Vooraan staan Popster Harry Styles past zijn te hoge podium aan na klachten van fans die nauwelijks iets konden zien. Vroeger was vooraan staan de heilige graal van een concert. Nu betekent het soms: zicht op techniek, weinig overzicht en een halve avond naar schermen kijken.
Harry Styles op zijn ‘catwalk’ tijdens zijn show in de Johan Cruijff Arena op zondag 17 mei.
Je spaart maandenlang. Koopt zonder blikken of blozen het duurste VIP-ticket. Eerste vak. Zo dicht mogelijk bij je grote held. Je telt af, leeft ernaartoe, stelt je voor hoe je hem bijna kunt aanraken. En dan sta je daar, in de Johan Cruijff Arena. Licht uit. Geschreeuw. Hartslag in je keel.
Alleen zie je Harry Styles nauwelijks.
De LED-verlichte loopbrug bij zijn concerten deze week in Amsterdam snijdt als een haast gigantische Engelse vlag door de arena: een ambitieus ontwerp dat de Britse popster Harry Styles letterlijk midden tussen zijn publiek plaatst. Op papier briljant bedacht. Intiem zelfs, ondanks de schaal van een stadion. Maar voor fans in de vakken links- en rechtsvoor pakte het compleet anders uit. Het centrale podium en de loopbruggen – waarop Styles zich gek rende, rondje voor rondje – waren zó hoog gebouwd dat het zicht verdween zodra de zanger verderop stond. Waar fans rekenden op de magie van dichtbij, kregen ze staalconstructies en videoschermen.
Op TikTok en Instagram stroomden de filmpjes binnen van teleurgestelde fans met kaarten van honderden euro’s die vooral naar balken en loopbruggen keken, terwijl het concert zich ergens buiten beeld afspeelde. Bij organisator Mojo regende het klachten. Want hoe kan het dat juist de duurste plekken in de zaal soms het slechtste zicht hebben? En belangrijker: heeft iemand ooit getest hoe dit podium eruitzag vanuit die eerste rijen?
De kritiek van het beperkte zicht bereikte het team van Styles en er is op gereageerd. Vanaf vrijdag, de vierde van tien Amsterdamse concerten, wordt een deel van de voorste bruggen aangepast. Voor de shows in Londen volgen vergelijkbare wijzigingen. Als tijdelijke maatregel werden de barriers bij de show woensdagavond al verder naar achteren geplaatst, zodat fans niet langer pal tegen de loopbrug stonden gedrukt.
„We willen dat ieder persoon in de zaal de beste ervaring heeft”, laat het team van Harry Styles weten. Of gedupeerde fans ook worden gecompenseerd, blijft vooralsnog onduidelijk. Over het aantal klachten doet concertorganisator Mojo Concerts geen uitspraken.
Wat bedoeld was als een groot gebaar naar fans, een immense catwalk door de zaal, pakte averechts uit. Tegelijkertijd zien we iets anders: waar teleurstelling vroeger bleef hangen in wat gemopper na afloop, gaan ‘obstructed view’-video’s nu binnen enkele uren viraal. Sociale media hebben niet alleen de concertbeleving veranderd, maar ook de manier waarop concerten worden afgerekend.
Eerder dit jaar gebeurde iets soortgelijks bij Rosalía in de Ziggo Dome. Een grandioos artistieke popshow. Vanaf de tribunes zag het publiek een adembenemend totaalplaatje: de zangeres zong met een volledig orkest midden in de zaal, uitgelicht als een gigantisch kruis. Spectaculair! Alleen… wie staanplaatsen had, miste in eerste instantie dat er een orkest wás. De musici zaten niet verhoogd en verdwenen volledig in de mensenmassa. Zonde van je kaartje.
Klachten over beperkt zicht klinken vaker bij stadiontours, er klonken klachten bij shows van namen als Taylor Swift, Lady Gaga en Adele. Niet zelden stuiten fans met hun prijzige kaartjes op cameratorens en constructies die het zicht belemmeren. Concertbezoekers vergelijken inmiddels vooral filmpjes en plattegronden alsof ze een bouwkundig onderzoek uitvoeren. Niemand vertrouwt er nog automatisch op dat de eerste rij automatisch de beste plek is.
Want de arena-show is allang meer dan een concert. Het is een geregisseerde totaalervaring, ontworpen voor impact, camerastandpunten en dat ene perfecte shot voor schermen en socials. Slimme camera’s registreren emoties, meezingers, tranen en verliefde blikken. En fans zijn niet langer alleen publiek, maar onderdeel van de productie geworden.
En precies daardoor verandert ook de betekenis van de eerste rij. Vroeger was vooraan staan de heilige graal van een concert. Nu betekent het soms: zicht op techniek, weinig overzicht en een halve avond naar schermen kijken. De ironie van de moderne stadionshow is dat je, hoe dichter je bij de artiest staat, soms juist mínder van het concert ziet.
Natuurlijk is een arenashow bouwen absurd complex. Het moet groots, veilig en visueel overweldigend zijn voor tienduizenden mensen tegelijk. Maar juist nu concerttickets steeds meer een luxeproduct zijn geworden, groeit ook de verwachting dat álles klopt, zeker op de duurste plekken in de zaal. Belemmerd zicht voelt als een schoffering wanneer je honderden euro’s betaalt voor een VIP-beleving.
Misschien is dát wel de grootste verandering van allemaal: de beste plek bestaat niet meer vanzelfsprekend.