lyson begint te tellen, Verhoeven krabbelt op, staat tegen de touwen, Usyk deelt nog wat klappen uit en dan gaat de scheidsrechter voor de Nederlander staan, in de laatste seconde van ronde 11. Hij stopt het gevecht. Verhoeven verliest op een technische knockout, een zeer omstreden beslissing, die tot ver buiten Egypte tot verontwaardigde reacties leidt én lovende kritieken voor Verhoeven. Usyk wint zijn 25ste profpartij, blijft ongeslagen en behoudt zijn wereldtitel van boksorganisatie WBC. Na afloop bleek dat Verhoeven na de tiende ronde nog een puntenvoorsprong had – als het gevecht was doorgegaan was de elfde naar Usyk gegaan en zou de laatste ronde cruciaal zijn geweest.
,,I’m gonna shock the world’’, beloofde Verhoeven in de aanloop naar dit gevecht. Dat was een variant op een beroemde uitspraak van Ali (toen nog Cassius Clay) uit 1964, direct nadat hij als 22-jarige underdog wereldkampioen Sonny Liston had verslagen: ,,I shook up the world’’, schreeuwde hij uit. Het scheelde weinig of Verhoeven had de daad bij het woord gevoegd. In elk geval heeft hij laten zien dat kickboksers wél kunnen boksen en dat de kritiek waarmee hij na de aankondiging van het gevecht werd overladen niet terecht is geweest. ,,Verhoeven was briljant’’, schreef de BBC.
Hij was er zó dicht bij: een half uur na het gevecht van zijn leven, ver na middernacht, kijkt Verhoeven in de kleedkamer van het tijdelijke openluchtstadion in de woestijn terug op zijn nederlaag. Op de achtergrond zijn verloofde, zijn zus en de leden van zijn team – allemaal teleurgesteld én trots. Verhoevens gezicht zit onder de blauwe en donkerrode plekken, zijn bovenlichaam – nauwelijks geraakt – is ongeschonden. De eerste vraag is geen vraag maar een vaststelling: dat hij trots op zichzelf kan zijn en dat hij de bokswereld versteld heeft doen staan. ,,Je was er zo dicht bij…’’
De bokser haalt diep adem. ,,Er keihard aan gewerkt, alles aan gedaan, alles voor gelaten, net niet genoeg. Ik denk een stukje onervarenheid, dat ik het net aan het einde –ik ben kritisch op mezelf – weggeef, gewoon dom. Als je het net iets slimmer kan doen, net er omheen, wat beter bewegen, whatever – als, als, als.’’
Maar hij stond toch tegenover een man die als een van de beste zwaargewichten ooit wordt beschouwd? ,,I know, maar voor mij is het gewoon een man met twee armen en twee benen, en we gingen gewoon echt lekker. Als ik dan verlies wil ik het liefst twaalf rondjes gevochten hebben en dán verliezen.’’ Over de beslissing van de scheidsrechter: ,,Misschien wist ik het ook wel een beetje: als ik het een klein beetje zou verzieken [voor de bokssport], dat ze me snel eruit zouden trekken. Als ik achter sta [op punten] dan maakt het niet uit, maar als je voor staat, dat hebben ze natuurlijk liever niet.’’ Verhoeven wil daarmee zeggen dat een zege van hem, een 37-jarige Nederlander die een half jaar geleden met kickboksen is gestopt, gezichtsverlies voor het boksen zou zijn geweest. En dat ‘ze’ dat natuurlijk liever niet hadden. ,,Het is wat het is. Ik heb alles gegeven.’’
Op het moment dat hij opstond na die uppercut van Usyk: ,,Ik dacht, dombo, effe volhouden, we zijn er bijna. Ik wist dat we er bijna waren, de laatste paar seconden, maar ik kreeg de kans niet. (…) ,,Ik heb respect voor de sport, ben ontzettend dankbaar dat ik de kans heb gekregen voor de wereldtitel te vechten. Iedereen schreef me af, ze gaven me hier nog geen vier rondjes. In de comments zag ik vaak, ‘Rico, wie is deze guy’ – dat zullen ze nu nooit meer zeggen.’’
Verhoeven en Usyk (op de rug gezien) na afloop van het gevecht.
Turki Alalshikh, de Saoediër die het gevecht naar Egypte bracht, zei meteen na afloop dat hij een rematch wilde, in Nederland. Verhoeven: ,,Die zei dat het helemaal nergens op sloeg.’’ Alalshikh geldt als de machtigste man in het boksen, en ook degene die dit gevecht mogelijk maakte. Verhoeven: ,,Het is niet aan mij, het is de bond die het bepaalt. Het is wat het is, ik heb wel een zure nasmaak, omdat ik het zo graag anders had willen zien. Ik ga er liever uit op een schild, sla me dan gewoon helemaal out. Als ik de bel had gehaald, had ik weer een minuut om te herstellen en dan zitten we in elk geval in de twaalfde ronde. Dan hadden we kunnen vechten tot de laatste seconde. Ik denk dat dan de fans nog meer voor hun geld zouden hebben gehad. En dan was ik misschien de nieuwe bokswereldkampioen was geweest.’’
Hij hoorde de aanmoedigingen van het publiek. ,,Toen dacht ik, het gaat lekker, maar dat is jammer genoeg m’n eigen tekortkoming, dat als het iets te lekker gaat, dat ik dan te veel ga flowen, en dat ik dan toch weer geraakt wordt. Ik denk dat ik er lekker in zit en dan roept m’n hoek ‘let nou op, dit slaat nergens op, boks gewoon, doe gewoon wat je blijft doen en dan win je’, en dan geef ik het misschien toch weg. (…) Ik heb bijna geen stoten op mn lichaam gehad, ik heb bijna alles op m’n gezicht gekregen. Ik had m’n hoofd lekker naar beneden, ik voelde me veilig, volgens mij raakte ik hem superveel met m’n jab, veel meer dan ik had verwacht, dus dat was überhaupt verbazend, dat ik lekker met hem kon boksen. Wauw, oké, ik dacht, ik ben met de allerbeste bokser mee aan het boksen en ik raak hem nog eens goed.’’
Maar Usyk ontweek ook veel stoten. ,,Het is een ontzettend grote kampioen, een soort gladde aal, hij glijdt iedere keer weg, hij is heel slim en getruukt, maar ik denk wel dat wij met onze tactiek heel dicht in de buurt zijn gekomen.’’ Usyk had meteen na afloop ook mooie woorden voor Verhoeven. ,,Hij zei: je bent echt een geweldige kampioen, echt fantastisch wat je hebt neergezet, dankjewel’.’’
Met een spectaculaire show kwamen Verhoeven en Usyk na een voorprogramma van negen gevechten op. Met de 4.500 jaar oude piramiden, mooi belicht, op de achtergrond liepen ze ieder over hun eigen catwalk naar de ring. Eerst de uitdager, daarna de Oekraïense wereldkampioen. Met vuur, verwijzingen naar het Oude Egypte, vuurwerk en muziek. Na de volksliederen van gastland Egypte, Nederland en Oekraïne kondigde de Amerikaanse ‘ring announcer’ Michael Buffer, 81 jaar oud, beide boksers aan. Voorafgegaan door zijn fameuze kreet: ,,Let’s get ready to rumbleeeeeeeeeee.’’ Vervolgens werd eerst de uitdager voorgesteld: ,,From Halsteren, Netherlands, the king of kickboxing, Ricardo Ricoooooooooooo Ver-hoe-ven’’. Al ver na één uur in de nacht klonk begon het gevecht.
Rico Verhoeven schreef Nederlandse boksgeschiedenis in Caïro.
Wat een contrast was het Egyptische strijdtoneel met bedrijventerrein Koekoek in het Brabantse Zevenbergen: daar had Verhoeven zich in de gym van (en met) Krauweel maandenlang voorbereid, met Fury (oom van zwaargewicht Tyson Fury) en drie sparringpartners, voor het gevecht dat als ‘Glory in Giza’ op de affiche kwam te staan. Ook de persconferentie en de weging voorafgaand aan het titelgevecht voltrokken zich in een spectaculaire setting, in het vorig jaar geopende Grand Egyptian Museum, het grootste museum ter wereld dat gewijd is aan één cultuur.
Daar, in de nabijheid van beelden van farao’s, goden, sfinxen en koningen zei Verhoeven dat hij aan die eeuwenoude geschiedenis een klein stukje geschiedenis wilde toevoegen. Dat heeft hij nu ook voor het Nederlandse boksen gedaan. De laatste succesvolle Nederlander was zwaargewicht Arnold Vanderlyde, winnaar van olympisch brons, in 1984, ’88 en ’92. Maar het boksen was na Vanderlyde volgens Verhoeven niet meer naar een ‘next level’ gebracht, en hij was trots dat hij de kans kreeg om dat te doen. Een Nederlander die nog eens zou vechten om de wereldtitel in het zwaargewicht, dat was tot voor kort net zo onvoorstelbaar als de gedachte dat een Nederlander nog eens een race in de Formule 1 zou winnen, laat staan vier wereldtitels.
In november vorig jaar stopte Verhoeven met kickboksen: na twaalf jaar als regerend wereldkampioen was het tijd voor nieuwe uitdagingen. Maar hoewel hij al bijna zijn hele leven aan vechtsport doet, vanaf de dag dat zijn vader hem als zesjarig jongetje op het eiland Tholen begon te trainen, stond hij nog maar één keer als bokser in de ring. Op YouTube is te zien hoe hij op 26 april 2014 op het Mix Fight Gala in Darmstadt korte metten maakt met de Hongaar Janos ‘UFO’ Finfera. Om pas twaalf jaar later in Egypte voor de tweede keer als bokser de ring in te stappen – maximaal twaalf ronden in plaats van de hooguit vijf ronden in het kickboksen. En tegen Usyk, de man die zijn sport al domineert sinds hij na zijn olympische titel in het zwaargewicht van 2012 op de Zomerspelen in Londen prof werd – als amateur had hij meer dan driehonderd partijen gewonnen.
Ondanks dat gebrek aan bokservaring voorspelde zijn trainer Peter Fury daags voor het gevecht dat Verhoeven voor een verrassing zou zorgen. Zelf ging Verhoeven voor de sportiviteitsprijs: ,,Dat de beste moge winnen.’’
Aanvankelijk zou Verhoeven zijn rentree als bokser maken tegen Anthony Joshua; dat gevecht ging niet door omdat de Brit een auto-ongeluk kreeg. Joshua is bevriend met Usyk en hij trainde met de wereldkampioen voor dit gevecht. Vannacht zat hij op de eerste rij. Na een een-tweetje tussen Verhoevens vriend en acteur Jason Statham en de machtigste man in het boksen, Turkhi Alalshikh, kwam Usyk-Verhoeven tot stand. Alalshikh, die ook eigenaar was van een van de grote voetbalclubs uit Cairo, Pyramids FC, bracht het gevecht naar Egypte. Met het verzoek aan Verhoeven hem niet teleur te stellen en al snel neer te gaan.
Muhammad Ali bij de piramiden van Giza in 1964.
Een oude vriend van de in 2016 overleden Muhammad Ali zag vannacht van heel dichtbij hoe Verhoeven bijna voor een sensatie zorgde: de 83-jarige Neil Leifer was bij Usyk-Verhoeven de fotograaf met de meeste privileges, omdat hij fotografeerde voor een van de organisatoren, bokstijdschrift The Ring. Leifer, vroeger actief voor Sports Illustrated en Time, maakte een van de bekendste sportfoto’s ooit: Ali die uitdagend boven de neergeslagen Liston staat, in hun tweede gevecht, in 1965. ,,Ik denk niet dat iemand anders hier het volgende kan zeggen’’, zei Leifer daags voor het gevecht. ,,Ik zat aan de ring in Madison Square Garden in 1971 toen Ali tegen Frazier vocht, ik was in ’74 in Zaïre voor Ali-Foreman en een jaar later in Manila bij Ali-Frazier. En nu ben ik hier, voor een gevecht dat net als ‘Zaire’ en ‘Manila’ iets speciaals heeft. Ik ben er enorm opgewonden over.’’ Overigens was Ali ooit ook in Giza: in 1964, als wereldkampioen die was bekeerd tot de islam, maakte een bezoek aan de piramiden deel uit van zijn rondreis door Egypte.
Terug naar vannacht: waar zijn trainer Dennis Krauweel een hard oordeel had over de manier waarop de wedstrijd eindigde (,,Deze scheidsrechter heeft het gevecht kapotgemaakt”) en de stoom uit zijn oren kwam, reageerde Verhoeven zo kort na zijn nederlaag nog verrassend positief: ,,Laten we vooral het glas halfvol zien. Ik ben ontzettend blij, ik ben ontzettend trots, maar het is moeilijk weg te slikken. En nu terug naar het tekenbord’’, voor het vervolg van zijn carrière. Ten slotte vatte hij zijn razendsnelle ontwikkeling van kickbokser naar bokser nog één keer samen: ,,Ik ga van vijf rondjes in het kickboksen naar twaalf rondjes, in zes maanden, tegen de aller, aller, allerbeste, en ‘we’ wonnen gewoon bijna.’’
Toen het team van Verhoeven later die nacht de beelden bekeek, zagen ze dat de scheidsrechter het gevecht staakte nádat de bel had geklonken. Dus zijn ze in beroep gegaan tegen de beslissing, en klinkt de roep om een rematch.
Wordt vervolgd.