Het tweede seizoen van Beef is veel meer dan een simpele stellenruzie. De stellen bevechten elkaar, maar blijven grotendeels blind voor het systeem dat ze klein houdt.
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Wat een onverwachte voltreffer was de serie Beef in 2023, een briljante zwarte komedie waarin een verkeersruzie tussen twee millennials totaal escaleert, met grote gevolgen voor hun leven. De serie won acht Emmy’s, maar leek door het afgeronde verhaal een eenmalig succesnummer.
Een naïeve gedachte natuurlijk, want alles wat succesvol is, keert uiteindelijk terug.
En dus is er nu een tweede seizoen, met een nieuwe cast en een nieuwe setting. Zoals het model van The White Lotus, waarin de thematiek soortgelijk is, maar alle poppetjes anders zijn.
Ditmaal zijn het niet twee individuen die met elkaar botsen, maar twee stellen. Het gedonder begint als jonge tortelduifjes Ashley (Cailee Spaeny) en Austin (Charles Melton) per ongeluk getuige zijn van een ruzie tussen oudere echtelieden Josh (Oscar Isaac) en Lindsay (Carey Mulligan).
Ashley en Austin zijn werknemers op een door Josh gerund elitair golfresort, en besluiten de ruzie te filmen. Austin wil het beeldmateriaal overdragen aan de politie, maar Ashley heeft een ander idee, grotendeels ingegeven door geldzorgen en torenhoge zorgkosten. Wat nu als ze Josh chanteren met het beeldmateriaal om promotie te kunnen maken?
Want ja, Josh en Lindsay zitten inderdaad hoger in de voedselketen, met hun prachtige huis en goede connecties. Maar ook zij blijken uiteindelijk maar gewoon speelballen van mensen met nóg meer geld. Want alsof Josh door het filmpje nog niet genoeg kopzorgen heeft, krijgt het resort een nieuwe baas in de persoon van ‘chairwoman’ Park (de geweldige Youn Yuh-jung, Oscarwinnares voor Minari), een Zuid-Koreaanse miljardair die weer haar eigen problemen heeft, vooral veroorzaakt door haar echtgenoot (Song Kang-ho, steracteur uit Parasite).
Veel meer dan een simpele stellenruzie, wordt het tweede seizoen van Beef een portret van mensen die in hun drang naar ‘meer, meer, meer’ steeds moeilijker kunnen herkennen waar de échte vijand zit. De stellen bevechten elkaar, maar blijven grotendeels blind voor het systeem dat ze klein houdt.
Maker Lee Sung Jin lijkt daarbij vooral geïnteresseerd in de vraag welke rol relaties vervullen binnen dat hyperkapitalistische systeem. Is liefde inderdaad ‘slechts een onderdeel van het systeem, waarin relaties alleen maar in dienst staan van het individu’, zoals Park beweert? De beef zit hier tenslotte vooral ook binnen de (behoorlijk instabiele) relaties, die óók kunnen worden opgevat als een soort transactie waar de personages altijd iets uit willen halen.
Het resulteert in een bijzonder rijk vervolgseizoen, met een cast op de absolute toppen van hun kunnen. Mulligan is geweldig als altijd, Isaac was in jaren niet zo goed en Melton is een perfecte schlemiel die voortdurend achter de feiten aanloopt. Spaeny is de grootste openbaring, moeiteloos schakelend tussen kwetsbaar, ingetogen furieus en opportunistisch.
Bij wie de sympathie precies moet liggen, wordt nooit helemaal duidelijk. Als een van de personages zegt dat ze ‘gewoon wil helpen waar dat kan, zonder voorwaarden’, denk je direct: welke agenda zit hierachter? Beef stelt daarmee voortdurend de vraag hoeveel ruimte er nog is voor empathie in tijden van doorgeslagen hyperkapitalisme en een kapot systeem.
Kijk naar het tweede seizoen, en het antwoord stemt niet per se hoopvol. Gelukkig levert het wél geweldige televisie op.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
★★★★☆
Zwarte komedie
Met Carey Mulligan, Oscar Isaac, Cailee Spaeny, Charles Melton
Te zien op Netflix
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant