De Kia EV2 is een wondertje van soberheid met rustgevende cabine en verrassende actieradius, merkt Bas van Putten. Hij wordt er happy van, maar op de Nederlandse markt lijkt vorm voor inhoud te gaan.
Met een lengte van vier meter acht is de Kia EV2 een kleintje, maar zijn stoere voorkomen weerspreekt die indruk.
Een testauto. Ik sla de deur dicht. Op mijn netvlies kriebelt iets in de holte achter de deurklink. Het zijn letters op een zonnig gele achtergrond. Have a nice day, staat er.
Ik krijg helemáál geen leuke dag, zal de bestuurder denken. Ik laat aan de rand van een provinciegat zonder Starbucks een cursus teambuilding een nog betere robot van me maken. De baas heeft me opgeborgen in een hotel met HAPPY TOGETHER boven het plofbed en Enjoy! op de ontbijtservetten. Straks gaat een idioot vragen waar ik over vijf jaar wil staan, en ik zal netjes antwoord geven. Waarom? Omdat ik met mijn hypotheek van 2.200 bruto voor een rijtjeshuis van vier ton een tot eeuwige trouw verdoemde loonslaaf ben. Daarom rijd ik geen BMW maar een Kia EV2.
Foei, dat denkt de bestuurder helemaal niet. Hij is blij met zijn autootje. Strak als een Volvo met die stoere staande neus en futuristische lichtstrepen. Vrolijke kleuren, helemaal elektrisch, met 42 kWh-batterij te koop voor nog geen 28.000 euro. En dat geluk komt niet van een Chinese budgetbakker maar van een Koreaans kwaliteitsmerk. Dat trakteert op ruimte voor vier volwassenen, een voor zo’n klein machientje kolossale hoofdruimte plus een bescheiden verbruik dat de actieradius ondanks de kleine accu boven de 300 kilometer uit tilt. Kia geeft 15,5 kWh per 100 kilometer op. Ik kom na 200 kilometer snelweg onder de ongunstigst denkbare weersomstandigheden op 16,4 uit, wat betekent dat Kia-teambuilders daar op de sukkelende B-weg van hun levenspad ver onder duiken.
Nou ja, geluk. Sociologisch is de Kia EV2 het Happy Meal van McDonald’s. Het is geen echt geluk, het moet ongeluk verdringen zoals de droevige verbale opkikkers in driesterrenhotels. In een hotellobby op Schiphol trof ik deze aan: Always greet strangers as you would your dearest friends. Tophotels besparen je die pijn. Daar is geluk nog zo gewoon dat het niet op een tegel hoeft.
Ik start de Kia. Op het scherm verschijnen de woorden HAPPY DRIVER.
Toch word ook ik blij van de EV2. Ik val voor zijn soberheid. Neem die deurpanelen. Dat zijn niet de opgeblazen, ruimte verslindende designsculpturen die je overal aantreft. Alleen de armleuning en een luidsprekerunit steken uit, de rest houdt voornaam afstand van de knieën. Fijn ook dat de interieurontwerper de tegenwoordig obligate hoge middentunnel wegliet en daarmee een verbluffend ruime, rustgevende cabine creëerde. Je ziet Kia materiaalkosten terugdringen zonder de bouwkwaliteit te schaden, zoals de kunststof panelen rond de wielkasten esthetisch verantwoord staal besparen.
Nu mijn happy experience met de EV2. Ik haal hem op in Breukelen. De accu is vol. De boordcomputer geeft een reëel bereik van 334 en een maximale actieradius van 410 kilometer aan. Dat is wat EV’s met stevige batterijpakketten beloven na een paar testritten van vlot rijdende vakbroeders. Ik veronderstel dan ook dat ik de EV2 met de grote 61 kWh-batterij bestuur, helemaal als ik bij aankomst in Groningen nog 35 procent batterijcapaciteit over blijk te hebben. Maar het is de 42 kWh-versie. Het grotere accupakket is nog niet leverbaar – en je hebt het dus niet nodig. Snel is hij toch niet. Iemand heeft bedacht: dat hoeft hij niet te zijn, de halve wereld staat toch stil tussen kantoor en conferentiecentrum, 147 pk is genoeg.
Braaf tweespaaks Kia-stuur met veel knoppen, maar de stuurpositie voor de chauffeur is uitstekend.
Zo hoort het: geen hoge middentunnel, zodat bekerhouders en oplaadplateau voor de telefoon de knieën niet in de weg zitten.
De deurpanelen zijn zo vlak mogelijk gehouden, alleen luidsprekers en armleuningen steken uit. Dat bevordert de ruimtelijke indruk.
De losse hoofdsteunen op de voorstoelen doen enigszins aan een flatscreen denken.
Wat een geniaal idee: matigheid. En nog goed rijden ook. Knap wagentje. Of dat genoeg is? Veel kanjers in zijn prijsklasse verkopen marginaal. De uitstekende en ruime Firefly van Nio of de fijn rijdende BYD Dolphin Surf zijn niet aan de straatstenen te slijten. Terwijl de krappe Renault 5 met zijn ’s winters matige actieradius in Nederland enorm is aangeslagen.
Gaat op de Nederlandse markt vorm toch voor inhoud? Wint bij de wél succesvolle Hyundai Inster dat vrolijke gezichtje met de ronde oogjes het van de superieure binnenhuisarchitectuur die mensen echt over de streep zou moeten trekken? Wil het volk liever evergreens dan nieuwe merken? Wil de happy driver zonder eigen laadpaal en eigen zonnestroom op de eigen oprit überhaupt massaal aan de stekker? Zijn ook betaalbare EV’s nog steeds te duur voor de 300 kilometer die ze halen? De EV2 wordt een testcase, Volkswagens ID Polo de volgende.
Motor elektromotor
Vermogen 147 pk
Koppel 250 Nm
Aandrijving voor
Transmissie automaat
Topsnelheid 161 km/u
Acceleratie 0-100 8,7 seconden
Verbruik gemiddeld 15,5 kWh/ 100 km (fabrieksopgave)
CO2-uitstoot 0 g/km
Energielabel A
Basisprijs € 27.595
Prijs testauto € 34.095