Een 9-jarig meisje in The President’s Cake is ‘uitverkoren’ een verjaardagstaart te bakken voor dictator Saddam Hoessein. Haar zoektocht naar ingrediënten, met sprookjesachtige elementen, schetst een realistisch beeld van Irak tijdens de Tweede Golfoorlog.
Drie eieren, een kilo bloem, een pond suiker en wat bakpoeder. Die bescheiden ingrediënten zijn de drijvende kracht van de Iraakse film The President’s Cake. Het is 1990, de Tweede Golfoorlog woedt, en het Iraakse volk zucht onder zware Amerikaanse sancties en grote voedseltekorten. Desondanks eist dictator Saddam Hoessein dat er op elke basisschool een verjaardagstaart voor hem gebakken wordt.
De 9-jarige Lamia wordt op haar school ‘uitverkoren’ om die te bakken. Weigeren is geen optie; aan die zo schaarse ingrediënten komen in het vissersdorp waar ze met haar grootmoeder woont, is ook niet mogelijk.
Samen met haar beste vriend Saeed en haar haan Hindi gaat ze daarom in de stad op zoek naar de ingrediënten voor haar taart. Terwijl haar oma op haar beurt op zoek is naar Lamia.
Die twee zoektochten vormen het koord waaraan debuterend scenarist en regisseur Hasan Hadi een reeks ontmoetingen rijgt die steeds een ander aspect van de Iraakse samenleving uitlichten. Zo is er de politiechef die geen enkele moeite doet om die ‘stomme boeren’ te helpen, en een ziekenhuis waar de artsen door de schaarste aan medicijnen nauwelijks iets kunnen betekenen voor hun patiënten.
The President’s Cake doet denken aan films uit buurland Iran, zoals Jafar Panahi’s The White Balloon of de Koker-trilogie van Abbas Kiarostami. Films waarin via de omzwervingen (en ogen) van een kind – om een goudvis te kopen of een schriftje terug te brengen – een portret van de samenleving wordt geschetst. De film knipoogt ook nadrukkelijk naar Le ballon rouge (1956), Albert Lamorisse’ prachtige korte film over een jongen die door de straten van Parijs dwaalt met een rode ballon.
Net als die voorbeelden is The President’s Cake een film met de contouren van een fabel. Er zit een sprookjesachtig element in de manier waarop personages elkaars pad kruisen en elkaar vaak net op het juiste moment opnieuw tegenkomen. Toch zit dat het realisme zelden in de weg. Het geeft de film iets mooi lichtvoetigs, terwijl er tegelijk serieuze onderwerpen worden aangesneden.
In het begin van de film krijgen Lamia en haar oma een lift naar de stad van twee mannen, van wie er eentje met zijn gezicht volledig in het verband zit. Hij gaat binnenkort trouwen: een gearrangeerd huwelijk met een vrouw die hij nooit gezien heeft. Terwijl hij zich zorgen maakte over hoe ze eruit zou zien, stapte hij op een mijn en raakte hij zijn gezichtsvermogen kwijt.
Met dat soort soms iets te anekdotische, maar vaak ook treffende scènes schetst The President’s Cake de impact van de oorlog en het soms zo absurde leven onder een dictatuur. Alles door de pientere ogen van de eigenwijze en vindingrijke Lamia, prachtig gespeeld door Baneen Ahmad Nayyef.
Drama
★★★★☆
Regie Hasan Hadi
Met Baneen Ahmad Nayyef, Sajad Mohamad Qasem, Waheed Thabet Khreibat
106 min., in 48 zalen.