Onlangs werd ik in de boekwinkel overvallen door het droste-effect: in de winkel lagen allerlei boeken met een winkel op het omslag. Behalve de etalages maakten ook de titels duidelijk om wat voor ondernemingen het ging. De Patisserie. De Charmante Cadeauwinkel. De Theewinkel Vol Geluk. De Boekwinkel Vol Liefde. De lijst is eindeloos, je zou er een outlet mee kunnen vullen.
Deze romanceboeken leggen twee misverstanden over vrouwen bloot. Eén: dat vrouwen geen ondernemers zouden zijn. Vaak zijn de protagonisten de eigenaar van de bonbonnerie of wolwinkel in kwestie. En twee: dat vrouwen mannen als groep zouden hebben afgeschreven. Blijkbaar zijn er heel wat vrouwen (daar gaan we dan maar van uit, dat het vrouwen zijn) die willen lezen over de opbloeiende liefde tussen een man en een vrouw tegen de achtergrond van een koffiezaak of kattencafé.
Deze week kwam De Daisy Chain Bloemenwinkel van Laurie Gilmore binnen op plek vier in de Bestseller 60. Ook Gilmores andere boeken uit dezelfde serie, Het Pumpkin Spice Café, De Cinnamon Bun Boekhandel, De Christmas Tree Winkel, Het Strawberry Patch Pannenkoekenhuis en De Gingerbread Bakkerij stonden wekenlang in de bestsellerlijst. Hoewel je de boeken los van elkaar kunt lezen, staan al deze winkels in het fictieve, kneuterige dorp Dream Harbor, waar voor iedere knappe meid wel een knappe gozer te vinden is. En zolang de populariteit van de serie aanhoudt zal Dream Harbor blijven uitgroeien tot een metropool van mierzoete zaken.
Ik besloot ook eens zo’n kleffe snack te proberen. In De Daisy Chain Bloemenwinkel volgen we bloemiste Daisy, die door heel Dream Harbor wordt uitgekotst omdat de huwelijken waarvoor zij de bloemen verzorgt allemaal uitdraaien op dramatische echtscheidingen. Het dorp vermoedt dat er een vloek op haar rust, een verbazingwekkend middeleeuws gegeven voor een TikTok-boek. De enige opdrachten die Daisy nog krijgt, zijn voor rouwboeketten en -kransen – al op pagina twintig ben ik meer verrast dan aan het eind van menig literair boek.
Daisy is dus ongelukkig. Enter de man die daar wat aan gaat doen. Elliot is een „nerdy architect” met een bril, later een „sexy bril”. Hij kijkt Daisy zo vaak aan met een „scheve glimlach” of „scheve grijns” dat je je afvraagt of die jongen een TIA heeft gehad. Hij komt plantjes bij Daisy kopen om het vakantiehuisje van zijn moeder op te vrolijken. Terloops wordt vermeld dat hij in therapie is geweest, dat hij „prima” voor zichzelf kan zorgen en dat seks niet iets is wat hij „zomaar even” doet. Als hij ziet dat Daisy verdrietig is, zegt hij: „Je bent verdrietig.” „Verdorie”, denkt Daisy op een zeker moment. „Die Elliot ook met zijn oprechtheid.”
Elliot en Daisy veinzen een relatie (fake romance, zoals dat in vaktermen heet) om het dorp ervan te overtuigen dat er geen vloek op Daisy rust. De fake relatie wordt steeds meer real, tot het punt dat er wordt gezoend en erger. Het woord „vochtig” valt, af en toe is het niet eens helemaal duidelijk wat er precies gebeurt. „Hij glimlachte tegen haar keel, zonder haar lippen te kussen.”
Het feit dat zoveel vrouwen dit blijkbaar willen lezen laat zien dat het wel meevalt met dat hele heterofatalisme. Zolang er small-town-cosy-romance-lectuur verschijnt zullen er kinderen worden geboren.
Wat wel verontrustend is, is hoe dommig het vrouwelijke hoofdpersonage is. Elliot toont haar een stoffig boek over de geschiedenis van Dream Harbor (heb je die nerd weer) waarin staat dat haar bloemenzaak ooit een apotheek is geweest („Op deze oude foto kun je zien dat het glas in lood boven de deur origineel is. Dat is echt opmerkelijk”).
„‘Ik vraag me af of ze iets verkochten om een liefdesvloek te verbreken,’ mompelde ze, terwijl ze een slokje van haar smoothie nam. Die was lekker, en gemaakt van lokale aardbeien.”
Dat moet in het volgende deel echt beter, Gilmore. Misschien kan de eigenaresse van de Pistache Cookie Shop ook een bril dragen.