is columnist voor de Volkskrant
Ik lees, zoals ik in de Volkskrant al eens vertelde, vooral boeken van vrouwelijke auteurs. Het komt gewoon vaak voor dat ik in de boekhandel de aantrekkingskracht voel van door vrouwen geschreven boeken. Misschien is het zoiets als je seksuele voorkeur: je valt op de een of de ander of op beiden.
Nu kocht ik eens een boek van een man die ik nog niet kende, de Deense schrijver Jens Christian Grøndahl: Iets verloren in het donker. Het hielp misschien dat de hoofdpersoon een vrouw was, en er een aangename afbeelding van een vrouw aan een tafel op de voorkant stond die me deed denken aan het prachtige schilderij Ontbijttijd van Hanna Pauli, dat ik net in Kopenhagen had gezien.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Iets verloren in het donker gaat over de levensloop van de vijftiger Lisa. Een man die vanuit een vrouw schrijft, kan dat? Ja, tuurlijk kan dat, een schrijver moet zich ook in reuzen, baby’s, presidenten, prinsen en prinsessen kunnen verplaatsen.
Lisa’s eerste huwelijk loopt stuk, haar tweede, met de intens lieve Bror, loopt goed. Ze heeft een dochter, met wie de band liefdevol maar complex is. Lisa, nu 56, werkt hard als advocaat. Bror is als acteur niet bijster succesvol, dus zij is de kostwinner.
Een inzicht dat ik opdeed uit dit boek is dat je op je 56ste op het hoogtepunt van je leven bent. Want, redeneert Lisa, ze heeft evenveel volwassen jaren voor zich als er achter haar liggen. Wat heerlijk!
Vaak is een boek over een leven wat plotloos, en vaak is een boek met een sterk plot juist wat levenloos, en daarom is het knap dat er in dit boek spanning zit, terwijl het ook de gewone gebeurtenissen van een leven beschrijft.
Het gaat wel vaak over Lisa’s drukte op haar werk en, daardoor, haar moeite om te moederen over Christel. Zou dat te maken hebben met het feit dat een man dit boek heeft geschreven? Bror, Lisa’s tweede liefde en de stiefvader van haar dochter, is daarentegen weer bijna heilig. Als hij op een gegeven moment een Pierrotpak zit te naaien voor zijn stiefkleinzoon terwijl Lisa door werkdrukte vergeten is dat het jongetje een verkleedpartij had op school, werd het me te veel van het, letterlijk, goeie.
Maar, wat ik ook al merkte toen ik in Kopenhagen was en naar Ontbijttijd keek, de Denen zijn zo goed in scènes uit gewone levens schilderen of beschrijven. Misschien omdat ze de halve winter binnen moeten zitten met weinig licht.
Iets verloren in het donker is daar ook goed in: met een fijn kaarsje schijnen op een, eigenlijk, best gewoon leven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant