Politieke satire Op donderdag 21 mei is de laatste uitzending van ‘The Late Show With Stephen Colbert’. Politieke druk lijkt een rol te hebben gespeeld bij het besluit om te stoppen met de populaire show. Wat is de erfenis van Colbert en ‘The Late Show’? Luidt dit het einde in van de late night talkshow?
Stephen Colbert op 6 mei 2026, in een van zijn laatste uitzendingen van ‘The Late Show with Stephen Colbert’.
In de laatste maanden van The Late Show With Stephen Colbert bracht een hele stoet beroemdheden in de uitzending een eerbetoon aan het programma en de presentator waarvan donderdag 21 mei de laatste uitzending zal zijn. Acteur John Lithgow, die voor de tiende keer te gast was, droeg een afscheidsgedicht voor met de titel The Mighty Colbert. CNN-presentator Jake Tapper nam een schilderij mee van Colbert als Gollum, een personage uit zijn favoriete boek Lord of the Rings. Acteur en komiek Billy Crystal zong als hommage een bewerking van de Frank Sinatra-klassieker ‘In the Wee Small Hours’. En presentatrice Oprah Winfrey wisselde met Colbert van stoel om afscheid te nemen en te vragen hoe hij zich voelt bij dit alles.
Het emotionele vaarwel is uitgegroeid tot een traditie in late night talkshows, en The Late Show zet die graag voort, al heeft dit afscheid een bittere bijsmaak. Want CBS heeft de verdenking niet kunnen wegnemen dat politieke druk een rol speelde bij het besluit te stoppen met de beste bekeken late night talkshow van het land. De zender kondigde het in juli vorig jaar aan nadat Colbert felle kritiek had geuit op de schikking van 16 miljoen dollar die moederbedrijf Paramount sloot met president Trump. Trump had CBS aangeklaagd omdat het programma 60 Minutes een interview met zijn rivaal bij de verkiezingen, Kamala Harris, in haar voordeel bewerkt zou hebben. De bewijsvoering was dun. Colbert noemde de schikking in zijn monoloog „a big fat bribe”.
Paramount zat destijds te wachten op de goedkeuring van de federale toezichthouder FCC voor een fusie van 8 miljard dollar met het mediabedrijf Skydance van Trumps vriend David Ellison. De FCC gaf pas groen licht na de schikking en de aankondiging dat CBS ging stoppen met The Late Show. Trump prees het besluit, waardoor sommige senatoren zich afvroegen of het politiek gemotiveerd was. Colbert is immers een populaire nar en fervent criticus van de president. Maar CBS bezwoer in een persbericht dat het „puur een financieel besluit” was en „op geen enkele manier verband houdt met de prestaties van de show, de inhoud ervan, of andere zaken die zich afspelen bij Paramount”.
Lineaire televisie is onmiskenbaar op zijn retour. Dure talkshows met een groot team van schrijvers en productiemedewerkers zijn door dalende kijkcijfers en reclame-inkomsten steeds minder rendabel. The Late Show verloor volgens CBS 40 miljoen dollar per jaar. Colbert betwist dat niet. Maar in een interview met The New York Times toont hij tevens begrip voor mensen die vinden dat de kwestie stinkt. „Het is mogelijk dat het allebei waar is. Zenders zitten in de problemen vanwege de concurrentie van streamingdiensten en YouTube. […] Maar nog geen twee jaar voordat [CBS] belde om te zeggen dat het voorbij was, wilden ze me heel graag voor langere tijd vastleggen. Er is dus iets veranderd.”
Stephen Colbert ontving in september 2025 een Emmy voor ‘The Late Show With Stephen Colbert’, uit handen van acteur Bryan Cranston (rechts). Links The Late Shows bandleider Louis Cato.
Toch wil Colbert niet blijven hangen in woede en bitterheid over het einde van The Late Show, een instituut dat ruim twee decennia op televisie is geweest. Hij kijkt liever met dankbaarheid terug, vertelde hij tegen The New York Times. Toen hij in 2015 het stokje overnam van David Letterman was The Late Show een ander programma. Letterman presenteerde wat werd beschouwd als een ‘anti-talkshow’, omdat hij een ironicus was die graag speelde met de conventies van het genre. Colbert heeft er een veel politieker programma van gemaakt, waarbij zijn monologen over het nieuws van de dag voor veel progressieve Amerikanen uitgroeiden tot een baken van rede in het Trump-tijdperk.
Toch was dat geen vooropgezet plan. Colbert was bekend geworden als conservatieve correspondent van The Daily Show met Jon Stewart, die van late night politieke satire maakte. Zijn personage was zo populair dat Colbert in 2005 zijn eigen programma kreeg. The Colbert Report was een parodie op conservatieve praatprogramma’s op Fox News die opgebouwd zijn rond één persoon, zoals The O’Reilly Factor, waarin hij net als in The Daily Show een karikatuur van een rechtse talking head neerzette. Omdat hij tien jaar lang dat personage had gespeeld, had hij in zijn eerste maanden als presentator van The Late Show aanvankelijk moeite om gewoon zichzelf te zijn en zijn draai te vinden.
Bovendien werd Colbert door CBS ontmoedigd om actuele onderwerpen aan te snijden in The Late Show. „Mijn instinct was om minder actueel te zijn, omdat ik me niet wilde mengen in wat ik zag als een steeds gepolariseerder publiek debat.” Daardoor miste de show in het begin echter een herkenbare opzet. CBS huurde een showrunner in om daar verandering in te brengen. Colberts producer spoorde hem aan om het nieuws niet te schuwen; volgens hem waren actuele grappen juist „het deel dat het publiek wil zien”. Tijdens de voorverkiezingen in 2016 zette Colbert vol in op politieke grappen en scherpe kritiek op Trump. Critici schreven lovende recensies en hogere kijkcijfers volgden.
Tijdens Trumps eerste presidentstermijn probeerde Colbert elke avond het belangrijkste nieuws en de stemming in het land te vangen in een monoloog van tien minuten vol met scherpe grappen en bijtende kritiek op politici die democratische normen en instituties uitholden. Daarmee groeide The Late Show uit tot de best bekeken talkshow op de late avond, en nam Colbert de rol van politieke hofnar over van Stewart, die stopte met The Daily Show. Maar critici vonden dat The Late Show te veel focuste op Trumps omstreden uitspraken, en elke druppel vermaak probeerde te persen uit zijn tweets, die Colbert met Trumps kenmerkende schorre stem voordroeg. ‘Orange Man Bad’, noemden ze dat.
Donald Trump was op 22 september 2015 te gast bij ‘The Late Show with Stephen Colbert’, in de aanloop naar de presidentsverkiezingen.
The Late Show was niet het enige programma dat profiteerde van de aandachtmagneet genaamd Trump. Na zijn entree op het politieke toneel zagen veel media, van CNN en Fox News tot The New York Times, hun kijkcijfers en oplages stijgen. De opzet van The Late Show kreeg navolging. Andere late night talkshows, zoals Jimmy Kimmel Live!, Late Night With Seth Meyers en The Tonight Show Starring Jimmy Fallon, gingen zich ook meer toeleggen op politieke satire, vooral in de openingsmonologen. En andere landen kregen eveneens satirische shows die schatplichtig zijn aan de actuele komedie van Stewart en Colbert, zoals Duitsland (Heute Show), Nederland (Lubach) en Egypte (El-Bernameg).
Toen Trump na de Capitoolbestorming grotendeels van het toneel verdween, was The Late Show zijn belangrijkste inspiratiebron kwijt. Het programma had moeite om zich aan te passen aan de nieuwe politieke verhoudingen. President Biden leverde lang niet zo veel goede grappen op als Trump, hoe vaak Colbert ook een pilotenzonnebril opzette en Bidens volkse dictie nadeed. Alleen zijn leeftijd was een eindeloze bron van spot. De democratie stond niet langer op het spel, en dat was te merken aan de scherpte van de monologen. Colbert legde zich meer toe op interviews nadat een intiem gesprek met Anderson Cooper van CNN over de dood van zijn moeder onverwacht viraal ging.
Trumps terugkeer in het Witte Huis leek dan ook een zegen in vermomming voor The Late Show. „Als late night host zeggen mensen vaak tegen me: ‘Kom op, je moet toch ergens wel willen dat Trump wint, hij geeft je zoveel materiaal om mee te werken’”, zei Colbert in zijn monoloog na Trumps verkiezingszege. Maar hij vond het moeilijk om een lichtpuntje te zien. Nu Trump weer president was, greep hij alle mogelijke middelen aan om achter zijn critici in de media aan te gaan. En als ouderwetse televisiekijker kreeg hij al snel de late night hosts in het vizier. Nadat CBS aankondigde te stoppen met The Late Show, verklaarde Trump: „Fallon heeft geen talent, Kimmel heeft geen talent. They’re next!”
Luidt het cancelen van The Late Show het einde van de late night talkshow in? Nadat er ophef ontstond over een grap die Kimmel maakte over de moord op de conservatieve influencer Charlie Kirk, leek zijn show de volgende te zijn die zou sneuvelen. Onder druk van de federale toezichthouder FCC zette zender ABC de show „voor onbepaalde tijd” stop. In een reactie verklaarde Trump: „Dan zijn alleen Jimmy [Fallon] en Seth [Meyers] nog over, twee totale losers.” Maar ABC haalde Kimmels show terug na grote publieke verontwaardiging over wat werd gezien als een aanval op de vrijheid van meningsuiting. Colbert noemde het stopzetten van Kimmels show „een flagrante vorm van censuur”.
‘The Late Show with Stephen Colbert’ met v.l.n.r. talkshowhosts Jimmy Kimmel, Seth Meyers, John Oliver en Jimmy Fallon, 11 mei 2026.
De strijd is dus nog niet beslecht, maar de toekomst ziet er niet best uit voor late night. Naast de politieke druk, en de toenemende mediaconcentratie in handen van enkele grote bedrijven, zoals Paramount Skydance, zijn er ook nog de dalende kijkcijfers en reclame-inkomsten. Het Amerikaanse medialandschap is de laatste jaren steeds meer versplinterd; traditionele media raken in hoog tempo marktaandeel kwijt aan sociale media en podcasts. Zoals alle lineaire televisie zijn late night talkshows een cultureel bindmiddel, omdat miljoenen Amerikanen er elke avond naar kijken. Er zijn nog maar weinig programma’s die deze functie vervullen, en The Late Show was daar één van.
In een van de laatste uitzendingen was Letterman te gast in het Ed Sullivan-theater in New York, waar The Late Show sinds het begin werd opgenomen. De eerste en de laatste presentator van The Late Show stonden samen op het dak van het theater om Colberts bureaustoel en andere spullen („is this CBS property”, vroeg Letterman) van het gebouw te gooien waar een gigantisch CBS-logo op straat. Het was een klassieke Letterman-grap, en de symboliek lag er natuurlijk dik bovenop. Maar het voelde ook een beetje machteloos. De populairste nar van het land raakt zijn programma na politieke druk kwijt, en in plaats van dat hij daar een groot punt van maakt, gooit hij met meloenen en slagroomtaarten.