Champions League Atlético Madrid tegen Arsenal kwam, zoals verwacht, qua amusementswaarde niet in de buurt van PSG tegen Bayern München. Toch was het een tactisch interessante wedstrijd, waarin strafschoppen voor de enige doelpunten zorgden.
William Saliba (Arsenal) en Alex Baena (Atlético) in een duel.
Het was voor de spelers van Atlético Madrid en Arsenal eigenlijk niet eerlijk: een dag na de weergaloze voetbalavond in Parijs tussen PSG en Bayern München (5-4) moesten zij die andere halve finale in de Champions League spelen. Hoe konden beide ploegen qua intensiteit en technische klasse ook maar enigszins in de buurt komen bij wat volgens velen de mooiste wedstrijd in het Europese toernooi ooit was? Hoe konden de aanvallers van de Spanjaarden en Engelsen zo uitblinken als hun collega’s dat een etmaal eerder deden?
Arsenal voetbalt bovendien al maanden piepend en krakend. De ploeg van Mikel Arteta dreigt na een riante voorsprong op Manchester City in de Premier League toch weer naast de landstitel te grijpen, en krijgt kritiek op de manier waarop het wedstrijden regelmatig beslist: niet uit mooi combinatiespel, maar via corners en vrije trappen. En hoewel Atlético in de afgelopen jaren onder trainer Diego Simeone iets aanvallender is gaan spelen, staat ook die ploeg bepaald niet garant voor spektakel.
Spektakel zou het woensdagavond in het Estadio Metropolitano in het oosten van Madrid dan ook niet worden. Twee benutte strafschoppen zorgden uiteindelijk voor een 1-1 eindstand in een niet oogstrelende, maar tactisch wel interessante wedstrijd. „We deden een hoop positieve dingen”, zei Arteta na afloop bemoedigend.
De wedstrijd tussen de twee teams die de Champions League nog nooit wonnen begint alleraardigst. Julián Álvarez krijgt namens Atlético al snel een goede kans op de rand van het zestienmetergebied, na mooie kapbewegingen in de kleine ruimte. Arsenal komt dichtbij via Piero Hincapié en Martin Odegaard. De bedrijvige oud-PSV Noni Madueke schiet na een behendige een dribbel net naast.
Maar in het verloop van de eerste helft zit er weinig beweging in het spel van beide ploegen. Atlético loert wel op fouten in de opbouw van Arsenal, maar als de Madrilenen de bal veroveren en uitbreken, levert dat nauwelijks kansen op. Arsenal kan op zijn beurt maar moeilijk door de laatste linie van Atlético komen, dat bij balbezit van de Engelse achterin met vijf spelers op één lijn staat. Regelmatig zoekt Arsenal-spelverdeler Odegaard tevergeefs naar de steeds lastiger aanspeelbare Madueke en linksbuiten Gabriel Martinelli.
Toch komt Arsenal vlak voor rust op 1-0. Scheidsrechter Danny Makkelie geeft de Londenaren een strafschop na een duw van oud-Feyenoorder David Hancko in de rug van Viktor Gyökeres. De spits schiet zelf overtuigend raak. Vierde man Serdar Gözübüyük vindt een woeste Simeone naast zich, die in woord, maar vooral in theatraal gebaar duidelijk maakt wat hij van Makkelie’s beslissing vindt.
Het doelpunt zorgt ervoor wel voor dat Simeone’s ploeg na rust meer initiatief neemt – het wil per se een goed resultaat in eigen stadion. Geholpen door het loeiende publiek, dat bijna onophoudelijk ‘Atleti! Atleti!’ zingt, spelen de Spanjaarden opeens een stuk agressiever. Arsenal komt er door de jagende Atlético-spelers geen moment meer uit, zeker niet nadat trainer Mikel Arteta Odegaard heeft gewisseld. Een aantal kansen voor Atlético volgt, onder meer voor Ademola Lookman. Hij komt in het strafschopgebied knap voor zijn man, maar schiet recht op keeper David Raya.
Uiteindelijk is het dus is een penalty – Arsenal-verdediger Ben White maakt hands – waaruit ook Atlético scoort, in de 57ste minuut. Net als Gyökeres schiet Álvarez onhoudbaar binnen. Afzwaaiend Atlético-icoon Antoine Griezmann – hij vertrekt volgend seizoen naar Orlando City – maakt er nog bijna 2-1 van, maar schiet half vallend op de lat. Het is de laatste grote kans van de wedstrijd.
Zodoende werd Atlético een wedstrijd van strijd en twee benutte strafschoppen – en bijna drie, maar Makkelie draaide zijn beslissing om nog een strafschop te geven aan Arsenal terug na ingrijpen van de VAR. En werd het een wedstrijd waarin beide ploegen niet per se alleen verdedigden, maar wel streefden naar controle en zekerheid, en naar het vermijden van overdreven risico.
De Champions League daalde daarmee terug op aarde, trainers klaagden na afloop ‘gewoon’ weer over verkeerde beslissingen van de scheidsrechter. Volgende week, als de beslissing valt, zullen beide teams meer risico moéten nemen. Duidelijk is dat het team dat de finale in Boedapest haalt, daar niet heengaat als favoriet.