DEN HAAG - De moord op zijn moeder Tineke heeft een grote invloed op het leven van Peter Verhagen. Bijna twintig jaar later heeft hij het er nog steeds moeilijk mee. 'Overdag ben ik papa, maar 's avonds lig ik vaak twee uur als een klein kind te druilen.'
Tineke verdwijnt op 1 november 2007 nadat ze met een broer van Peter naar Parnassia is geweest. Enkele dagen later wordt haar lichaam gevonden in een ondiepe sloot. In eerste instantie gaat de politie niet uit van een misdrijf.
Pas maanden later als er nog twee personen in dezelfde sloot worden gevonden, beseft de recherche dat Tineke is vermoord. 'Toen is het flinterdunne dossier van mijn moeder naar boven gehaald', vertelt Peter over de moorden die bekend zijn geworden als de Parnassiamoorden.
Door het gebrek aan onderzoek staat de recherche op achterstand. Ze besluiten het lichaam van Tineke op te graven. 'Ze zeiden: we gaan zo je moeder opgraven en we komen ook naar jou toe. Toen ging bij mij het lichtje uit en hebben ze mij met de ziekenwagen af moeten voeren.'
Ondanks de inspanningen van de recherche loopt het onderzoek al snel op z'n eind. Dit komt mede omdat de recherche de patiëntgegevens van Parnassia niet in mag zien vanwege de privacy.
Voor Peter is dit het begin van zijn strijd tegen het medisch beroepsgeheim. Hij en zijn vrouw Jilly vinden dat dit te ruim is en dat een moordonderzoek hier niet door zou mogen worden belemmerd. 'Wij geloven niet dat het medisch beroepsgeheim bedacht is om iemand het hand boven het hoofd te houden.'
Peter geeft de strijd niet op, maar de moord op zijn moeder en de onzekerheid over wat er is gebeurd, heeft wel zijn tol geëist. 'Achter iedere moord zit een familie en die gaat kapot. Ik gun het niemand wat wij mee hebben moeten maken', vertelt Peter.
Zijn vrouw Jilly vult aan. 'Ik zeg altijd dat het heel erg is wat er met zijn moeder is gebeurd, maar eigenlijk vind ik het nog erger om te zien wat het met Peter heeft gedaan.'
Volgens Peter hebben zijn kinderen er geen last van. 'Ik vraag het wel aan ze, of ze wel eens iets merken aan me. Maar ze zeggen van niet. Overdag ben ik ook gewoon papa, maar 's avonds lig ik wel vaak twee uur als een klein kind te druilen.'
'Mijn vrienden kunnen het ook niet aanzien', geeft Peter eerlijk toe. 'Die staan allemaal te huilen en die trekken het niet meer bij mij. Ik heb het zelf niet door, maar die hebben gewoon echt heel veel moeite. Die zeggen van: Peter, ik vind het zo erg om jou zo te zien veranderen.'
Volgens Peter zijn zij niet de enige. 'Wij spreken meerdere nabestaanden en onlangs kregen we van een nabestaande te horen: die gaat er een eind aan maken omdat ze het gewoon niet trekt.'
Peter wordt hier weer boos om. 'Wij horen er toch niet zo bij te zitten. Die dader hoort toch zo te zitten. Die hoort toch niet bij een psychiater op zijn schoot te zitten. Ah wat ben je lief. Ja sorry, die hoort gewoon in de gevangenis. En zo zie ik dat echt.'
Dit is een verhaal in de serie Open Einde, waarin we praten met nabestaanden in coldcases en de impact die de zaak nog altijd op hun leven heeft. Bekijk het hele interview hier:
Source: Omroep West Den Haag