Passen rouwadvertenties op LinkedIn in een bredere tendens om tegenwoordig naast verjaardagen, geboortes, en burn-outs ook zonder enige gêne of terughoudendheid overlijdens wereldkundig te maken, vraagt Mischa Daanen zich af.
Over de doden niets dan goeds. Maar alsof scrollen op het zakelijk platform op zich niet al erg genoeg is, verschijnen er tegenwoordig met enige regelmaat overlijdensberichten van volstrekt wildvreemden op mijn tijdlijn. Vreemd, daar ik desbetreffenden van verre niet eens lijk te kennen.
Waarom biedt LinkedIn mij dit aan? Het lijkt me onwaarschijnlijk dat zij die inmiddels zijn heengegaan nog van enige betekenis zullen zijn voor mijn zakelijk netwerk of carrière. Hooguit dat er ergens een functie vrijkomt.
Is de confrontatie met corporate metgezellen die ons te vroeg (lees: voor hun pensioen) zijn ontvallen bedoeld ter bewustwording? Als digitale memento mori? Word ik geacht dit ‘interessant’ te vinden, te ‘steunen’, of te delen? Mijn medeleven uit te spreken richting de nabestaanden: familie of collega’s?
Over de auteur
Mischa Daanen is redacteur bij Boom Uitgevers.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Bij nader inzien is het misschien niet zo gek. Het algoritme pikt op wat engagement oplevert en verspreidt dat – inhoud- en contextonafhankelijk – verder op het platform. Een bericht met tekst en foto waar in no time honderden keren op is gereageerd? Dat moet wel delenswaardig zijn. Wat je aandacht geeft, groeit. Ook rouwadvertenties.
Met groot verdriet delen wij mede dat onze collega Corné van der Ven is overleden. In de tijd dat Corné als ICT’er bij Pro-consultants werkzaam was, heeft hij veel voor het bedrijf betekend. Wij herinneren hem als een bevlogen en gedreven medewerker, met veel aandacht voor de mensen om hem heen en een grote passie voor het vak van applicatiebeheerder.
Corné, je was een fijne en dierbare collega. We zullen je missen tijdens de gezamenlijke lunch en de altijd gezellige borrels en bedrijfsfeestjes. We zullen nog vaak aan je denken. Rust in vrede.
#RIP #fijnecollega #gonetoosoon #InMemoriam
Tussen alle ongevraagde succesverhalen, op-de-borst-klopperij, geveinsd optimisme en promotiemededelingen door: een wrange herinnering dat het leven eindig is – zo ook het corporate bestaan.
Professioneel als het is, biedt LinkedIn zelfs de mogelijkheid om een ‘verzoek voor herdenkingsstatus’ in te dienen voor een overleden lid. De daarvoor ingerichte instructiepagina opent met ‘We willen u hierbij condoleren met het verlies’. Hoewel ik de functie niet heb uitgeprobeerd, lijkt het bijvoegen van een url naar het desbetreffende profiel, je relatie tot diegene en een link naar een rouwadvertentie te volstaan om iemands profiel als ‘overleden’ te laten markeren. Tussen naam en functietitel verschijnt dan een ‘Ter nagedachtenis’-embleem. Zo kun je je gewaardeerde oud-collega tot Senior Engineer Data Efficacy laten vereeuwigen. Opheffen van het account is ook mogelijk.
Betreft het hier vanzelfsprekende functies in een sterk gedigitaliseerde samenleving – een wereld waarin werk en privé onontkoombaar met elkaar verweven zijn geraakt en waarin solliciteren, netwerken, liken en delen naadloos overgaat in leven en dood? Of is niets meer heilig, en zien we hier de uitwassen van late stage capitalism, waarin ieder aspect van het menselijk leven gecommodificeerd is geraakt? Is het online tentoonstellen van deze vorm van performative grief – met als doel het uitlokken van reactie en medeleven – wellicht de ultieme belichaming van wat filosoof Herbert Marcuse in One-Dimensional Man omschreef als ‘manufactured authenticity’ (een contradictio in terminis)?
Halverwege de vorige eeuw schetste hij al hoe geavanceerde industriële samenlevingen en technologie zouden leiden tot totale vervreemding (‘alienation’) van onze menselijke aard, doordat machines, bureaucratie en staatsgefinancierd onderwijs ons conditioneren tot gehoorzaamheid, conformiteit en repressie van emoties. Zo vervreemd, dat we onszelf en onze medemens reduceren tot de rol die ze vervullen in de molen van het kapitalistisch systeem, en we op een punt zijn beland waarin we hen bij overlijden voornamelijk herinneren als ‘hardwerkende collega’.
Of is het niet zo groot? Past het in een bredere tendens om tegenwoordig naast verjaardagen, geboortes en burn-outs ook zonder enige gêne of terughoudendheid overlijdens wereldkundig te maken op LinkedIn – en vervangt het daarmee simpelweg de ouderwetse rouwadvertentie in de krant of de ooievaar in de voortuin?
Het is voor mij nog te vroeg een testament op te stellen. Mocht ik onverhoopt gedurende mijn werkend leven (niet geheel onaannemelijk met de almaar stijgende pensioenleeftijd) deze wereld voortijdig verlaten, luidt mijn laatste wens daar géén LinkedIn-post aan te wijden; laat staan zo’n badge op mijn profiel. Hef in plaats daarvan mijn account alsjeblíéft op. Laat een vrijgekomen vacature de enige kennisgeving van mijn overlijden zijn op het platform: weten ze gelijk in welke loonschaal ik gestorven ben.
Ik neem mijn zakelijk netwerk, aanbevelingen en onderscheidingen mee in het graf – mee naar de eeuwige banenjachtvelden. Wie weet komen ze daar nog van pas.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant