DEN HAAG - De bekende journalist Danny Verbaan had al heel wat boeken op zijn naam staan, maar het belangrijkste ligt nu eindelijk in de winkel. De geschiedenis van 'zijn' Scheveningen was al vaker een rode draad in zijn publicaties, maar in het boek Het Verhaal van de Oorlog komt alles samen. Het is mede te danken aan zijn dochter en zijn beste vriend Hans dat dit verhaal, over gewone mensen uit die tijd, nu voor de eeuwigheid bewaard is gebleven.
Verbaan overleed in oktober 2024 op 62-jarige leeftijd. Hij werkte bijna een kwart eeuw voor AD Haagsche Courant en was 'getrouwd met zijn werk, maar wel op een leuke manier', vertelt zijn dochter Sophie (20) aan Omroep West.
Sinds het overlijden van haar vader gaat het 'wel oké, wel goed', zegt ze enigszins ingetogen. 'Het ging heel snel en het is heel naar geweest, maar er was niks aan te doen', relativeert Sophie. De afgelopen maanden is ze vooral druk bezig geweest het levenswerk van haar vader af te ronden.
'Het gaat over de oorlog, op Scheveningen.' Zijn daar al niet meer boeken over? 'Jawel, maar dat is niet erg. Want er is zoveel te vertellen, er is zoveel gebeurd op Scheveningen en in Den Haag. Dit zijn echt persoonlijke verhalen, van gewone Scheveningers. Nu eens niet over gebeurtenissen of gebouwen, maar echt over gezinnen.'
'Die hadden een normaal leven. Maar kwamen ineens te overlijden of werden opgepakt. Het gaat over opa's en oma's, over ouders, die dit thuis nog nooit hebben verteld. Omdat het zo lastig was. Maar nu zijn die verhalen alsnog vastgelegd.'
'Eigenlijk was dat boek al tijden klaar, maar er bleven steeds maar nieuwe verhalen komen, ook via zijn Facebookpagina. Mijn vader ging dan weer dingen toevoegen en zaken aanpassen. Hij wilde het perfect maken, maar dat lukte niet. Omdat er steeds iets bij kwam, vond hij het nooit perfect genoeg.'
'Hij schreef dus elke keer een nieuw einde en dan kwam er weer iets. Zijn werk was zijn leven. In zijn huis lagen overal stapels papier, zoals onderzoeken. Hij was altijd op zoek naar verhalen. Ook tijdens het wandelen, dan maakte hij altijd met iedereen een praatje. Hij zei altijd: eigenlijk moet ik een hobby zoeken.'
Maar dat bleek niet nodig. 'Nee, zijn werk was zijn hobby. Daar was hij dag in, dag uit mee bezig. Mijn vader heeft weleens geprobeerd te gaan schilderen, maar daar is hij gauw weer mee gestopt. Hij vond schrijven veel leuker.' En dat deed hij.
'Gewoon thuis. Vroeger al. Dan zat ik in de woonkamer van zijn huis op Scheveningen en was hij bezig met zijn werk. Hij werkte als zelfstandige, dus bepaalde zijn eigen uren.' Was haar vader een echte 'schollenkop'?
'Jazeker', lacht Sophie. 'Nou en of. Hij groeide op boven de kruidenierszaak van zijn ouders aan de Schipperstraat in Oud-Scheveningen. Later kwam hij terecht in de Visserijbuurt, dat huis zit al heel lang in de familie en daar woon ik nu.'
'Hij was er echt trots op een Scheveninger te zijn. Mijn vader liep ook veel rond bij het museum over Scheveningen, Muzee.'
'Hij was namelijk nogal gepassioneerd over alles met oorlog en geschiedenis. Vooral de verhalen van mensen. Hij wilde altijd echt alles van ze weten, elk detail, om te zorgen dat hij altijd precies de goede informatie had.'
Ze vervolgt: 'Mijn vader wilde geen dingen verkeerd opschrijven, vergeten of verkeerd verwoorden. Had ik al gezegd dat hij een perfectionist was?'
De liefde voor Scheveningen probeerde hij ook op zijn dochter over te brengen. 'Het liefst had hij dat ik op Vlaggetjesdag in klederdracht zou komen. Dat wilde ik nooit, maar voor zijn begrafenis ben ik toch overstag gegaan.'
En? 'Ach, het was verschrikkelijk. Wat is het zwaar, zo'n ding op je hoofd. Echt respect voor die oudere dames die dit nog dragen.'
Het boek van haar vader afronden en op de markt brengen, dat wilde ze wel graag. Dus pakte ze dat op, samen met een paar anderen. 'Mijn rol was vooral zorgen dat het er kwam en bedenken hoe we het zouden presenteren, dat soort dingen.'
Hans Ouwerkerk, de beste vriend van Danny, fungeerde als uitgever van het boek. 'We leerden elkaar ooit kennen bij de ziekenomroep en zijn meer dan veertig jaar bevriend geweest. Mijn vrouw heeft samen met de moeder van Sophie de eindredactie van het boek gedaan. Ronald Wientjes, die Danny ook goed kende, heeft de vormgeving verzorgd en ik vooral het zakelijke deel.'
Al dat werk is niet voor niks geweest. Van de duizend gedrukte exemplaren is een groot deel al verkocht. 'Ik ben er zeer trots op, op dat boek. Ik weet zeker dat Danny dat ook zou zijn geweest.'
De dood van zijn beste vriend heeft ook hem natuurlijk geraakt. 'Ja, toen die dozen met boeken bij mij op kantoor werden afgeleverd, heb ik het ook niet drooggehouden', vertrouwt hij ons toe.
'En wat ben ik trots op Sophie, we hebben dat echt met elkaar gedaan. We waren een klein, maar goed team.'
Ook Sophie was geëmotioneerd toen ze het boek voor het eerst in handen had. 'Het boek was ook opgedragen aan mij, dat had hij er al ingezet. Bij het voorwoord staat ook een foto van ons samen. Toen dacht ik wel: had jij dat eerste exemplaar maar gewoon kunnen geven aan mij.'
Uitgever Hans Ouwerkerk is ondertussen vooral druk met de distributie. 'Veel mensen hebben van tevoren ingetekend en kregen een boek opgestuurd. Dat was een hoop werk. Binnenkort hebben we nog twee dagen dat mensen het boek, bijna 500 pagina's schoon aan de haak, kunnen komen halen in Muzee en verder ligt het bij boekhandel Paagman in de schappen. De opbrengst gaat naar een goed doel.'
Hans kan dit boek met een goed gevoel 'dichtdoen'. 'Fijn dat het werk van Danny allemaal niet voor niks is geweest. Niet alleen voor hem, maar vooral ook voor alle mensen die hij ervoor heeft gesproken. Die hebben daar ook tijd aan besteed. Het gaat niet alleen over hen, maar ook om hen. Fijn dat hun verhalen op deze manier toch bewaard blijven.'
Dat vindt ook Raymund Schütz, wetenschappelijk onderzoeker bij het Haags Gemeentearchief en namens die instantie ook bestuurslid van de geschiedkundige vereniging Die Haghe. 'Omdat het de beleving van de gewone Scheveninger en Hagenaar in de oorlog weergeeft. Als we dat niet opschrijven, verdwijnt het uit het geheugen. Alles wat daarover wordt vastgelegd, is belangrijk.'
Schütz heeft het boek al, maar is er nog niet aan toegekomen het te lezen. 'Tot aan 4 mei heb ik het heel druk met lezingen, maar ik verheug mij wel op dit boek. Het is namelijk een belangrijke bijdrage aan de stadsgeschiedenis.'
Hoe gaat het nu verder met de toekomst van Sophie? Die wordt geen journalist – ondanks dat ook haar moeder in het vak zat – maar ze begint binnenkort een studie Graphic Design. 'Wel iets creatiefs, ja. Maar ik ben niet zo goed in Nederlands of in schrijven, dat ligt mij helemaal niet.'
Meer materiaal van haar vader, lag er niet klaar. 'Dit is dus wel echt definitief zijn laatste boek, dat klopt. Dat voelt wel gek, dat dit echt het allerlaatste is dat hij ooit heeft geschreven. Het blijft toch heftig.'
Source: Omroep West Den Haag