De lezersbrieven! Over gemeenschapsgevoel, de manosfeer, een avondje NAC, het vuurwerkverbod, de aanslag op het partijkantoor van D66 en leedvermaak.
Vaak vraag ik me af waarom het gemeenschapsgevoel langzaamaan afbrokkelt en waarom we ons zo verwijderd voelen van elkaar. Het lijkt ons soms in de gehele samenleving aan empathie te ontbreken. In de Volkskrant van 8 mei vond ik weer een stukje van het antwoord: dorpsschool De Tweestroom te Altforst lijkt, ondanks stevig verzet van de ouders en hun dorpsgenoten, hoogstwaarschijnlijk gesloten te worden.
Het gemeenschapsgevoel in Altforst is nu ongetwijfeld sterk, juist in de strijd voor een gezamenlijk doel. Maar wat gebeurt er als deze strijd daadwerkelijk tevergeefs blijkt? Als de wensen en de behoeften van de dorpsbewoners niet gehoord worden? Ze zich iedere dag een weg zullen moeten banen naar een andere school in de regio? En dan, over een aantal jaar, als de nieuwe situatie enigszins is geaccepteerd, moet er opeens een groep vluchtelingen worden opgevangen in dat schooltje waar zij zo hard voor hebben gestreden: hoe zou jij je dan voelen?
Joyce Zwaag-van Geelen, Nijmegen
Intrigerend stuk over de manosfeer in de Volkskrant. Het is pijnlijk om te zien hoe beïnvloedbare mannen rechtser, conservatiever en vrouwonvriendelijker worden door mediafiguren die ze binnenlokken met snelle simpele antwoorden op de complexe problemen van deze tijd. Ze dringen zich op via allerlei kanalen en beheersen hun bubbel volledig, ze komen zelfs dagelijks onze huiskamers binnen. Het wordt tijd om een halt toe te roepen aan de talkshosphere.
Marcel Steeman, Castricum
Simon Boeke, docent op een Amsterdams gymnasium is verontrust dat klas 5 geen belangstelling (meer) heeft in het thema ‘vrouwengeschiedenis’. Dat zou komen door het mannenvoorbeeld Andrew Tate.
Ik zat zelf precies vijftig jaar geleden in klas 5 van een Gouds gymnasium. Waarschijnlijk had ik ook gedacht bij dat thema: is het nou echt nodig om vrouwengeschiedenis separaat te behandelen? Dat zet groepen toch alleen maar tegen elkaar op. De homogeschiedenis moet dan toch ook afzonderlijk aandacht krijgen? Kijk liever vooruit.
Kees de Jong, Utrecht
Ja, het was een donkere dag voor NAC afgelopen zondag. Maar de club is meer dan alleen voetbal. Clubiconen met een geel-zwart hart, zoals Annie van Hooijdonk, geven NAC kleur. Zij doet dat al sinds 1979, als stadionspeaker. Een zij dus, geen hij, zoals maandag werd beweerd in de Volkskant. Maar dat weet iedereen die regelmatig een avondje NAC meemaakt natuurlijk al lang.
Saskia Wijdoogen, Breda
Vanwege het aanstaande vuurwerkverbod ontvangen vuurwerkverkopers in Nederland 100 miljoen euro compensatie van dit kabinet. In feite zouden al die verkopers datzelfde bedrag aan ons, de maatschappij, moeten betalen.
Als goedmaker voor al die jaren van vuurwerkstress, het veroorzaken van zware lichamelijke verwondingen en opzettelijke vernieling van gemeenschapsgoed. Deze kleine meevaller kan dan naar de zorg en de politie gaan.
Margriet Bisschop, Haarlem
Premier Rob Jetten zegt dat Nederland geen land is waar je met geweld je zin kunt krijgen.
Welnu beste premier, dat kan wél en sterker nog; het is schering en inslag. Daar waar anti-demonstranten ruiten ingooien, intimideren, vuurwerk gooien en daarmee hun
‘bezorgdheid’ uiten over asielcentra, binden gemeentebesturen direct in. Ze zien ervan af of verminderen het aantal opvangplaatsen.
Dus geweld loont wél.
Erik Vermue, Ankeveen
Het nieuws over de overstap van directeur Donald Pols van Milieudefensie naar Tata Steel roept bij mij (donateur van Milieudefensie, mede-eiser in de klimaatzaak tegen Shell) gevoelens op van verbijstering en boosheid.
Ten slotte ook een beetje leedvermaak. Verdient-ie eindelijk genoeg salaris om een kilo fairtrade biologisch-dynamisch geteelde met chocolade omhulde amandelen te kopen, kan-ie zich niet meer vertonen bij de Ekoplaza.
Inge van der Weijden, Deventer
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant