Alston’s zingende muis blijkt een opblaasbare luchtzak in het strottenhoofd te hebben, waarmee hij fluitende geluiden kan produceren.
Wetenschappers van het Cold Spring Harbor Laboratory hebben de neuronen van twee soorten muizen in kaart gebracht om te begrijpen hoe zij geluiden maken.
Er zijn muizen die niet alleen piepen, maar ook zingen. Veruit de beste zanger onder deze zingende muizen is Alston’s zingende muis (Scotinomys teguina), een soort die in hoger gelegen bossen in Centraal-Amerika leeft. Zijn ‘liedjes’ duren makkelijk 10 seconden, dat is al snel vijf keer zo lang als bij andere zingende muizen. Daarnaast bevat een lied makkelijk 100 noten, ook vijf keer zoveel als bij menige andere zingende muis. Verder is het zingen geen eenrichtingsverkeer. Individuen voeren tjilpende gesprekken, waarbij ze op elkaars beurt wachten.
Wetenschappers hebben nu ontdekt dat deze muis z’n fluitende geluiden produceert via een opblaasbare luchtzak in het strottenhoofd. Ze voerden allerlei proeven uit op geëuthanaseerde muizen. Ze namen onder meer CT-scans van het strottenhoofd, en via een speciaal apparaat bliezen ze lucht door de strottenhoofden.
Het principe doet denken aan een doedelzak, waarbij lucht in een zak wordt geblazen, en vervolgens door de melodiepijp wordt gedrukt. Die pijp (de fluit) zorgt voor verschillende geluiden. Hoe de muis via de luchtzak verschillende geluiden maakt, is nog niet helemaal duidelijk. De onderzoekers denken dat er een spier bij betrokken is waarmee de muizen de opening van de glottis (bij de mens de stemspleet) kunnen manipuleren.
Op de hoogte van kleine ontdekkingen, wilde theorieën, onverwachte inzichten en alles daar tussenin