Mijn buurvrouw tegenover me aan de tafel met Perzisch tapijt kijkt verbaasd. „Wat is je wachtwoord voor Google”, had ik gevraagd.
Ze had net gebeld: ik moest nú komen. De app voor ‘bezoekers parkeren’ deed raar. Eerst had ze geprobeerd het zelf op te lossen. Zeker tien keer had ze het wachtwoord ingevuld dat ze op een briefje had gevonden. Steeds opnieuw was het niet goed.
Dat herkende ik. Mijn bezoek betaalt vaak liever de volle mep aan parkeergeld, dan wachten tot die app wil meewerken.
Wat blijkt: er is een nieuwe versie. We moeten zelf de oude app weggooien en de nieuwe installeren. „Ik heb al gebeld met de gemeente voor hulp”, zegt ze.
„Wat zeiden ze?”
„Ze vertelden over die nieuwe app. Dat moest ik zó en zó en zó doen. Maar dat lukt niet meer als je 93 bent. Dan kon ik langsgaan bij de wijkhub. Die zit in Crooswijk. Hoe moet ik daar komen? Dat lukt ook niet meer, als je 93 bent.”
„Wat zeiden ze toen?”
„Ze konden me niet verder helpen.”
Dus nu ben ik bezig met haar app. Eerst moet ik in haar Google-account. Ze bewaart alle wachtwoorden op losse papiertjes, waar niemand de weg in vindt. Behalve zijzelf.
Coco? Ik heb zijn nummer niet.
Niet Coco! Je wachtwoord voor Google!
„Ja, ik weet wie je bedoelt! Die pakketbezorger. Hij was hier laatst nog. Hij krijgt van mij altijd een glas ranja.”
Ik laat op haar tablet zien wat ik zoek.
„Oh Goggel! Zeg dat dan. Nee, daar heb ik geen wachtwoord van. Goggel doet het altijd gewoon.”
Ik blader door de papiertjes en zie wachtwoorden in verschillende handschriften. Net wie er langskwam, hielp een handje, zoals dat gaat in vergrijzend Nederland. Iedereen die zelf nog geen hulp nodig heeft, duikt zonder gêne diep in het privéleven van buren, brengt onbekende verwarden naar huis, trekt steunkousen uit, bij wie dat maar nodig is.
De nonchalante student met koptelefoon en petje van de overkant brengt haar volle vuilniszak weg. Toen ze laatst haar boodschappen moest achterlaten bij de supermarkt omdat de pinpas het niet deed, haalde een zoon van een vriendin de boodschappen voor haar op.
Een keer ging het bij mijn buurvrouw mis, haar gouden ketting en armband verdwenen. Lastig om de onbetrouwbare hulp met zekerheid aan te wijzen, er liepen te veel mensen in en uit. Hoe dan ook, het gaf ook rust: er viel niets meer te halen.
Vind je het vervelend om hulp te vragen, vraag ik haar. Soms wel, zegt ze monter. „Maar het is ook vaak gezellig. Wil je een advocaatje?”
„Mmm, nee dank je, ik ga er zo weer vandoor.”
Ik vind zelf haar Google-wachtwoord in de stapel papiertjes, verzin een wachtwoord voor haar nieuwe app en schrijf dat op.
Wil je er slagroom op, roept ze vanuit de keuken.
Sheila Kamerman doet wekelijks ergens vanuit Nederland verslag