Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (70), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte enkele keren naar Hongarije en keerde terug in Kyiv. De berichten zijn vertaald vanuit het Russisch.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
‘Het is zonnig in Kyiv. Ik heb met mijn buurvrouw in de moestuin gewerkt, hier beneden voor de flat. Er zijn tussen ons wat spanningen geweest. Zoals je weet kreeg mijn zoon drie dagen ‘verlof’ van het front: hij mocht drie dagen vanuit de hoofdstad werken.
‘De buurvrouw heeft ook een zoon die aan het front vecht. Alleen had hij geen recht op ‘een weekendje Kyiv’. Ik heb geen idee waarom niet. Misschien omdat hij geen luitenant is? Misschien mag het niet van zijn eenheid? Of misschien is hij gestationeerd op een plek waar ze nu absoluut geen mensen kunnen missen?
‘Ik zag de frustratie bij mijn buurvrouw. En haar jaloezie. Heel begrijpelijk natuurlijk en daardoor zijn we elkaar een tijdje uit de weg gegaan. Ik wilde haar geen pijn doen met mijn eigen blijdschap vanwege de komst van Maks. En haar daarna ook niet confronteren met mijn verdriet om zijn vertrek.
‘Nu lijkt de lucht enigszins geklaard. Vanochtend hebben we samen, zonder te veel over onze zonen te praten, de jonge plantjes in de moestuin op slakken gecontroleerd en de eerste kleine radijsjes geoogst. Het gaf mij troost om haar weer dichtbij te hebben.’
‘Anna en de kinderen verlieten Oekraïne vlak voor 9 mei. We wisten namelijk niet wat de Russen die dag zouden gaan doen, op deze feestdag waarop de Sovjet-overwinning op nazi-Duitsland wordt gevierd. Mocht een Oekraïense drone de parade op het Rode Plein verstoren, dan zouden er mogelijk zware bombardementen op Kyiv volgen. Om geen risico te lopen, namen ze op 7 mei de trein terug naar Italië.
‘Katja en Ksoesja vonden de dagen met hun vader heerlijk. Hoe het voor Anna is geweest, kan ik niet goed inschatten. Toen ik ze naar de trein ging bracht, kon Anna eigenlijk alleen maar huilen. Ook daarvoor, toen Maks net weer naar het oosten was vertrokken, bleven de tranen maar komen. Zelfs tijdens het avondeten, bij mij in de flat, zat ze onophoudelijk te snikken.
‘‘Anna’, zei ik, ‘alsjeblieft, verman je een beetje. De kinderen zijn erbij.’ Katja en Ksoesja keken me enigszins hulpeloos aan. ‘Laten we het positief bekijken’, vervolgde ik, ‘misschien komt hij over een tijdje wel weer naar Kyiv.’
‘Het viel me zwaar om zo monter te doen, want ook voor mij was het loodzwaar geweest om Maks weer gedag te zeggen. De hele nacht lag ik vervolgens te draaien. Steeds dacht ik: misschien is dit wel de laatste keer dat ik hem heb gezien. Dan is dit het afscheid geweest.
‘Omdat ik mijn angsten niet weg kon drukken, haalde ik een fles sterkedrank uit de kast, met de naam ‘tranen van brood’. Na enkele glaasjes lukte het me om verder te slapen. De volgende ochtend voelde ik me nog ellendiger.
‘Maar, vraag ik me nu steeds af, wat was er met Anna? Huilde ze van verdriet vanwege het feit dat ze haar man weer lang niet zou zien? Of was er iets anders aan de hand?’
Meer afleveringen van De Schuilkelder vindt u in dit dossier over de oorlog in Oekraïne.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant