Als het echt waar is dat de mate van beschaving kan worden afgelezen aan de manier waarop een maatschappij omgaat met haar zwaksten, dan staat het er op dit moment belabberd voor in Nederland. Want daar verscheen weer zo’n bitse PVV-senator in beeld die iets riep over tuig dat je keihard moet aanpakken, gevolgd door een opgetogen politiek duider die zei dat wat we vandaag zagen nog nooit eerder was vertoond in de parlementaire geschiedenis, want de CDA-fractie zus, en Rob Jetten zo en och, och, och, wat een spel.
Even verderop protesteerde een groep boze burgers tegen de komst van een nieuw asielzoekerscentrum. Of misschien accurater: een groep opgejutte, tot boos gemaakte burgers, want op al hun tijdlijnen gaat het maar door met het opkloppen van de angst, het goochelen met de statistieken en dat eeuwige gedweep met vroeger, toen alles zogenaamd beter was.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het is tragisch, want aan de andere kant van die muur van vijandigheid staan doorgaans juist heel vriendelijke, doodnormale mensen. Dat bleek bijvoorbeeld uit de prachtige interviewreeks die Marjolein van de Water onlangs publiceerde in deze krant. Ze sprak met mensen die hier vaak al jaren wonen, wier levens ergens onderweg waren vastgelopen in het systeem en die de laatste tijd merkten dat een leven zonder papieren almaar lastiger wordt.
‘Soms maken werkgevers misbruik van mijn situatie en betalen me niet’, zei de Surinaamse thuiszorgmedewerker Vaneria (46). ‘Ik heb bijvoorbeeld zeven maanden dagelijks voor een man gezorgd. Dat was een particuliere klus en ik wacht nog altijd op mijn geld.’ De vanuit Oeganda gevluchte Aisha (47) keek steeds vaker over haar schouder, want ‘wat als iemand me verklikt?’ En de 51-jarige Mustapha, die al 34 jaar in Nederland woont, voelde blijkbaar de behoefte tegenover Nederlandse lezers te benadrukken dat hij echt niemand tot last is. ‘Ik slaap wel buiten, maar altijd op een afgelegen plek waar niemand me ziet.’
Toen ik voor deze krant nog correspondent was in Zuid-Europa heb ik ook oneindig vaak met illegalen gesproken. Ze probeerden het te rooien in Italië, Griekenland, Bosnië, Cyprus, Servië of waar dan ook. Soms dronken we een biertje na een interview, soms speelden we voetbal met hun kinderen, soms werden ze boos op me en soms hadden ze geen zin om met me te praten.
Ze werkten meestal in de landbouw, in de bouw, als pakketbezorgers of als zorghulp, en vaak hadden ze familieleden van wie ze hielden, vrienden met wie ze lachten, zorgen over hun toekomst en hun geld. Ze vertelden verhalen vol diepte, zuiverheid, ondoorgrondelijkheid en mysterie. Sommigen waren grappig, anderen juist saai, energiek, ijdel, agressief, teneergeslagen, ambitieus, lui of gigantisch intelligent.
Ik heb illegalen gesproken die smoorverliefd waren op hun pasgeboren dochtertje, woest op die klootzak van een Kroatische grensbewaker, gebroken door het misbruik van de Eritrese mensensmokkelaar, getraumatiseerd door hun reis door Libië, hoopvol door hun ontvangst op Sicilië. Sommigen waren bang geworden voor tederheden, anderen snakten er juist naar.
Het waren eigenlijk net mensen.
Er zijn momenteel veel politici actief die ons willen doen geloven dat we worden overspoeld door een stelletje gewetenloze profiteurs, door een losgeslagen, immorele roversbende bestaande uit criminelen. Of erger nog: beesten die we moeten stoppen. Zij vertellen ons dat het verhaal van Nederland een blond verhaal is zonder migranten. Maar zo zit het niet. Echt niet. De manier waarop wij met die migranten omgaan, hoe wij met elkaar omgaan, dat is het verhaal van Nederland.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant