Bij de asielopvang in Loosdrecht is brand gesticht, en ook elders zijn gewelddadige incidenten geweest bij azc’s. Volkskrant-lezers reageren.
Dinsdagavond werden fakkels gegooid naar een gebouw waar vijftien mensen net waren aangekomen. Mensen op de vlucht, op zoek naar veiligheid. Het struikgewas vloog in brand. Agenten werden bekogeld met stenen en zwaar vuurwerk. Burgemeesters geïntimideerd. Ramen ingegooid. Dit is geen demonstratie. Dit is geweld.
En dit alles, in naam van de Nederlandse normen en waarden. Want dat is het verhaal. Asielzoekers mogen hier niet komen omdat ze een bedreiging zouden zijn voor onze veiligheid, onze cultuur, onze manier van leven. Ze brengen criminaliteit met zich mee, zo luidt de redenering. Ze passen niet bij wie ‘wij’ zijn.
Los van het feit dat dit onzin is, ben ik benieuwd: wie zijn ‘wij’ dan?
Bij protesten in Loosdrecht, Apeldoorn en IJsselstein zijn de afgelopen weken vernielingen aangericht en burgemeesters geïntimideerd. Achter de rellen gaan extreemrechtse netwerken schuil zoals Identitair Verzet, dat lokale spanningen gebruikt om te groeien, te rekruteren en zichzelf te normaliseren, terwijl gewone bezorgde buurtbewoners niet eens doorhebben dat hun protest gekaapt wordt.
Dit is de hypocrisie die ik niet kan negeren. Mensen die roepen dat asielzoekers gevaarlijk zijn, criminaliteit meebrengen en onze samenleving bedreigen, terwijl ze zelf brandstichten in een pand waar mensen slapen. Terwijl ze agenten aanvallen. Terwijl ze burgemeesters thuis opzoeken om te intimideren.
Als dit de Nederlandse normen en waarden zijn die verdedigd moeten worden, dan zijn ze niet de mijne.
Demonstreren is een grondrecht. Bezorgdheid over je buurt moet je kunnen delen. Maar wat er gisteravond gebeurde in Loosdrecht heeft daar niets meer mee te maken. In het pand bevonden zich tijdens de brand medewerkers en de eerste vijftien asielzoekers, die eerder op de dag waren gearriveerd. Mensen in een kwetsbare situatie, opzettelijk in gevaar gebracht door mensen die zeggen op te komen voor veiligheid.
De ironie zou komisch zijn als ze niet zo gevaarlijk was. Veiligheid is niet iets wat je claimt door anderen onveilig te maken. Je kunt niet een gebouw met mensen erin in brand steken, de brandweer tegenhouden en tegelijk roepen dat de mensen in het gebouw het gevaar zijn.
Nederland heeft een keuze te maken. Niet over het azc in Loosdrecht, maar over wat voor land we willen zijn. Over of we de hypocrisie blijven gedogen, of haar benoemen voor wat ze is. Dit zijn niet mijn normen en waarden. En ik hoop, diep van binnen, ook niet van mijn medelanders.
Danique de Jong, gedragsexpert en initiatiefnemer van Wij eisen de nacht op, Amsterdam
De protesten tegen de komst van nieuwe asielzoekerscentra in ons land worden steeds feller en gewelddadiger. Dat geweld wordt terecht veroordeeld, maar tegelijkertijd is er ook begrip voor de zorgen die achter deze protesten schuilgaan. We zien daarnaast vrouwenmarsen waarin vreedzaam wordt geprotesteerd tegen de komst van asielzoekerscentra in de eigen buurt. Die angsten zijn zonder twijfel oprecht, maar ze zijn niet geheel terecht, want ze worden niet volledig door de feiten ondersteund, zoals ook een artikel in Trouw laat zien.
Wat mij het meest verontrust, is hoe weinig aandacht er is voor de angsten en ervaringen van de asielzoekers zelf: mensen die oorlog en geweld zijn ontvlucht en nu collectief worden neergezet als gevaarlijke criminelen. Zij worden geplaatst in sobere opvanglocaties, terwijl zij worden geconfronteerd met vijandigheid, intimidatie en zelfs pogingen om hun onderkomen in brand te steken, zonder dat zij zich daar werkelijk tegen kunnen verdedigen.
De situatie wordt verder verergerd door politici die deze protesten niet bezoeken om de spanningen te temperen, maar juist om die aan te wakkeren met desinformatie en xenofobische retoriek. Ik denk dat het belangrijk is om een krachtig tegengeluid te laten horen dat luid genoeg is om deze gevaarlijke en haatdragende retoriek te overstemmen.
Jaren geleden werkte ik bij het Wereldhuis in Den Haag, een plek waar mensen zonder verblijfsvergunning terechtkunnen voor ondersteuning, advies en gemeenschap. De meeste mensen die ik daar ontmoette waren helemaal geen criminelen of profiteurs. Het waren juist mensen die in hun leven buitengewoon veel pech en ontberingen hebben gekend, en die simpelweg op zoek waren naar een beetje veiligheid en een beter leven.
Ik geloof dat wij de verantwoordelijkheid hebben om op te komen voor feiten, empathie en menselijke waardigheid.
Otto Spijkers, universitair docent internationaal en Europees recht, Den Haag
Wanneer asielzoekerscentra branden en politieke kantoren worden aangevallen, is de term ‘protest’ een gotspe. Dit is terrorisme. De premier en de coalitie verzuimen hun grondwettelijke plicht door niet met maximale kracht op te treden. Een rechtsstaat die wijkt voor intimidatie, is geen rechtsstaat meer. Handhaaf de wet, onvoorwaardelijk.
Brendan Thesingh, Amsterdam
Is dat humor of niet? Dan wel de wrange humor. Ik zie een verslag in het journaal van de rellen door de aanhangers van de Nederlandse cultuur die niet nog meer immigranten aankan: vuurwerkbommen, gebouw in de fik, ME-optreden. Een van de demonstranten wordt geïnterviewd. Het is genoeg! Hij is ook bang voor zijn kinderen. Maar hij gaat dan ook emigreren... naar Hongarije of Polen. Hij is daar natuurlijk emigrant, geen immigrant. En Hongarije of Polen is ook geen Nederland.
Peter van den Bemt, Almere
Extreemrechts lijkt inmiddels het alleenrecht op boosheid te hebben verworven. Onder het mom van ‘bezorgdheid’ worden ruiten ingegooid, branden gesticht, burgemeesters bedreigd en agenten verwond.
Waar ik ooit pisnijdig werd van de eindeloze rij omgekeerde vlaggen op de weilanden rondom mijn geboortedorp, kijk ik er inmiddels nauwelijks nog van op. En waar ik steevast uit mijn vel sprong bij het horen van het woord ‘gelukszoekers’, hou ik nu steeds vaker mijn mond (ik mis de tijd waarin die term nog controversieel was).
De recente ‘asielprotesten’ voelen als een wake-upcall om mijn boosheid weer ruimte te laten innemen en mij tot actie te laten aansporen. Want dit is geen zuivere maatschappelijke onvrede. Dit is extreemrechts radicalisme dat wordt genormaliseerd en onze democratie ondermijnt.
Uit angst om te polariseren voelen politici, bestuurders en wij progressievelingen ons meer en meer genoodzaakt om begrip te tonen en het gesprek aan te gaan. Maar deze ontwikkelingen vragen om glasheldere taal die het gevaar daarvan niet miskent. Een poging tot normering die justitieminister David Van Weel deed middels de kwalificatie ‘tuig’, is bij lange na niet genoeg. Dit gedrag valt niet te vergelijken met voetbalhooligans die na een nederlaag met teveel bier een bushokje vernielen met een vuurwerkbom.
Laten wij ons ook eens boos maken, maar dan op een manier die past bij een democratische samenleving. Een luid en principieel tegengeluid tegen het overheersende extreemrechtse narratief is nu noodzakelijk. Een geluid dat staat voor de democratische rechtsstaat, besluitvorming op basis van feiten, en menselijke waardigheid.
Maartje de Vroege, Amsterdam
Het is duidelijk wat hier aan de hand is met de azc-rellen. De partijen die identiteitspolitiek bedrijven hebben ten eerste bijgedragen aan de perceptie dat azc’s en asielzoekers een probleem zijn. De andere politieke partijen hebben dit genormaliseerd door zich niet bij de feiten te houden en te ontkrachten maar het te gebruiken om zelf makkelijk te scoren bij de kiezer.
De daardoor opgehitste meute is zich steeds agressiever gaan gedragen omdat ze vanuit Den Haag het gevoel hebben gelijk te krijgen. De politiek heeft zich met haar houding in een spagaat gewurmd en de Spreidingswet ingevoerd, samen met een poging ambivalente onzin in te voeren, zoals strafbaarstelling van illegaliteit en iets overbodigs wat de asielnoodwet heet.
De gemeenten die de Spreidingswet moeten uitvoeren, krijgen geen steun of budget vanuit Den Haag en ondervinden veel weerstand tegen de plannen. Door terreur en bedreiging zijn gemeenten teruggekrabbeld en merkt de opstandige bevolking dat hun acties effect hebben waardoor meer mensen het gevoel krijgen in hun gelijk te staan en ook in opstand komen.
Nu constateren politici met veel boter op hun hoofd dat emoties belangrijker zijn geweest dan inhoud tijdens campagnes en de geest niet meer terug in de fles te krijgen is. Serieus? Nu moet juist het debat op inhoud de overhand voeren. Nu moet juist het hele ‘probleem’ in perspectief geplaatst worden. Alles wat de politiek nu nog doet, moet controle, inzicht rust en daadkracht uitstralen om de geest terug in de fles te krijgen; een gemeend mea culpa is nu op zijn plaats. Opstanden moeten niet meer getolereerd worden en relschoppers desnoods via snelrecht ingetoomd worden. Aan de rotzooi die je gemaakt hebt doe je niks door er wanhopig naar te gaan zitten staren, maar wel iets door deze op te ruimen.
Jos Hofhuis, Tilburg
De brandstichting bij het azc in Loosdrecht geeft heel duidelijk aan over wie wij als burgers ons ‘terechte zorgen’ moeten maken: de nietsontziende gewelddadige hooligans uit Nederland.
Jantine Swagerman, Amsterdam
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant