Concert Tijdens een bewonderenswaardig optreden in Paradiso liet Red Hot Chili Peppers-boegbeeld Flea zijn zenuwen zien en horen.
Flea op 22 mei in Paradiso in Amsterdam.
Flea
Gehoord: 22/5 in Paradiso in Amsterdam.
Het zou zomaar eens de beste bassist ter wereld kunnen zijn geweest die vrijdagavond in een stijf uitverkocht Paradiso een masterclass gaf en alle uithoeken van zowel de contrabas (met of zonder strijkstok) als de elektrische basgitaar verkende én domineerde. Alleen had het merendeel van de toeschouwers dat helemaal niet door.
Totdat degene voor wie de zaal uitpuilde zélf maar verklapte wie de echte ster van de avond was. ,,Dit is mijn leraar, Anna Butterss”, bekende Michael Peter Balzary (63) – beter bekend als Flea, het onstuimige punk/funk/rockmonster en boegbeeld van de Red Hot Chili Peppers – toen hij halverwege de avond zijn band voorstelde. ,,Toen ik een paar jaar geleden beter wilde worden en nieuwe dingen wilde kunnen spelen, heb ik Anna gebeld. Die heeft het me geleerd.”
Een rocklegende die publiekelijk zo’n diepe buiging maakt voor een bandlid dat even oud is als zijn eigen sterrenstatus: dat is een unicum. Butterss werd geboren in 1991, het jaar waarin de Red Hot Chili Peppers dankzij het memorabele album Blood Sugar Sex Magik (en monsterhit ‘Under The Bridge’) voorgoed veranderden in iconische rockhelden die miljoenen platen verkochten maar zich ook te buiten bleven gaan aan uitspattingen: van drugsmisbruik tot schunnige teksten (,,I want to party on your pussy baby”) en onderbroeken-, herstel sokkenlol (want uitsluitend één sok dragen was ooit de verplichte Peppers-outfit).
Dat Flea na vijfendertig jaar alle bravoure heeft ingeruild voor ultieme bescheidenheid heeft alles te maken met zijn eerst solo-album dat afgelopen maart verscheen. Op Honora treedt hij ver buiten zijn comfort zone en waagt hij zich aan jazz. Hij speelde als tiener weliswaar al trompet, maar durft als nederige nieuwkomer nog niet al te hard van de daken te toeteren, verklaarde hij in verschillende interviews. Want ook al zat hij tijdens Peppers-tournees ontelbare uren op hotelkamers trompet te studeren, hij bleef twijfelen over zijn vaardigheden.
Vandaar dat hij voor de plaat én het podium een dreamteam om zich heen verzamelde. Hij kondigt deze Horona Band – terecht – met de grootst mogelijke bewondering aan: ,,Het universum lachte naar me toen ik deze mensen ontmoette.” Naast Butterss zijn gitarist Jeff Parker, drummer Deantoni Parks en saxofonist/toetsenist Josh Johnson toptalenten. De laatste produceerde ook het album en is gebombardeerd tot bandleider, benadrukt Flea. Dat we vooral niet denken dat hij de touwtjes in handen heeft.
Die onzekerheid keert vaker terug. In ‘Goodnight Darius’ begint Flea zittend te bassen, staat halverwege op en grijpt – met de bas nog om zijn nek – naar zijn trompet, alsof hij dat er maar een beetje bij doet en nog niet volledig de trompettist durft uit te hangen. Als hij het twaalf minuten durende nummer tot een goed einde heeft gebracht en Paradiso luid begint te jubelen, steekt hij trots en opgelucht zijn tot duivelshoorns gevouwen handen omhoog. Ook aandoenlijk: als hij twee nummers later zonder kleerscheuren het eerste couplet van ‘Shred of Hope’ heeft volbracht, begint hij kinderlijk te juichen.
Zodra hij de trompet weglegt, verschijnt de zelfverzekerde Flea weer. In trippy en funky passages springt hij wild, gebocheld en aan snaren plukkend over de bühne. ,,Liefde is moediger dan woede”, predikt hij als een woeste tv-dominee in ‘A Plea’, maar dan wel met blote bast. In de stomende Funkadelic-cover ‘Maggot Brain’ krijgt funkgodfather George Clinton het geweldige eerbetoon dat hij verdient.
Maar vaker zie en hoor je Flea’s zenuwen. Dan sputtert zijn trompet, of fladdert hij fluisterend langs wankele registers en toonladders, harde en hoge uithalen vermijdend. Maar ach: ‘t is jazz toch? Daarin mag toch alles? Paradiso snapt dat ook: dat is vanavond een vergevingsgezinde nachtclub, geen bomvol stadion met hondstrouwe fans die Peppers-hits eisen.
Het is bewonderingswaardig om te zien hoe een gevestigd icoon weigert om op zijn lauweren te rusten maar juist grenzen opzoekt en het zichzelf daarbij lastig maakt. Ook al draagt Flea een deftig zwart pak in plaats één witte sportsok, toch staat hij vanavond in zijn nakie.