is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Even serieus, meneer R., ik ken u verder niet, maar waarom doet u zoals u doet? Waarom schrijft u onder een bericht over de zware knieblessure van Xavi Simons onder meer ‘laat die huiler lekker in Engeland of in Nederland’? U heeft zo te zien een functie bij het Leger des Heils, toch een beetje het symbool van mededogen.
Oorspronkelijk zat ik te broeden op een stukje over atleet Sabastian Sawe, hoe abnormaal knap het is om de marathon binnen de twee uur te lopen. Maar ja, heel veel verder dan dat het ongelooflijk knap is, was ik nog niet gekomen.
Op het lijstje van onderwerpen figureerde ook wasvrouw Carla van Go Ahead Eagles, die als dank voor 27 jaar dienst een spandoek kreeg over de hele breedte van het veld, omdat er zonder Carla’s geen sport is.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Demi Vollering was ook een column waard, een van de interessantste sportmensen van Nederland, omdat ze naast haar overweldigende overwinningen meestal ook iets interessants te vertellen heeft.
Maar nadat Xavi Simons van Tottenham Hotspur zijn knieband had gescheurd, besloot ik te schrijven over mededogen. Meer specifiek: waar het vermogen tot mededogen is gebleven, in bepaalde kringen van de samenleving? Gewoon, meeleven met het leed van een ander. Desnoods met alleen een opgestoken duimpje. Meeleven met vluchtelingen, met minder bedeelden. Met sporters die degraderen, met mensen die een fout maken.
Xavi Simons, een gepassioneerde, veelzijdige voetballer, mist nu het WK en nog veel meer. Wij gaan hem ook missen, want hij heeft zeldzame capaciteiten. Ja, hij is soms best een aparte, wantrouwige jongeman, maar misschien hebben we het ook wel daarnaar gemaakt. Hij scheurde dus een knieband, in het duel om degradatie van Tottenham Hotspur bij Wolverhampton Wanderers. Hij zat helemaal stuk. Wat er dan gebeurt? Zelfs toen ze hem per brancard vervoerden langs het veld, scholden supporters hem uit vanaf de tribunes.
Ik lees iets meer over meneer R., die ik dus verder niet ken, en vind ergens een interview met hem. Hij heeft een moeilijk leven gehad, en hij is blij en dankbaar dat hij nu een rol kan spelen in het Leger des Heils. Gelukkig. Je kunt zeggen: je hoeft niet te kijken naar al die reacties op sociale media, of in de ruimte onder digitale stukken in de krant, maar ik let er soms wel op, omdat het ook de weerslag is van wat er leeft. Tal van reacties zijn nog veel erger dan die van meneer R., die in zekere zin nog een brave borst is.
Is het een kwestie van angst? Afgunst? Op niets gebaseerd ongenoegen? Gelukkig zijn er talloze anderen die Simons sterkte wensen bij zijn herstel. Zij weten hoe zwaar het is om van zo’n knieblessure terug te komen. Of zij weten dat helemaal niet, maar voelen aan dat de wereld van Xavi Simons voor even helemaal in elkaar is gestort. Ze leven gewoon een heel klein beetje mee, eventjes, voordat hun leven weer doorgaat. Weet u hoe belangrijk dat is, een vleugje mededogen tonen? Het is zo belangrijk dat het niet eens valt te beschrijven in een stukje als dit.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant