is tv-recensent voor de Volkskrant.
Zakenman Hennie van der Most zit in een verregend piratenschip. ‘Ik heb zulke gekke dingen in mijn kop, echt, dat is niet te filmen. Het wordt een uniek gebeuren’, horen we hem in een voice-over zeggen. Ondertussen: beelden van een leeg, verlaten pretpark, geen bezoeker te bekennen.
Het is het veelzeggende begin van de documentaire Pretpark Hennie (te zien bij BNNVara en RTV Rijnmond), die de eigenzinnige ondernemer volgt op weg naar de opening van zijn pretpark op zijn 75ste verjaardag.
Aan het Rotterdamse attractiepark wordt al ruim tien jaar gewerkt. Talloze keren werd de openingsdatum verschoven, doordat ‘per dag de planning wordt bijgesteld’, aldus een attractiebouwer. Tot ongenoegen van de gemeenteraad, die dreigt de erfpacht van de kostbare grond waar het park op staat niet te verlengen.
Van der Most zelf lijkt zich niet druk te maken over de opening. ‘Anders wordt het later’, zegt hij tegen zijn medewerkers, die zich wél grote zorgen maken. ‘Het moet super worden, dat is het allerbelangrijkste.’
Intussen past hij de tekening van de parkingang nog eens aan. Je vraagt je af of hij überhaupt wel wil dat het attractiepark opengaat.
Attractiebouwer Xander schetst Van der Mosts werkwijze: de ondernemer stuurt een tekening of foto van wat hij wil, de bouwers zoeken het verder maar uit. ‘Zo werd honderd jaar geleden gebouwd’, zegt de werknemer, ‘op een normale bouw krijg je alles met instructies.’
Niet hier: ze moeten zelf van allerlei tweede- en derdehandsmaterialen een grote puzzel maken. ‘Lekker creatief.’
De kijker heeft al snel door dat park Rivoli op deze manier nooit opent. Niet Van der Most, die blijft dagdromen over fantastische attracties en ronde frikandellen met mayonaise en ui die bezoekers iets unieks moeten bieden. Ook als bouwvakkers (veel arbeidsmigranten, die in caravans op het terrein wonen) zeggen ‘no possible’, kan niet, ziet de selfmade ondernemer mogelijkheden.
‘Dat is Hennie: een creatief wondermens’, aldus een werknemer.
Ook wonderlijk: de twee Thaise vrouwen bij Van der Most thuis, die in traditionele klederdracht zijn eten serveren, met hem dineren en hem samen masseren. Terwijl de een haar handen over zijn hoofd laat glijden, doet de ander zijn voeten.
Een bijzondere rol is er ook voor het geluid. Terwijl de camera over het mistroostige pretpark glijdt, langs het reuzenrad, het spookhuis, de bowlingbaan, hoort de kijker geluiden van achtbanen en schreeuwende mensen. En toch drijven de makers nergens de spot met de ondernemer.
Tegen het eind van Pretpark Hennie dreigt een faillissement. De veiling van het onvoltooide park heeft de film niet meer gehaald. Ondertussen blijft de documentaire, komisch, ontroerend en vol prachtige scènes, van ieder oordeel verstoken. Deze aanpak resulteert in een nu al iconische film. Niets staat Hennie in de weg om na deze film een cultheld te worden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant