De familie van de rustige Ainara snapt er niets van: waarom wil het 17-jarige meisje in vredesnaam bij het klooster? De regisseur van Los Domingos neemt geen stelling, maar laat subtiel zien dat afwijzende reacties ook dogmatisch kunnen zijn.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Op het eerste gezicht is de rustige Ainara (Blanca Soroa) niet anders dan haar klasgenootjes. Ze doet gewoon mee als die tijdens het religieus getinte schoolkamp over jongens praten, wegduiken voor de leraren en de fles drank doorgeven onder een Christusbeeld.
Maar als de volgende ochtend vroeg de klokken luiden, staat zij als enige op om naar de kerk te gaan, en kijkt ze gelukzalig naar de nonnen. Ze wil nóg eens in dat klooster verblijven, vertelt ze haar tante Maite (Patricia López Arnaiz) later. En misschien wel voor altijd: God heeft haar geroepen.
Voor Ainara’s familie komt dit als donderslag bij heldere hemel. Naar de kerk gaan, prima, maar ‘je laten opsluiten bij die oudjes’? Zonder dat je ooit écht van het leven hebt geproefd? Hoe komt zo’n meisje van 17 erbij?
Los Domingos ontwijkt soepeltjes elk eenduidig antwoord. Regisseur Alauda Ruiz de Azúa neemt nergens stelling, maar oppert slechts mogelijkheden in haar subtiele script. Ainara’s moeder is overleden; haar vader is druk met werk en een nieuw gezin. Misschien zoekt ze geborgenheid bij die religieuze gemeenschap. Het zou kunnen dat ze beïnvloed is door die knappe priester op school. Puberale rebellie, ook mogelijk.
Tegelijkertijd neemt Ruiz de Azúa Ainara’s roeping volstrekt serieus, en toont ze subtiel hoe elke afwijzende reactie op haar besluit wordt ingegeven door persoonlijke ervaringen en ideeën die net zo dogmatisch kunnen zijn als een religieuze vocatie. Wie wil, kan achteraf eindeloos napraten over individualisme en hoe dat doorwerkt op gezinnen, over wat er verloren gaat met de ontkerkelijking en nog veel meer.
Het ernstige Los Domingos is soms wel érg sober. Het kleur- en lichtgebruik is mooi, maar die donkere bruintinten gaan op den duur topzwaar voelen. En er wordt eindeloos gepráát. Laat dat meisje het toch gewoon zelf uitzoeken, denk je dan.
Want de stille Ainara, prachtig gespeeld door debutant Blanca Soroa, is de spil waar deze film om draait. Knap hoe Los Domingos haar voor de kijker net zo ongrijpbaar houdt als voor haar familieleden. Waar je de andere personages alleen al kunt duiden dankzij goed getroffen opmerkingen, blijft er iets in haar waar je niet bij kunt. Het maakt het des te spannender als zij soms, door één blik of gebaar, toch even lijkt te wankelen.
Als de geloofscrisis waar haar familie zo op hoopte zich aandient, blijkt de film alle thematiek te overstijgen: er is geen goede of slechte uitkomst, je wilt alleen maar dat Ainara voor zichzelf de juiste keuze maakt.
Drama
Los Domingos
★★★★☆
Regie Alauda Ruiz de Azúa
Met Blanca Soroa, Patricia López Arnaiz, Miguel Garcés
117 min; in 49 zalen.
Source: Volkskrant