is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Hij heeft gedeald met gecompliceerde wereldleiders en geworsteld met hardnekkige internationale problemen, maar niets, zo vertelt Barack Obama in een promotiefilmpje, had hem voorbereid op een samenwerking met Larry David. Net als hij uitlegt dat hij als producer van Davids nieuwe serie Life, Larry and the Pursuit of Unhappiness goddank niet elke dag met hem van doen heeft, wandelt David binnen. ‘Hé, 44! Wil jij mijn noodcontactpersoon zijn? Als mensen jouw naam zien, zijn ze eerder geneigd om te helpen.’
Wat volgt is allemaal even zalig Larry Davidesk. De man is irritant, onbeschaamd egocentrisch en totaal filterloos, precies wat hem en zijn alter ego’s in het (mede) door hem bedachte Seinfeld en Curb Your Enthusiasm een schare fanatieke fans opleverde.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Deze week kwam The New York Times met een mooi verhaal over een van hen, die op eBay Davids allereerste, nooit verfilmde en verloren gewaande script vond. Prognosis: Negative, over een man met bindingsangst die eindelijk een relatie aandurft met zijn ex omdat die terminaal is. De 24-jarige Jeremy Smith kocht het en zette het belangeloos online, want dat doen fans van David: die delen graag, uit puur enthousiasme en oprechte liefde.
Het was ‘het grappigste script dat hij destijds had gelezen’, vertelde Robert Weide, die het met David probeerde te verkopen. Het script had potentie, kregen zij te horen, maar ‘het kernprobleem’ was dat de hoofdpersoon ‘niet in de verste verte sympathiek is.’ Kon David daar niets aan doen? ‘Larry leek daar even over na te denken en zei toen: ‘Nee, ik denk het niet.’’
Gedurfd, zo vasthouden aan je visie. Zeker aan het begin van je carrière. Later bewees hij met Seinfeld – waarin hij verschillende grappen uit het filmscript recyclede en een film genaamd Prognosis: Negative een running gag is – dat het ook niet hóéft, personages sympathieker maken.
Inmiddels zijn onaangepaste, egocentrische protagonisten behoorlijk dominant op onze schermen: van Marty Supreme tot Sick of Myself, van The Chair tot Succession. Té sympathiek, dat zou eerder een scenarioprobleem zijn.
En wanneer werkt ‘onsympathiek’ het best? Als de kijker zijn eigen kleinzielige eigenschappen en neuroses uitvergroot gespiegeld krijgt.
David is daar niet alleen meesterlijk in, hij bewees ook dat juist de meest onaangepaste personages het meest geliefd kunnen worden.
Zo bekeken: geen gek idee om zíjn naam in je telefoon in te voeren als noodcontactpersoon. Maar beter wel met het telefoonnummer van je moeder erbij.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant