Van de kaart In het Limburgse Echt brengt Dapur Mollo een stukje Jakarta naar Nederland, compleet met metalen bordjes, tjendol en hartelijke bediening. De keuken is vertrouwd en gemoedelijk, maar haalt het niet bij de betere Indonesische restaurants.
Het allereerste waar ik aan denk als ik weet dat ik op reis ga, is eten. Gewilde restaurants boek ik maanden van tevoren, en mijn hoofd raakt vol van gedachten aan alles wat ik wil eten. Bij Marokko verheug ik me standaard op warme msemen met honing en muntthee bij het ontbijt en daarna alle andere geurige favorieten uit die keuken. Bij Japan op de uitmuntende, geestverruimende sushi en de ramen van de fantastische keten Afuri. Bij Frankrijk kijk ik uit naar de patisserie. En toen we vorige zomer Jakarta zouden aandoen, verheugde ik me niet op één specifiek gerecht, maar op de heerlijke kruidigheid die zo typisch is voor die geweldige keuken.
We boffen in Nederland met Indische en Indonesische restaurants, maar zo bijzonder als in Indonesië wordt het zelden. Niet per se omdat de chefs minder goed zijn, maar omdat alles een rol speelt bij de totstandkoming van een gerecht: de lokale grond, het water, de zon.
Jakarta bruist en is een stad van tegenstellingen, waar schrijnende armoede bestaat pal naast uitzinnige rijkdom en simpele eetstalletjes te vinden zijn vlak bij gastronomische restaurants waar de elite zich tegoed doet aan dure, creatieve menu’s. August, bijvoorbeeld, dat op de lijst van Asia’s 50 Best Restaurants staat. En het superieure Su Ma, dat tot dit jaar onder leiding stond van Rachel Tjahja Sasabone en waar ik een van de beste maaltijden van 2025 at.
Jakarta is ook de stad waar chef Christo Djon opgroeide. Hij kwam in 2023 naar Nederland en wilde de smaken van thuis delen. Dat doet hij in het Limburgse Echt met zijn Dapur Mollo, een warung, afhaalrestaurant en minitoko in één. Het is gevestigd in De Pannenfabriek, een complex met verschillende horeca en kleine ondernemingen.
Bij Dapur Mollo kun je voor een schappelijke prijs iets bestellen uit de uitgebreide afhaalselectie om mee naar huis te nemen, maar je kunt er ook voor kiezen om die gerechten op te laten warmen en ter plekke te eten. Daarnaast is er een klein à-la-cartemenu met gerechten speciaal voor in het kleine restaurant, daar kiezen wij voor.
Prijs: 69,25 euro (voor 2 p.)
Die kaart bestaat uit Indonesische klassiekers, drankjes en desserts. markisa limun is een heerlijk frisse en fruitige limonade op basis van markisa, ofwel passievrucht. Het drankje wordt geserveerd met een schijfje verse passievrucht waarvan de zaadjes lekker loslaten en zo via het rietje de weg naar je mond vinden. Zo lekker dat ik later een tweede bestel.
Een van de beroemdste Indonesische soepen is soto betawi, een geurige soep met kokosmelk, rundvlees en specerijen als laos en citroengras. Deze soto is zacht en aromatisch en wordt opgetild door het schijfje limoen en de pikante sambal erbij. Vooral die pittige sambal geeft de soep diepte en complexiteit. Enige kanttekening is dat het vlees van betere kwaliteit had mogen zijn, sommige stukjes zijn zenig.
Ayam geprek is gefrituurde kip geplet met sambal. Al is de kip hier niet echt geplet, het zijn stukjes kip, sommige krokant, andere helaas iets te droog, vermengd met sambal en met een sluimerende pittigheid die gaandeweg een licht branderig gevoel in de mond achterlaat. Deze versie maakt nieuwsgierig naar het origineel waarin de kip samen met de sambal in de vijzel grof gestampt wordt, dat geeft een ander resultaat, alleen al omdat de structuur anders is.
Het derde gerecht dat we delen is Indomie; de populaire instant noedels met een gebakken ei. Het is zo eenvoudig als het klinkt. Iets wat je zelf thuis ook kunt maken en toch voel je je niet belazerd, want heel veel meer behelst het bekende streetfoodgerecht niet.
Instant noedels kunnen sowieso iets onweerstaanbaar bevredigends hebben. Toen we voor de televisieserie Big in Korea van hoogleraar Remco Breuker in Seoul met sterrenchef Yim Jungsik filmden, vertelde hij dat die zijn favoriete eten zijn. Ik snap dat wel, als tegenwicht voor alle verfijnde luxe.
Bij dit alles een kommetje met lawar tomat: een frisse, zachtzure tomatensalade met rode ui en koriander. Pure en volmaakte eenvoud. Sommige ingrediënten hebben weinig nodig. Dit alles geserveerd in leuke, metalen bordjes en kommetjes zoals in warungs in Indonesië.
Wat ook smaakt als in Indonesië, is de lekkere tjendol die op de kaart bij de desserts staat: een drankje van kokosmelk met gula djawa (palmsuiker) en pandan jelly, dat zijn groene sliertjes van gelei met pandansmaak. Ik kan me nog de eerste keer herinneren dat ik tjendol proefde. Ik moest wennen aan die glibberige sliertjes, maar nu smaakt het vertrouwd, zoals veel Indonesische gerechten dat doen. Het is één van de keukens die ik omarmd heb als een thuis.
Het eten bij Dapur Mollo is lekker, maar zoals ik in het begin al schreef zijn we in Nederland verwend met fijne Indonesische restaurants – denk aan Nona Manis in Oegstgeest, Waber in Zwolle, Waroeng Padang Lapek in Den Haag en Blauw in Utrecht.
De sfeer in Dapur Mollo is prettig en gemoedelijk. De zaak is klein en sympathiek, de bediening hartelijk en de combinatie van afhaal, restaurant en een klein schap met producten nodigt uit er rond te lopen als een toerist op verkenning.
Voor wie Indonesische gerechten thuis zou willen maken, is er nu Easy Indo van Maureen Tan. Met haar nieuwe boek wil Tan laten zien dat de Indonesische keuken ook snel op tafel kan komen zonder ‘ellenlange ingrediëntenlijsten’ of ‘uren in de keuken’.
Easy Indo bevat beroemde klassiekers als soto ayam en gado gado en verleidelijke recepten voor gevulde Javaanse omelet, makreelsalade met kokos en cassave en Javaanse mosselen. Van Maureen Tan verschenen eerder De Bijbel van de Indonesische Keuken, Java en Rendang.