Wereldwijd zijn duizenden mannen actief op websites en in Telegramgroepen waar zij tips uitwisselen over het drogeren en verkrachten van hun eigen vrouw. Toch doen we bij elk nieuw schandaal weer verrast.
Het begon met een kop thee. Elke avond gemaakt door haar man. Wat Zoe Watts niet wist, was dat hij daar slaaptabletten in deed en haar daarna verkrachtte. Haar man bekende dit aan haar in 2018 en zij beschreef zijn bekentenis als een boodschappenlijstje.
Zoe Watts is een van de vrouwen in het recent verschenen CNN-onderzoek, maar dit verhaal is niet nieuw. In 2024 reageerde de wereld geschokt toen Gisèle Pelicot zich uitsprak nadat zij erachter kwam dat haar man haar drogeerde en andere mannen haar, in haar eigen bed, verkrachtten. Het recente CNN-onderzoek laat zien dat wereldwijd duizenden mannen actief zijn op websites en in Telegramgroepen waar zij tips uitwisselen over het drogeren en verkrachten van hun eigen vrouw.
Over de auteur
Jessica Sciarone is promovendus politicologie aan de University of Washington in Seattle.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
In video’s op deze websites filmen mannen hun gedrogeerde partners. Ze controleren of ze diep genoeg slapen door hun ooglid op te tillen, een zogenaamde ‘eyecheck’. Er bestaat een heel vocabulaire voor dit misbruik. Een gemeenschap, en zelfs een markt, waar slaapmedicatie wordt verkocht, sterk genoeg zodat een vrouw ‘zich niks zal herinneren en niks zal voelen’. CNN en andere nieuwsorganisaties verwijzen naar een ‘rape academy’ alsof het iets is dat ver van ons bed is, en brengen het als choquerend. Een academie veronderstelt dat je er iets nieuws leert. De vraag is wat deze mannen al wisten voordat ze inlogden.
De schok die we voelen veronderstelt een uitzondering, maar dit is geen uitzondering. De ideologie die deze mannen deelden, het idee dat een vrouwenlichaam beschikbaar is, hoefden ze niet online te leren. Dit is te zien in reacties op slachtoffers, zoals ‘maar hij is toch je man’ of ‘maar je was toch niet wakker, dus het is niet hetzelfde als verkrachting in een steegje.’ Ook wuifde een politieagent het bewijs weg ‘omdat het leek alsof ze sliep.’
In Nederland is verkrachting binnen het huwelijk pas sinds 1991 strafbaar. Met andere woorden: getrouwde vrouwen zijn decennialang gezien als het eigendom van hun mannelijke partner. De mannen die deze websites en Telegramgroepen bezochten, leerden de techniek online, maar de grondhouding namen ze vanuit huis mee.
En toch blijven we verrast, steeds opnieuw. Na Pelicot en na het onderzoek van CNN. Na het volgende schandaal dat zeker ook weer komt. Die verbazing is een keuze. We noemen deze daden extreem. Maar als 62 miljoen mensen alleen al in februari van dit jaar de website bezoeken, is dat echt extreem? Als we iets extreem noemen, wijzen we naar Telegram, naar de donkere hoeken van het internet, en naar mannen die we niet kennen. Zolang we daar kijken, hoeven we niet te kijken naar wat dichter bij huis wordt genormaliseerd. Extremisme heeft altijd een middelpunt nodig om vanaf te wijken. De vraag is wat het midden is en wie dat bepaalt.
Zoe Watts had nooit nagedacht over het gevaar van degene naast wie ze sliep. We leren dat vrouwen moeten oppassen in het donker, in de kroeg, als ze naar de auto lopen, en op straat. Niet voor de man die elke avond thee zet. Zolang we blijven wijzen naar Telegram en donkere hoeken van het internet, hoeven we die les niet te herzien. De schok is comfortabel. Deze schok geeft ons het gevoel dat het ver weg is, dat het uitzonderlijk is, dat het iets is van anderen. Maar vrouwen in dit onderzoek werden niet gevonden in een steegje. Ze werden gevonden in hun eigen bed. Naast iemand die ze vertrouwden.
Normalisering betekent niet dat iedereen dit doet, of goedkeurt. Het betekent dat de voorwaarden voor dit gedrag onopgemerkt blijven. De overtuiging dat een vrouw seksueel beschikbaar is voor haar partner, wordt zelden uitgesproken, maar wel doorgegeven. De twijfel over haar geloofwaardigheid. De vraag die we niet stellen: hoe hebben we dit zo over het hoofd kunnen zien? De voorwaarden zitten niet in Telegram, maar in hoe we praten over relaties, over consent en over wie we geloven als het aankomt op beschuldigingen. Het extreme groeit niet in het donker, het groeit in wat we gewoon zijn gaan vinden.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant