Er duikt de laatste tijd namelijk een verfrissend soort man op dat het in zijn online content opneemt voor vrouwen en queer personen. Helaas schort er iets aan de geloofwaardigheid van deze mannen.
Een micro-influencer met zelfreflectie die in therapie aan zichzelf werkt en anderen oproept om eens kritisch naar zichzelf te kijken: een mens naar ons hart. Bij Dolle Mina verwelkomden wij recent zo’n micro-influencer met open armen. Tussen onze nieuwe aanmeldingen zat echter een vrouw die de influencer kende van de sportschool: daar blaatte de man hoe hij haar onder de dekens tot een rechtse ideologie zou kunnen overtuigen. Zij zou volgens hem ‘gewoon nog nooit goed aangepakt zijn’.
Toen de kersverse Mina hem aansprak op zijn pas verworven online feminisme, bleek de man niet geïnteresseerd. Van de betoogde zelfreflectie op sociale media was geen sprake. Deze man is helaas niet de enige in zijn soort en wij blijken niet de enigen te zijn die voor geacteerd feminisme vallen.
Over de auteurs
Anne-Trije van Eck en Dionne Hallegraeff zijn actief voor Dolle Mina Amsterdam.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onderaan dit artikel.
Op sociale media schieten feministische micro-influencers als paddenstoelen uit de grond. Dit is iets om laaiend enthousiast over te zijn, ware het niet dat er een patroon opvalt. Er duikt de laatste tijd namelijk een verfrissend soort man op, die het in zijn online content opneemt voor vrouwen en queer personen. Helaas schort er iets aan de geloofwaardigheid van deze mannen.
The Guardian had het in 2025 al over de ‘Performative Male’. Een archetype dat online veel aandacht kreeg was de ‘Totebag Guy’. Zelf troffen wij dit type man offline al aan, in spirituele kringen bijvoorbeeld. Met feministisch-gecodeerde gedragingen, die niet noodzakelijk uit overtuiging komen, tonen zij aan dat ze geen ‘bedreiging’ zijn. Zo is de fysieke expressie van dit type man vaak vrijer en dragen sommigen nagellak. Dit verschijnsel heeft een naam: performatief feminisme.
Ook in de politiek is performatief feminisme niet onbekend. Denk aan politici die zich vlak voor verkiezingen opeens hard maken voor vrouwveiligheid, zodra dit te linken is aan asielzoekers. Geert Wilders en Caroline van de Plas bijvoorbeeld, die enkel wakker liggen van de onveiligheid op straat wanneer dit hun politieke agenda dient. Geacteerd feminisme is een stuiptrekking van een tijd waarin het beeld belangrijker is geworden dan het resultaat. We zijn symbolische acties gaan verwarren met substantiële verandering. We lezen een Instagram-post tegen seksisme als ‘iets doen’.
Performatief feminisme zorgt er óók voor dat mannen niet worden verwelkomd in het feminisme. Want als je niet meer kunt vertrouwen op de intentie achter iemands uitspraken, hoe bouw je dan solidariteit op? Doodzonde, want steeds meer mannen in Nederland lijken zich met het feminisme te verenigen. Eric Corton stipte het al aan in het feministische boek Het Minafest: oprecht feministische mannen zijn vaak stiller, zonder podium en online content. De aandachtseconomie van Instagram beloont juist de acterende mannen.
Sociale media zijn daarnaast geen realistische weergave van wat mannen willen. Wij geloven dat de meeste mannen zichzelf juist willen bevrijden van giftig denken. Dat ze willen verbinden in plaats van afdwingen. Dat zien we onder meer aan het aantal mannen dat zich bij Dolle Mina aansluit. Mannen zijn het alleen niet altijd met ons eens over het ‘hoe’.
Kijk maar naar Sander Schimmelpenninck. Die heeft het in zijn podcastafleveringen regelmatig over de inflatie van leed. Zo beweert hij laconiek dat de Dolle Mina’s (‘dat bestaat tegenwoordig blijkbaar ook weer’) de femicidecijfers hebben overdreven. Terwijl ook Sander genderongelijkheid wil bestrijden. Kom je anders een keer bij ons langs in de Dolle Mina Podcast, Sander? Dan praten we het uit.
Dat mannen de genderstrijd vooruit willen helpen, geloven we en dat zien we ook om ons heen. Mannen willen voorbeelden zijn in onze samenleving, maar ze trappelen nog in de greep van het patriarchaat. Wij, feministen, moeten het alleen aantrekkelijker voor ze maken om een maatschappelijke voorbeeld voor de feministische strijd te zijn, in plaats van voor een belastingvrij leven in Dubai.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant