De Zitting De 25-jarige Nova had een relatie met een muzikant. Toen het uitging belde ze hem 544 keer en maakte hem zwart op sociale media. „Sommige bands willen geen show meer met ons doen.” Maar in hoeverre is ze strafbaar?
Stalking, smaad, dwang en mishandeling. „Het is best een boel waar we het over moeten hebben”, constateert de politierechter. Voor hem in de Rotterdamse rechtbank zit de 25-jarige Nova. Een jonge vrouw in een spijkerjack met ‘resistance’-embleem, een bleek gelaat en zwart, puntig haar.
In oktober 2024 zette haar toenmalige vriend Julian telefonisch een punt achter hun relatie. Nova ging daarop bij hem langs en zou hem in een worsteling in zijn hand en kuit hebben gebeten. In de maanden daarna zou ze hem 544 keer hebben gebeld en ruim honderd voicemails hebben achtergelaten. Ze zou hebben gedreigd zelfmoord te plegen als hij geen contact met haar opnam. En ze beschuldigde Julian, die in een punkband speelt, op Instagram van emotioneel en seksueel misbruik en waarschuwde mensen om niet naar zijn optredens te gaan.
Wat klopt daarvan?, wil de rechter weten. Nova vertelt dat ze al verdrietig was de dag dat Julian het uitmaakte, omdat die ochtend haar psycholoog was overleden. Ze vertelt dat ze door zijn telefoontje helemaal overstuur raakte en naar zijn woning ging. En dat de twee bij het bijten, in haar beleving, aan het stoeien waren. „Ik hoorde hem lachen.”
Hun relatie, zegt ze, was er een van aantrekken en afstoten. Ze had moeite met de breuk. „Niet slim”, noemt ze de berichten op sociale media. Maar ze was op zoek naar afsluiting. En bovendien: „Ik wist niet dat het verspreiden van die feiten over hem strafbaar was.”
„Feiten?”, grijpt de rechter in. „Meningen.” Hij leest enkele van de „kreten” voor die Nova online plaatste. Dat Julian gevaarlijk was bijvoorbeeld. Dat ze tijdens de seks moest huilen en hij daarop kickte. „Je zou kunnen weten dat iemand op sociale media beledigen, wat door iedereen gelezen wordt, geen goed idee is.”
Dat erkent Nova. Ze wijst erop dat ze in de periode daarvoor tijd had doorgebracht in een ggz-kliniek vanwege een zelfmoordpoging. „Ik was mentaal echt niet oké en niet mezelf.”
Dan kijkt de rechter de zaal in: naar Julian. Hij mag zijn slachtofferverklaring voorlezen. Een jongeman met half lang bruin haar, paarse trui en baggy jeans loopt naar voren met A4-tjes in zijn hand. „Hoi allemaal. Ik vind het enorm eng om hier te staan”, zo begint Julian. Hij schetst dat een relatie die „heel verliefd” en „intens” begon, al snel ontspoorde vanwege drugsgebruik en mentale problemen van Nova.
Honderden appjes kreeg hij van familie en kennissen naar aanleiding van de onwaarheden die ze over hem postte. „Het was zo naar dat ze het juist in mijn omgeving verspreidde. Elke keer moest ik het uitleggen. Ik kon lange tijd niet over straat en geen biertje doen zonder aangesproken te worden.” Nog steeds heeft hij dagelijks last van de verhalen die via via het hele land doorgaan. „Sommige bands willen niet eens meer een show met ons doen.”
Julian spreekt de wens uit dat de rechter Nova een contact- en locatieverbod oplegt „voor zo lang als mogelijk”.
Voordat de rechter de officier van justitie het woord geeft, benoemt hij dat Nova een geschiedenis van psychische problemen heeft – waaronder een borderlinestoornis. En dat de reclassering constateert dat zij een gevangenisstraf niet aankan en door een taakstraf „overvraagd” zou worden. Dat onderschrijft de advocaat van Nova, die zich wel achter het opleggen van een contactverbod schaart.
De officier kijkt er anders tegenaan. Zij wijst erop dat de uitvoering van een taakstraf over negen maanden verspreid kan worden. Naast een contactverbod eist ze daarom een taakstraf van tachtig uur, waarvan zestig uur voorwaardelijk.
De rechter doet direct uitspraak. „Ik heb met jullie allebei te doen”, zegt hij. „Het gebeurt soms dat mensen bij elkaar komen en dat geen goed idee is.” Er vervolgens een punt achter zetten, kan best lastig zijn, zo vervolgt de rechter. Maar hoe moeilijk het ook is, benadrukt hij, de grens van de ander moet gerespecteerd worden.
De rechter buigt zich over de ten laste gelegde feiten. De stalking staat volgens hem buiten kijf. Dat geldt ook voor smaad: vanwege het online posten van nare dingen over Julian. Ook het bijten vindt de rechter bewezen. „Dat was niet speels.” Alleen van dwang is geen sprake. „Ik denk wel dat u meneer heeft willen chanteren door te zeggen dat u uzelf iets zou aandoen”, maar volgens de rechter is dat juridisch gezien geen dwang.
Drie van de vier strafbare feiten zijn dus bewezen. „Waar ik mee zit, is de vraag in hoeverre u strafbaar bent”, zo hint hij op mogelijke ontoerekeningsvatbaarheid bij Nova. „Er was iets met u aan de hand en dat is nog steeds zo. Dat verklaart waarom het uit de hand gelopen is.” Omdat geen onderzoek naar ontoerekeningsvatbaarheid is uitgevoerd, kan de rechter dat slechts „met de natte vinger bepalen”.
De rechter vindt „het allerbelangrijkste dat Julian geen last meer van jou heeft – niet direct en niet indirect”. Hij geeft Nova „een hele grote waarschuwing”. De taakstraf van tachtig uur legt hij daarom volledig voorwaardelijk op. Hij koppelt daaraan een contactverbod én een locatieverbod voor de straat waar Julian woont, voor de duur van twee jaar.