Een meerderheid van de Tweede Kamer heeft dinsdag ingestemd met een wetsvoorstel dat het verschil tussen vast en flexwerk kleiner moet maken. Nulurencontracten worden verboden en draaideurconstructies met tijdelijke contracten worden aan banden gelegd.
is politiek verslaggever van de Volkskrant en schrijft over pensioenen en sociale zekerheid.
De Wet meer zekerheid flexwerkers kent een lange aanloop. Drie jaar geleden presenteerde toenmalig minister van Sociale Zaken Karien van Gennip (CDA) het plan als onderdeel van een pakket om de arbeidsmarkt grondig te hervormen. Aanleiding was een reeks kritische rapporten over doorgeschoten flexibilisering.
Onder meer een commissie onder leiding van oud-topambtenaar Hans Borstlap concludeerde in 2020 dat zelfstandigen te weinig zekerheid hadden en dat de verschillen tussen flex en vast werk te groot werden. Hij achtte daarom een totale ‘hervorming’ noodzakelijk.
Zes jaar na die conclusies is het eerste grote wetsvoorstel om daar wat aan te veranderen dan eindelijk door de Tweede Kamer. Naast coalitiepartijen D66, VVD en CDA stemden onder meer ook de fracties van de PVV, Progressief Nederland en de SP voor. Daarmee ligt de weg ook open in de Eerste Kamer, waar deze partijen samen een ruime meerderheid hebben.
Een van de belangrijkste hervormingen van het wetsvoorstel is de afschaffing van zogenoemde nulurencontracten. Zo’n contract heeft geen vast aantal uren, de flexwerkers kunnen alleen worden opgeroepen. Omdat de tijden en het gewerkte aantal uren per maand flink kunnen verschillen, hebben zij weinig grip op hun werktijden en inkomen.
In plaats van de nulurencontracten introduceert het wetsvoorstel een ‘bandbreedtecontract’. Dat blijft een contract op oproepbasis, maar er wordt wel een minimum- en maximumaantal uren afgesproken. Het maximum mag niet meer zijn dan 130 procent van het minimum. Iemand die minstens 20 uur werkt, moet dus hooguit 26 uur beschikbaar zijn.
Wil de werkgever dat de werknemer vaker komt opdagen, dan mag de werknemer dat weigeren. Bovendien is een werkgever straks verplicht een contract aan te bieden als er stelselmatig meer wordt gewerkt.
Ook moet de wet een einde maken aan draaideurconstructies met tijdelijke contracten. Een werkgever mag ook nu maar drie tijdelijke contracten achter elkaar geven. Daarna moet de werknemer een vaste aanstelling krijgen of vertrekken. Een andere optie is nu nog om zes maanden te wachten, waarna de hele cyclus met tijdelijke contracten opnieuw kan beginnen: de zogenoemde draaideur.
Dat laatste gebeurt nog te vaak en daarom verlengt het wetsvoorstel de verplichte tussenpoos aanzienlijk. Na drie tijdelijke contracten mag een werkgever straks drie jaar lang geen nieuw tijdelijk contract aanbieden. Het idee is dat werkgevers daardoor sneller een vast dienstverband aanbieden.
Op dat punt is de wet sinds de presentatie van het eerste voorstel, drie jaar geleden, wel iets afgezwakt. In het eerdere voorstel moesten werkgevers nog vijf jaar wachten tot ze een werknemer weer een tijdelijk contract konden aanbieden. Onder meer de VVD vreesde dat die termijn te veel administratieve lasten voor bedrijven zou opleveren, omdat ze de contractadministratie dan zo lang moeten bijhouden. Volgens het ministerie voorkomt ook een termijn van drie jaar bijna alle draaideurconstructies.
Het wetsvoorstel regelt ook dat werkgevers uitzendkrachten ‘minimaal gelijkwaardige arbeidsvoorwaarden’ bieden als mensen met een normaal contract. De fase waarin een uitzendkracht in principe elke dag zonder werk kan komen te zitten en niet weet hoeveel uren er daadwerkelijk aan werk zijn, wordt verkort van anderhalf naar één jaar.
Als de Eerste Kamer instemt met het wetsvoorstel duurt het nog wel even voor de maatregelen kunnen ingaan. Het ministerie denkt dat de wet op z’n vroegst in 2028 in werking kan treden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant