Elke week luncht NRC mee bij een bedrijf. Deze week: Eco-Runner Team Delft in de Dream Hall, waar brokken komkommer verdwijnen in een pan met een doorsnede van anderhalve meter, die vervolgens op een eettafel gejonast wordt.
Vandaag moet de zelfgebouwde auto van Eco-Runner gaan rijden. Maar eerst maken (vlnr) Olaf de Jong, Isabel van der Burg, Meike van Sliedrecht en Jesse van Zutphen lunch.
De vier jonge vrouwen van ‘team Eco-Runner’ willen ons graag eerst even de werkplaats laten zien. Ze bouwen, met 26 studenten in totaal, zelf een auto. Operations manager Jip Spaargaren (25) legt met een diepe, schorre stem uit dat ze zich specifiek richten op „brandstofflexibiliteit”. Chantal Diepenheim (64) – kort haar, zwaar brilmontuur -, manager ad interim van de TU Delft Dream Hall, breekt in. „Even handjes schudden hoor”. Ze is groot fan van de rubriek. Normaal luncht Chantal niet mee met de studenten. Jip nodigt haar nu, uit beleefdheid, toch uit. „Nou daar zeg ik geen nee tegen, jullie koken altijd een stuk lekkerder dan ik”, zegt Chantal.
Naam bedrijf: Eco-Runner Team Delft Locatie: DelftBranche: Duurzame mobiliteitJaaromzet: Non-profitAantal werknemers: 26Kosten lunch: 3 euro per persoon
Chantal wijst Jip nog even op „de regeltjes”. „Hé, qua veiligheid binnen de looplijntjes blijven”. Jip knikt, ze kent de regeltjes, zegt ze. Via de looplijnen lopen we naar de werkplaats. Engineer Bjorn Odijk (22) zit aan een rommelige tafel een boutje te polijsten. Achter hem een glanzend zwart carbon gevaarte, de auto. Hij werkt nu aan de wielaandrijving. „Vandaag moet ‘ie rollen”, zegt Bjorn. Hij luncht zo even mee, maar de aandrijving moet wel af.
Jip neemt ons mee naar de eerste verdieping. In een volledig uitgeruste rvs-horecakeuken staat electronics engineer Olaf de Jong (23) een komkommer in stukken te hakken met een bot mes. De brokken verdwijnen in een pan met een doorsnede van anderhalve meter. Olaf maakt vandaag een pastasalade: penne, feta, potten rode pesto, olijven, tomaat, komkommer, paprika en rucola. Eerder codeerde Olaf in programmeertaal Python een corveeschema. Elke week zijn drie mensen aan de beurt om de bestellingen te doen, een recept te bedenken en te koken.
Scalability manager Jasper van Camp (24) is vandaag verantwoordelijk voor het koken van de pasta. „Zijn jullie klaar met die pan? Mag ik ‘m dan zo?” vraagt Jasper aan ‘team Emergence’ aan de andere kant van het kookeiland. Jasper vult de pan met liters water. Hij pakt ook nog een heel klein steelpannetje. „Voor Bjorn, hij eet geen gluten”. Vier zakken pasta verdwijnen in het nog niet echt kokende water. Jasper houdt normaal wel van koken, maar voor 26 man is het „gewoon rammen”. Olaf roert ondertussen het salademengsel door elkaar met een enorme soeplepel.
De pasta is klaar. Er is geen vergiet. Public relations manager Meike van Sliedrecht (22) heeft wel een idee. Ze houdt een te kleine deksel omhoog. Jasper stemt in en tilt de dampende pan naar de wasbak. „Zijn jullie bijna klaar met die pan?” vraagt een studente uit een ander team. „Mag ik ‘m daarna?” Het mag van Jasper. Met hun armen in onmogelijke hoeken gieten Meike en Jasper samen het water af. Gehuld in een stoomwolk zegt Meike een paar keer „ai, au, au” maar ze houdt stug vol. Het is gelukt.
„Eerst een bordje voor Bjorn!” zegt Olaf. Daarna stort Jasper de kilo’s pasta bij de salade in de grote pan. „Beetje peper erbij, voor het idee,” zegt Meike na drie draaitjes aan een pepermolen. Olaf: „Helemaal mooi, ik zeg niks meer aan doen.” Jasper en Meike pakken allebei een oor van de pan. Met twee man sterk jonassen ze de pan op een lange eettafel vol hongerige studenten. Gevulde borden gaan over tafel. Voor de liefhebber is er nog balsamicosiroop. Bjorn krijgt zijn eigen bord. „Er moet nog wel wat gebeuren hoor, voordat ie gaat rollen vandaag,” zegt hij, lopend en etend tegelijk.
De pan is bijna leeg. Jasper schept nog een keer op. Manager Chantal komt aangelopen: „Ja, er was mij een bordje beloofd hè. Is er nog wel?” Terwijl Jip de pan leegschraapt vraagt Chantal aan ons of wij niet wat meer in het midden van de tafel moeten zitten voor het interviewen en of zij nog „wat interessants” moet vertellen over de Dream Hall. Dat hoeft niet. Chantal installeert zich met een karig hoopje pastasalade aan het einde van de tafel en trakteert de studenten, die eigenlijk al bijna klaar waren, op een vraag: „Wat is jouw meest waardevolle leerervaring hier in de Dream Hall?”