Trainer Henk de Jong loodste Cambuur voor de derde keer naar de Eredivisie en gaat nu verder als assistent. Na een tumultueus duel met Vitesse, dat voortijdig werd gestaakt, beleefde De Jong een emotioneel afscheid. "Ik wil vooral een goed mens zijn."
Als Ichem Ferrah vijf minuten voor tijd de bevrijdende 2-1 maakt voor Cambuur in een hectisch duel met Vitesse rennen alle spelers naar de zijlijn. In een kring knuffelen ze hun coach Henk de Jong, die voor het laatst als hoofdtrainer optreedt. "Die jongens zijn zo lief voor me, prachtig toch?"
Het gedroomde afscheid van een clubicoon wordt echter flink verpest door het wangedrag van de Vitesse-fans, die even later voor de tweede keer brandende fakkels op het veld en richting een tribune met Cambuur-supporters gooien. De wedstrijd wordt gestaakt, 2-1 is tevens de eindstand. "Toch overheerst bij mij de trots over wat we met Cambuur hebben bereikt", zegt De Jong.
De liefde voor zijn club wint altijd, vertelde de 61-jarige Fries een dag eerder. Cambuur moest een fikse schuldenlast van tientallen miljoenen euro's herfinancieren, omdat de verhuizing naar het nieuwe stadion twee jaar geleden veel duurder bleek dan begroot. "Maar zonder dit stadion waren we zeker kapot geweest", zegt De Jong.
En tegen een groepje journalisten: "Jongens, we zijn gepromoveerd. Volgend seizoen komen PSV, Feyenoord en Ajax naar ons stadion en beleven we opnieuw de Friese derby tegen Heerenveen. Mooi toch? Cambuur is zo speciaal en een hulplijn voor veel mensen in Leeuwarden."
Tijdens de lunch in het spelershome zegt De Jong dat hij emotioneel gezien 'in een rollercoaster' heeft gezeten. Zijn moeder overleed twee weken geleden en zelfs de crematie, drie dagen voor het duel met Vitesse, had een geel-blauw tintje.
"De hele ploeg was er, de jongens zijn zo respectvol geweest", vertelt de geliefde trainer."Ik was de dominee, ik heb de dienst gedraaid voor mijn moeder. Het was zo onwerkelijk! De ochtend voordat ze overleed, was ik nog bij haar. Daarna konden we haar niet bereiken en wist ik meteen: dit klopt niet."
De Jong en zijn broer troffen hun tachtigjarige moeder op de bank. "Ze was onwel geworden en lag daar met een gescheurde aorta. Ze opende haar ogen nog. Mijn moeder wist dat ze zou overlijden en zei: "Henk moet voetballen. En dus ben ik gaan coachen, toen we later die week tegen mijn vorige club De Graafschap moesten spelen. Ik was ontroerd door het eerbetoon van hun supporters aan mijn moeder."
Ze ging net te vroeg heen, zegt De Jong. "Had even twee weken gewacht. Mijn moeder had natuurlijk bij mijn laatste wedstrijd moeten zijn." Hij kijkt naar zijn telefoon. "We belden elke dag. 's Ochtends om half acht, als ik naar het stadion reed, maar ook na elke wedstrijd."
En lachend: "Weet je nog dat ik tijdens een interview met ESPN werd gebeld? Was het mijn moeder. Toen spraken we af dat ze na een wedstrijd voortaan om elf uur zou bellen. Mijn moeder was altijd positief, ook na een nederlaag."
In een vlaag van nostalgie vertelt De Jong aan een groepje vaste clubwatchers over zijn debuut in het betaald voetbal, als assistent van de in 2011 overleden Fritz Korbach bij Heracles. "Hij zei altijd tegen me: er is geen speler die mijn dag bederft, eerst even een hatsebatsje. Een biertje of een borrel. Zag ik hem later op televisie en had hij veel te veel alcohol op. Het was een gekke tijd. Na elke wedstrijd werd er gezopen en gerookt in de kleedkamer."
Een kwart eeuw later vormen de spelers van Cambuur een erehaag als De Jong na de wedstrijd tegen Vitesse wordt gehuldigd. Het voelt als het einde van een tijdperk. Cambuur stelde met Johan Plat een nieuwe hoofdtrainer aan, De Jong wil zo ver mogelijk op de achtergrond fungeren als derde of vierde assistent. "Het is nu tijd voor een nieuwe generatie."
Maar hij kan het scenario al uittekenen als de ploeg in de Eredivisie enkele wedstrijden op rij verliest. Dan weerkaatst de roep om zijn terugkeer door het stadion. De Jong, in zangerig Fries: "Ik kom niet weerom, ik ga het niet meer doen. De supporters zullen mijn naam toch wel scanderen. Daarom weet ik nog niet of ik bij wedstrijden op de bank ga zitten als assistent. Ik moet nog met Johan bespreken of hij me naast hem wil hebben."
En tijdens de lunch: "Natuurlijk gaan we in de Eredivisie drie keer achter elkaar verliezen. Die spanning kan ik niet meer hebben, dat kan mijn kop niet aan na die forse hersenoperatie in 2022. Ik kamp nog steeds met de naweeën. Ik merk het aan mijn ogen en ben sneller vermoeid. Ik moet eerlijk zijn tegen mezelf, anders ga ik weer naar de kloten."
De coach met het hart op de tong verweet zichzelf dat hij ziek werd, juist toen Cambuur in december 2021 even vijfde stond in de Eredivisie. "Ik baalde dat het uit mijn handen glipte."
Bij de operatie werd vier jaar geleden een cyste zo groot als een pingpongbal uit zijn hoofd gehaald. De Jong: "Ze sneden mijn schedel open en die cyste zat midden in mijn kop. Het was een gevaarlijke ingreep, niet iedereen doet het. Ik heb geluk gehad. Ik liep daarna achter een rollator. Aanvankelijk kreeg ik te horen dat ik nooit meer trainer zou zijn."
Die gedachte was onverteerbaar voor De Jong. Hij moet blijven werken, zo is hij opgevoed. "Voor mijn gezin. Voor mijn vrouw, die ook een moeilijke periode heeft gehad. Maar ik ben te vroeg begonnen. En de stress van hoofdtrainer zijn in de Eredivisie moet ik mezelf niet aandoen."
Nog één keer staat het publiek in Leeuwarden vrijdag op de banken voor de ultieme people manager, het gevoelsmens dat een "team groter maakt en altijd zichzelf blijft". Meerdere keren schalt het door het stadion: "Henkie de Jong olé, olé." Zo wil De Jong als hoofdtrainer worden herinnerd. "Ik wil vooral een goed mens zijn. Dan ben je ook een goede trainer."
Overmand door emoties voelt De Jong tegen middernacht toch even die leegte. De tranen stromen over zijn wangen. "Er komt geen belletje van mijn moeder. En dat doet pijn. Ach, die schat had nu zeker gebeld. Maar ze kijkt van boven en heeft dit voor me geregeld. De supporters hebben zo hard mijn naam geschreeuwd, dat heeft ze zeker gehoord."
Source: Nu.nl algemeen