is chef-buitenland van de Volkskrant. Hiervoor schreef ze over Afrika, migratie en mondialisering.
Het afstoten van taken of bezigheden zou geen ‘teken van falen’ moeten zijn, maar een welbewuste keuze.
Schrikbarend veel jonge vrouwen belanden in de ziektewet met burn-outverschijnselen. En dat is nog maar een topje van de ijsberg: bijna een kwart van de vrouwelijke werknemers ervaart mentale klachten als gevolg van stress en prestatiedruk. Het is een zorgelijke ontwikkeling die serieus moet worden genomen door de politiek en werkgevers, maar vooral ook door vrouwen – en mannen – zelf.
Het is al langer bekend dat jonge mensen die zijn opgegroeid met sociale media meer stress ervaren dan oudere generaties om te voldoen aan een ideaalbeeld dat hun 24/7 door leeftijdsgenoten wordt voorgespiegeld. Succes en geluk heb je zelf in de hand, lijkt de boodschap in de oneindige stroom van posts van glamoureuze reisbestemmingen en bezoeken aan feesten en festivals met hechte vriendenclubs, en dat alles dankzij een goed gevulde portemonnee en mét een gezond en strak lichaam. Niemand deelt graag een beeld van zichzelf eenzaam uitgezakt op de bank met een zak chips op schoot.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Het idee van maakbaarheid van succes wordt vooral in hoogopgeleide kringen verder versterkt, op school en thuis. Kinderen worden desnoods met bijlessen richting het vwo en vervolgens de universiteit geduwd. Daar moet onder hoge tijdsdruk en met financiële zorgen een diploma worden behaald, liefst met tal van extra’s, om een streepje voor te hebben in de mondiale concurrentiestrijd om de beste banen. Wie al zo opgejaagd de arbeidsmarkt betreedt, zal ook daar prestatiedruk ervaren. Wie niet snel carrièresprongen maakt die leiden tot meer inkomen of prestige, kan dat gaan beschouwen als ‘falen’.
Een burn-out is een moderne welvaartsziekte. Wanneer aan alle basisbehoeften is voldaan, kunnen mensen stress ervaren van de eigen hooggespannen verwachtingen een teveel aan keuzemogelijkheden. Voor vrouwen kan het krijgen van kinderen de druppel zijn die de emmer doet overlopen in het keuzemenu van geluk. Dan blijkt dat kinderen zich in hun gedrag en behoeften niet laten plannen als een werkmeeting of yogales. En dan blijkt ook dat zorgtaken na decennia van emancipatie nog steeds niet eerlijk zijn verdeeld tussen mannen en vrouwen.
Er valt nog veel te winnen in de scheve rolverdeling tussen ouders. De overheid kan hier een belangrijke rol in spelen: in het faciliteren van het tweeverdienersmodel met de juiste voorzieningen, maar ook door zorgtaken van vaders te stimuleren. Hoewel er veel verbeterd is als het gaat om de verruiming van het vaderschapsverlof en het zorgen door door vaders, is het klassieke verwachtingspatroon op school, op het kinderdagverblijf en achter de voordeur nog steeds – vaak onuitgesproken – dat vrouwen de regie hebben over het huishouden.
De gevolgen van lange wachtlijsten voor kinderopvang of in de jeugdzorg – zelfs bij ernstige en gezinsontwrichtende aandoeningen als anorexia of depressie – worden nog steeds vaak afgewenteld op de moeder, die dan maar thuis moet blijven. In de keuzestress van het leven zou het helpen als vrouwen en mannen die taken of hobby’s opgeven om zich meer te richten op werk of kinderen – of vice versa – dat niet beschouwen als ‘falen’, maar als een weloverwogen keuze.
Source: Volkskrant